**บทที่ 2913 – หลุดพ้นจากทางเดิน** มันไม่รู้เลยว่าตุ๊กตานั้นทำมาจากอะไร เมื่อฝุ่นสีเทาเบาๆ ละลอยออกไป มันดูสะอาดตาอันหนึ่ง พานปลอกอัญมณีที่หน้าอกก็ตระการตายิ่งขึ้น ติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก… ฮั่นเซินได้ยินเสียงประหลาดจากตุ๊กตานั้น เสียงคล้ายนาฬิกาที่หมุน พานปลอกอัญมณีกลับหยุดกะพริบและแสงสว่างเจิดจ้า “กำลังสแกน… กำลังสแกน…” ตุ๊กตากระโดดขึ้นพูดอย่างกะทันหัน เรียกซ้ำคำเดียว “ตุ๊กตานั่นเป็นเครื่องจักร… อยากรู้ว่ามันกำลังสแกนอะไรอยู่” ฮั่นเซินและบ่าวเออร์สนใจมาก สองคนจ้องมองตุ๊กตาที่ลอยอยู่ ตุ๊กตาผ้าส่งเสียงคำพูดมาจำนวนมาก “ดิง… สแกนสำเร็จ… ฐานข้อมูลเสียหาย… ไม่สามารถยืนยันตัวตน… ไม่สามารถเปิดระบบข้อมูล… ระบบขาดพลังงาน… กำลังเข้าสู่โหมดนอน… นับถอยหลังโหมดนอน… สิบ… เก้า…” ฮั่นเซินรู้ว่าตุ๊กตาผ้าไม่มีอันตรายต่อเขา จึงยืดมือออกจับไว้ พออยู่ในมือแล้วรู้สึกเหมือนตุ๊กตาผ้าธรรมดา เมื่อการนับถอยหลังจบ พานปลอกบนหน้าอกตุ๊กตาผ้ากลับหยุดกะพริบ ตุ๊กตาก็หยุดเคลื่อนที่และหยุดพูด “ตุ๊กตานี้น่าติดตามนะ” บ่าวเออร์มองตุ๊กตาผ้าสาวด้วยความตื่นเต้นใจกว้าง ฮั่นเซินตรวจสอบสักพัก แต่ไม่พบอาวุธหรืออุปกรณ์ใดบนตุ๊กตา เมื่อตรวจสอบแล้วปลอดภัยก็ส่งให้บ่าวเออร์เล่นต่อ บ่าวเออร์ยิ้มอย่างมีความสุขยกตุ๊กตาขึ้นมาเล่น ฮั่นเซินเดินไปรอบซากเรือรบเพื่อหาสิ่งอื่นที่อาจเป็นประโยชน์ ของที่อยู่ในระบบใหญ่รกร้างอาจเกี่ยวข้องกับศักดา (Sacred) ดังนั้นฮั่นเซินจึงไม่ทิ้งก้อนหินใดไว้โดยไม่ตรวจสอบ น่าเสียดายที่พื้นที่ถูกทำลายจนโคลงเคลงแล้ว ไม่เหลืออะไรครบถ้วนเลย จากเครื่องจักรและอุปกรณ์ที่เสียหายก็สามารถสรุปได้ว่าที่นี่เคยเป็นห้องทดลองในสมัยหนึ่ง ฮั่นเซินไม่พบตัวอย่างการทดลองบนเรือ ไม่เจอซากศพหรือซากศพของสิ่งมีชีวิตใดเลย บางทีเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นอาจทำให้สิ่งมีชีวิตหนีออกไป หรือที่นี่อาจถูกละทิ้งไปแล้ว “ไม่รู้ว่า ลิตเติ้ลฟลาวเวอร์ อยู่ที่ไหนบ้าง” หลังจากออกจากเรือรบ ฮั่นเซินมองไปรอบๆ ไม่รู้อยังไงต่อ คิดแล้วจึงหันกลับไปยังจุดที่หยุดไว้และเดินต่อ ขณะบินอยู่ มีอภิมหาอจีเนิก (xenogeneic) กระโดดออกมาจากซาก ก็มันมาถึงโดยที่ฮั่นเซินไม่ได้มองเห็นเลย