2933 ศาลา คนนั้นหันหลังออกจากฮันเซิน เขานั่งเอนพิงรั้วศาลา ดูเหมือนกำลังชื่นชมดอกไม้และหญ้าที่รอบ ๆ “ข้าชื่อฮันเซิน” ฮันเซินบีบกำปั้นขณะพูด “ข้าบังเอิญหลงเข้าที่นี่ หากข้าได้ทำล่วงละเมิดใด โปรดให้อภัยข้า” หลังจากเผชิญกับเทวดาตาย ฮันเซินไม่กล้าใช้ออร่าตงเซวียนแอบมองคนอื่นเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด ในหลุมอำมหิตเช่นนั้น การทำอะไรที่ไม่แน่ใจก็ดีที่สุดคือไม่ทำอะไรเลย คนคนนั้นยังคงนั่งอยู่โดยไม่ได้ทำอะไร ดูเหมือนไม่ได้ยินเสียงของฮันเซินเลย ฮันเซินตะโกนหลายครั้งแต่ผู้ชายไม่ตอบสนอง เขาคิดว่าแปลกจึงเดินเข้าต้นไม้สวนถามว่า “ท่านประสบปัญหาอะไรหรือเปล่า? ต้องการความช่วยเหลือจากข้าไหม?” ที่นี่คือศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่ได้มาว่ายามเปล่า ต้องสำรวจสวนศักดิ์สิทธิ์นี้ให้ครบ ฮันเซินคิดว่าต้นไม้ ดอกไม้ หญ้า และไม้ในสวนศักดิ์สิทธิ์นั้นมีอะไรพิเศษ เมื่อมองใกล้ ๆ เขากลับพบว่าเป็นพืชธรรมดา ๆ ไม่ได้มีลักษณะแปลกประหลาดใดเลย ฮันเซินเดินไปรอบ ๆ เพื่อยืนยัน ความเป็นจริงของสวนยังคงสวยงามแต่สิ่งต่าง ๆ ข้างในกลับธรรมดา ไม่เหมือนสวนลับที่ใจของเขาเคยจินตนาการมาตลอด “ผู้นำศักดิ์สิทธิ์สร้างเทวดาตายนั้นเพื่อปกป้องที่นี่ ทำไมมองดูแล้วถึงดูธรรมดาขนาดนี้?” ฮันเซินจ้องมองผู้ชายในศาลาอีกครั้ง ผู้ชายเงียบไปเพียงนั่งพิงรั้ว ยังคงชมวิว ไม่สนใจการมาของฮันเซิน “นั่งดื่มด่ำดอกไม้คนเดียวมันน่าเบื่อหรือเปล่า? ให้ข้าจัดหาเพื่อนร่วมสนทนาก็ได้ไหม?” ฮันเซินเดินเข้าใกล้ศาลาแล้วตระหนักว่าผู้นั้นเป็นผู้หญิง ชุดที่เธอสวมใส่หลวมกว่าที่คาดคิดจึงทำให้เขาไม่ได้สังเกตตั้งแต่แรก ภายในศาลามีโต๊ะหินและกาน้ำหินกึ่งหนึ่งที่กำลังต้มเนื้อ ไฟลุกลามอยู่ ซุปในกาน้ำเดือดฟูขึ้นเมื่อลูกเข้าไปใกล้ ๆ เขาจมูกได้กลิ่นหอมของเนื้อที่ร้อนแรง ทำให้น้ำลายไหลออกมาจากปากของฮันเซินโดยอัตโนมัติ นอกจากกาน้ำเนื้อยังมีไวน์สักหน่อย แต่ไม่มีถ้วย “อยู่สุขด้วยตัวคนเดียว? ทำไมไม่มาร่วมสนุกกันบ้าง? พ่อและลูกสาวที่กำลังเจอท่านนี้เป็นการบรรจบที่คงต้องเป็นโชคชะตา อยากดื่มกับท่านบ้างไหม?” ฮันเซินเห็นผู้หญิงยังไม่ตอบจึงวางปลาน้ำเงินตัวใหญ่และตัวเล็กไว้ข้างนอก เขาถือบาเอ๋ออย่างระมัดระวังแล้วก้าวเข้าไปในศาลา พ่อและลูกสาวต่างตั้งตาดูเนื้อด้วยความสนใจ ไม่รู้ว่าเป็นเนื้อแบบไหนแต่กลิ่นหอมจนบาเอ๋อที่กำลังหลับก็ตื่นขึ้นจากกลิ่นนั้น การเดินทางมานานทำให้พลังงานหมดไปบ้าง พวกเขาต่อสู้มานานแล้วท้องก็กระหายอาหาร ท่ามกลางเนื้ออันอุดมสมบูรณ์เธอหิวโหยไม่อาจทน แม้ว่าพ่อกับลูกสาวอยากจะกินเนื้อ แต่พวกเขาไม่ได้เป็นเจ้าของอาหารนั้น ไม่อาจทำร้ายอย่างก้าวร้าวได้ และผู้หญิงยังเงียบอยู่ ฮันเซินหันไปมองบาเอ๋อให้ห่างจากอาหาร พวกเขาหันไปที่ผู้หญิงเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม เมื่อฮันเซินมองเห็นด้านหน้าของเธอทันที เขาก็สังเกตใบหน้าได้ทันที “อ๊า!” เขาตะโกนพร้อมแสดงอาการสับสน ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีชีวิตอยู่ เธอเป็นศิลปะหุ่นโดยที่ดูราวกับมีชีวิต