ชีวิตของมันไม่อยู่บนเรดาร์จนกระทั่งเขาเห็นมัน แต่ปฏิกิริยาของฮั่นเซินรวดเร็ว เขาเทเลพอร์ตออกไปก่อนที่อภิมหาอจีเนิกจะถึง เขายืนอยู่ใกล้ๆ ดูอภิมหาอจีเนิกนั้น อภิมหาอจีเนิกนั้นคล้ายเสือราแต่ตัวใหญ่กว่าหลายเท่า มีโลหะและฟันเฟืองติดอยู่บนร่างกายบางส่วนส่วนที่เป็นเนื้อหนัง ดูแปลกตา เสือไม่มีเสียงพูด ดวงตาแสดงแสงสีแดง มันกระโดดตรงมาที่ฮั่นเซินอีกครั้ง กรงเล็บเป็นเหมือนเหล็กผลึก ใคร่ครึ่งใส เมื่อเทเลพอร์ตออกมาล่วงหน้าฮั่นเซินเห็นว่ากรงเล็บนั้นเป็นแสงสว่างเหมือนเทพเจ้า **ด้อง!** ฮั่นเซินยกโล่ “สายตาเมดูซ่า” ขึ้นมาสัมผัส ทำเป็นเกราะป้องกันการกระโดดของเสือ เขายกมืออีกข้างเหมือนมีดแล้วฟากไปที่หัวของเสือ ตัดครึ่งหนึ่งของหัวออกอย่างสะอาด เสือยังไม่ตาย สมองของมันเต็มไปด้วยคริสตัลและโลหะทั้งหมดกะพริบแปลกประหลาด สัตว์ร้ายยกกรงเล็บโจมตีฮั่นเซินอีกครั้ง ฮั่นเซินฟันคลื่นมีดหลายครั้ง สุดท้ายก็ตัดเสือเป็นชิ้นๆ เท่านั้นที่ทำให้มันหยุดเคลื่อนไหว “อภิมหาอจีเนิกที่บูรณะแล้ว: พบยีนอภิมหาอจีเนิกที่บูรณะ” “ตัวนี้จริงๆ แล้วเป็นอภิมหาอจีเนิก ฉันเคยคิดว่ามันเป็นเครื่องจักรเท่านั้น” ฮั่นเซินมองร่างของเสือด้วยความตกใจ จากพลังของเสือ ควรอยู่ในระดับการแปลงสภาพหรือระดับตัวอ่อนเท่านั้น ไม่ได้เป็นประโยชน์ต่อฮั่นเซิน ฮั่นเซินโยนร่างของมันลง “หอศิลป์ชะตากรรม” (Destiny’s Tower) เพื่อจะนำกลับไปที่ “สวนอวกาศ” (Space Garden) เขามีสัตว์เลี้ยงหลายตัวต้องดูแล จึงต้องเก็บกักสิ่งของได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ “อภิมหาอจีเนิกทั้งหมดที่นี่อยู่ในระดับเทพบูรณะ หากมีใครมาที่นี่โดยไม่ได้รับการบูรณะไว้แล้ว จะเป็นคำสาบานให้ตาย” ฮั่นเซินรู้สึกโล่งใจที่ยังสามารถกระโดดเข้า-ออกจากศาลเจ้าได้ หากเขาเดินทางผ่านระบบใหญ่รกร้างในจักรวาลอื่น เขาอาจไม่รอดอยู่ได้ ในอดีต สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังหลายพันธุ์สามารถออกจากระบบใหญ่รกร้างผ่านศาลเจ้า แต่พวกมันได้หายไปแล้ว คงตายในระบบใหญ่รกร้างนั้น เพราะไม่มีทางที่พวกมันจะอยู่รอดที่นั่นได้ ฮั่นเซินเคยเห็นสุสานในศาลเจ้า สิ่งมีชีวิตอันทรงพลังหลายตัวตายอยู่ที่นั่น มีอาวุธเจโน (geno armaments) อยู่ด้วย