ใส่ชุดธรรมดา หากไม่มองหน้าเลยอาจไม่รู้ว่าเป็นหุ่น แต่สิ่งที่ทำให้ฮันเซินตกใจไม่ใช่เพียงว่าเธอเป็นหุ่น แต่เพราะใบหน้าของหุ่นคล้ายกับวานเอ้อผมบลอนด์ที่เหมือนจริงแบบเต็มรูป “ศาลาแห่งศักดิ์สิทธิ์ของผู้นำศักดิ์สิทธิ์มีรูปปั้นวานเอ้อ นั่นแปลว่าวานเอ้อเกี่ยวข้องกับผู้นำศักดิ์สิทธิ์? หรือว่าพี่ชายของวานเอ้อคือผู้นำศักดิ์สิทธิ์?” ฮันเซินมองรูปปั้นอย่างตะลึง คิดหลายอย่าง เขาเห็นรูปปั้นวานเอ้อถือถ้วยน้ำไว้ ถ้วยยังมีไวน์อยู่จมูกของเขาก็จมูกได้กลิ่น “เดี๋ยวนะ...” หัวใจของฮันเซินกระตุกขึ้นทัน ถ้วยไวน์เป็นส่วนหนึ่งของรูปปั้น แต่ไวน์อยู่บนโต๊ะและเนื้อกำลังต้ม น้ำในกาน้ำก็ยังเดือด “นี่ไม่ถูกต้อง ถ้ามันแค่รูปปั้นแล้วไวน์และเนื้อจากไหน? มีใครอยู่ในสวนศักดิ์สิทธิ์หรือเปล่า? คนๆ นั้นอาจวางไวน์และเนื้อไว้ที่นี่?” ฮันเซินใช้ดงเซวียนออร่ามองไปรอบ ๆ ชื่อของสวนศักดิ์สิทธิ์ดังดัง แต่ขนาดจริงไม่ใหญ่อย่างนั้น ฮันเซินมองผ่านทุกอย่างด้วยออร่าดงเซวียน ไม่เหลือส่วนใดที่หายไปเลย เขาไม่พบพลังชีวิตใด ๆ “คนที่มาที่นี่อาจสังเกตเห็นเราแล้วออกไปทางหลังหรือเปล่า?” ฮันเซินสงสัย บาเอ๋อวิ่งมานั่งบนเก้าอี้หินหนึ่ง ดึงช้อนจากที่ไม่รู้ที่มาวางลงในกาน้ำแล้วเริ่มกินเนื้อ “อร่อยจัง!” บาเอ๋อกัดเนื้อแล้วแสดงความสุขอย่างชัดเจน ฮันเซินก็นั่งลงหน้าโต๊ะหินเพื่อกินเช่นกัน บาเอ๋อใช้ช้อนเก็บเนื้อจากกาน้ำยกขึ้นมาปากฮันเซินบอกว่า “พ่อเอ๋อ ควรลองดูสิ อร่อยมาก นี่ดีกว่าอาหารที่แม่ทำ” “ให้ข้าลองบ้าง” ฮันเซินรู้ว่าบาเอ๋อชอบกินจัง แต่เธอไม่กินอะไรก็ได้ หากอาหารมีปัญหา บาเอ๋อจะบ่นก่อนเลย ดังนั้นฮันเซินไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร ฮันเซินใช้ช้อนตักเนื้อหนึ่งคำลงปาก เนื้อนุ่มละมุน มีไขมันแต่ไม่มัน ละลายแล้วกรอบ “อร่อยจริง ๆ” ฮันเซินต้องชมเชย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินเนื้ออร่อยขนาดนี้ “ดีเอ็นจิตวิญญาณ 1...” ขณะที่ฮันเซินกำลังชมซึ่งก็มาพร้อมกับเสียงเคลื่อนไหวของยีนที่เพิ่มขึ้น “ไอ้บ้า… กาน้ำนี้อาจเป็นเนื้อของสิ่งที่เป็นระดับเทพจริง ๆ ? ใครถึงจะใจกว้างทำเนื้อระดับเทพแล้วทิ้งไว้ที่นี่?” ฮันเซินคิดว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้อง แม้แต่ผู้นำระดับสูงหรือผู้นำวังฟ้าเองก็ไม่น่าจะหรูหราขนาดนั้น ไม่ได้ทำเนื้อเทพแต่อย่างเดียวแล้วแจกให้คนใดคนหนึ่ง ถ้าต้องออกไป พวกเขาก็จะเอาเนื้อนั่นไปด้วย ฮันเซินใช้ดงเซวียนออร่ามองไปรอบ ๆ แต่ยังไม่พบอะไรนอกจากรูปปั้นวานเอ้อในสวน บาเอ๋อไม่สนใจ เธอยังคงกินเนื้อและดื่มไวน์ต่อ ไปต่อด้วยไวน์เป็นเครื่องดื่มของเธอ ฮันเซินไม่เห็นอันตรายใด ๆ แม้ว่าจะเป็นเรื่องแปลกที่เนื้อสามารถเพิ่มดีเอ็นจิตวิญญาณให้เขา ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับเขา ร่างของมังกรดำใหญ่โตเกินไป ฮันเซินกังวลว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะได้ดีเอ็นศักดิ์สิทธิ์หลังฆ่าเรื่องนี้ แต่ด้วยกาน้ำเนื้อนี้ แค่เคี้ยวคำเดียวก็ได้ดีเอ็นศักดิ์สิทธิ์หนึ่งเต็มที่ นี่เป็นโอกาสที่สมบูรณ์แบบสำหรับเขา.