เนื่องจากความคล้ายคลึงกับเลือดของพวกมัน ลิตเติ้ลโกลด์และลิตเติ้ลแองเจลได้รับอาวุธเจโนที่นั่น หลังจากออกจากศาลเจ้า ฮั่นเซินกลัวว่ามีสิ่งมีชีวิตทุกตัวตายไปแล้ว แต่เมื่อคิดลึกลงไป เขาเห็นว่ามันอาจจะไม่เป็นเช่นนั้น หากสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นออกจากศาลเจ้าแล้วเจออภิมหาอจีเนิกในระบบใหญ่รกร้าง พวกมันคงจะไม่มีพลังพอจะวิ่งหลบหลบกันได้ แล้วจะกลับมาหาศาลเจ้าได้อย่างไร? “แม้ว่าพวกมันจะวิ่งได้ก็แล้วแต่ พวกมันก็จะสร้างอาวุธเจโนของตัวเองแล้ว หมายความว่าพวกมันจะถูกไล่ออกจากศาลเจ้า” ฮั่นเซินสับสนอย่างมาก --- ฮั่นเซินบินโดยไม่มีจุดหมายจนกระทั่งได้ยินเสียงพูดว่า “ติ๊ก… ติ๊ก… นอกทางแล้ว นอกทางแล้ว” เสียงมาจากตุ๊กตาที่บ่าวเออร์ถืออยู่ พานปลอกกำลังกะพริบด้วยแสงสีแดงอ่อน แสงแดงค่อยๆ จางลง เหมือนตุ๊กตาไฟที่ไม่มีแบตเตอรี่ ฮั่นเซินตกใจ เขารีบเอาตุ๊กตาไปจากบ่าวเออร์ แล้วลองใช้มันบินต่อ ตุ๊กตาผ้าเตือนฮั่นเซินเรื่อยๆ ว่าเขาออกนอกทางบรรทุก แต่เสียงนั้นค่อยๆ จางลง พานปลอกสีแดงก็เริ่มจางลงเหมือนพลังกำลังจะหมดในพริบตา ฮั่นเซินพยายามเปลี่ยนเส้นทางหลายครั้ง แต่ตุ๊กตาก็หยุดส่งเสียงหลังจากสักครู่ แสงสีแดงบนพานปลอกก็หยุดกะพริบต่อเนื่อง เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังเดินทางในทางที่ถูกต้องหรือว่าตุ๊กตาแค่พลังหมดแล้ว หลังจากคิดไตร่ตรอง ฮั่นเซินลองเปลี่ยนเส้นทางหลายทิศทาง ตุ๊กตาก็ยังคงนิ่ง ไม่ตอบสนอง เหมือนพลังของมันหมดจริงๆ “ฉันไม่รู้ประวัติตุ๊กตานี้ว่าเป็นอย่างไร แต่ทางนี้จะพาฉันไปไหน? ฉันไม่มีเส้นทางที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ลองเสี่ยงดวงกันดูไหม” ฮั่นเซินส่งตุ๊กตากลับให้บ่าวเออร์ แล้วหันไปตามทิศทางที่ตุ๊กตาไม่เคยบอก แล้วเทเลพอร์ตไปตามนั้น ฮั่นเซินไม่แน่ใจว่าตัวเองเลือกทางที่ถูกต้องหรือไม่ เขาเดินทางต่อไปเป็นเวลานาน ไม่เจออภิมหาอจีเนิกแม้ครั้งเดียว ในระบบใหญ่รกร้างเช่นนั้น ควรเป็นไปไม่ได้ ฮั่นเซินหยุดเทเลพอร์ตแล้วค่อยๆ บินสำรวจรอบ ๆ อย่างช้าๆ เขาพบซากศพการต่อสู้ครั้งเก่ากระจายกระจ่ายอยู่ทั่ว แม้ว่าเงื่อนไขการรับรู้จะถูกลบล้าง ของเล็กๆ ที่เปราะบางและฝุ่นสีขาวที่ลอยขึ้นก็ยังมองเห็นได้ ฮั่นเซินยังคงเห็นเส้นทางที่เหลืออยู่.