บทที่ 36: ปรมาจารย์ธนู "หยวน นายจะไล่พวกเราไปก็ได้ แต่ตามสัญญาถือว่านี่เป็นการผิดสัญญา นายต้องจ่ายเงินที่เหลือให้พวกเรา" หลิวเฟิงแสยะยิ้ม "ไปซะ" หยวนขว้างเงินปึกใหญ่ใส่พวกเขาและไม่ชายตามองอีกเลย หลิวเฟิงและคนอื่นๆ เก็บเงินขึ้นมา แม้พวกเขาจะโกรธจัด แต่ก็ไม่กล้าทำอันตรายลูกค้ากลุ่มนี้ เพราะรู้ดีว่าคนหนุ่มสาวเหล่านี้เป็นใคร พวกเขาจ้องมองไปที่ฮันเซินและพูดขึ้นว่า "คุณชายทั้งหลาย พวกเราอยู่ห่างจากสถานที่พักพิงมาก ดังนั้นโปรดระวังตัวด้วย เพราะพวกคุณกำลังไว้ใจคนที่ไม่น่าเชื่อถือ" "เขาเชื่อถือได้มากกว่าพวกนายเป็นร้อยเท่า" หยวนตอบกลับ พวกที่ถูกจ้างมาไม่กล้าแสดงความโกรธต่อหน้าหยวน จึงทำได้เพียงเดินจากไป "ไอ้ก้น... ลูกธนูของนายนี่พลังทำลายล้างสูงมากจริงๆ..." ชิงเอ่ยชมหลังจากที่คนอื่นๆ ถูกไล่ไปแล้ว เขาไม่อยากเรียกฮันเซินว่า "ไอ้ก้นระเบิด" แต่ก็พบว่าตัวเองไม่รู้จักชื่อของอีกฝ่าย "ระดับการประเมินของเขาต้องถึง 7.0 แน่ๆ ถึงจะใช้ดูมส์เดย์ได้ แน่นอนว่ามันต้องทรงพลังอยู่แล้ว" หยวนกล่าว "7.0? แต่พวกเขาบอกว่าเขา..." ชิงและลูกค้าคนอื่นๆ มองไปที่ฮันเซินและธนูของเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อสายตานัก ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องราวของ "ไอ้ก้นระเบิด" นั้นโด่งดังมากจนแม้แต่พวกเขาก็ยังเคยได้ยิน "ฉันหมายถึงอย่างน้อย 7.0 เขาฝึกยิงธนูมาตั้งหลายดอก และถ้าความแข็งแกร่งของเขาไม่ถึง 8.0 มันคงไม่ง่ายขนาดนี้แน่" หยวนพูดพลางมองไปที่ฮันเซิน "8.0!" พวกเขาตกใจยิ่งกว่าเดิมและจ้องมองฮันเซินราวกับไม่เคยเห็นเขามาก่อน ใครก็ตามที่มีระดับการประเมินถึง 8.0 ถือว่าอยู่ในระดับที่ค่อนข้างสูงในก็อดแซงชัวรีเขต 1 ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อยากเชื่อว่า "ไอ้ก้นระเบิด" จะแข็งแกร่งขนาดนี้ "ขอลองธนูของหน่อยได้ไหม?" ลูกค้าคนหนึ่งยังไม่ปักใจเชื่อคำพูดของหยวน ฮันเซินยิ้มและส่งดูมส์เดย์ให้เขา ชายหนุ่มคนนั้นถือมันด้วยสองมือและพยายามจะง้างสายธนู แต่สายธนูไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย เขาพยายามอีกสองสามครั้งแต่ก็ยังง้างไม่สำเร็จ แม้ว่าพวกเขาจะจบการศึกษาจากโรงเรียนชั้นนำและฝึกวิชาจีโนระดับสูงมาตั้งแต่เด็ก แต่ร่างกายของพวกเขายังไม่ได้รับการปรับเปลี่ยนด้วยจีโนพอยต์ ดังนั้นความแข็งแกร่งจึงสูงที่สุดได้เพียง 3.5 ซึ่งยังห่างไกลจากความต้องการในการใช้งานดูมส์เดย์มาก "นายนี่อ่อนหัดจริงๆ มาฉันเอง" ลูกค้าอีกคนทนดูไม่ได้จึงคว้าธนูไปลองบ้าง แต่เขาก็ล้มเหลวหลังจากพยายามอยู่สองสามครั้งเช่นกัน ทุกคนได้ลองยกเว้นหยวน และไม่มีใครสามารถง้างสายธนูได้เลย เมื่อนั้นเองที่พวกเขาเริ่มรู้สึกประทับใจในตัวฮันเซิน การยิงธนูเป็นทักษะที่มีคนฝึกฝนน้อยมากและต้องใช้ความพยายามอย่างสูง ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยมีความรู้เรื่องคันธนูและลูกธนูมากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความยอดเยี่ยมของดูมส์เดย์ ตัวอย่างเช่น ฮันห่าวและเพื่อนๆ ของเขาไม่มีทางรู้เลยว่าธนูของฮันเซินมีมูลค่านับล้าน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่กล้าดูถูกเขาแบบนั้น เหล่าลูกค้าเลิกดูถูกฮันเซิน ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องนี้ แต่เป็นเพราะฮันเซินได้ช่วยชีวิตของชิงเอาไว้ด้วย พวกเขาถามชื่อของเขาและเรียกเขาว่า "เซิน" ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เหนือสิ่งอื่นใด ก็อดแซงชัวรีคือโลกที่ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่ได้รับการยอมรับ และทักษะการยิงธนูรวมถึงความแข็งแกร่งของฮันเซินนั้นน่าประทับใจจริงๆ "เซิน นายจะแสดงทักษะการยิงธนูที่แท้จริงให้พวกเราดูหน่อยได้ไหม?" ชิงเสนอ ลูกค้าคนอื่นๆ ต่างมองฮันเซินด้วยความคาดหวังอย่างมาก "ทักษะการยิงธนูของผมก็แค่ธรรมดาๆ เท่านั้นแหละ" ฮันเซินหัวเราะ "อย่าถ่อมตัวไปเลย คนที่ถ่อมตัวเกินไปน่ะ จริงๆ แล้วคือคนหยิ่งต่างหาก" ชิงพูด "ตกลง ผมจะลองยิงดูแล้วกัน" ฮันเซินเองก็คันไม้คันมืออยากจะทดสอบฝีมือเช่นกัน ตั้งแต่ได้รับดูมส์เดย์มา เขายังไม่เคยทดสอบขีดจำกัดของมันเลย พวกลูกค้าดีใจกันยกใหญ่ ฮันเซินมองไปรอบๆ และเดินไปที่เนินเขา เขาเล็งไปที่บางอย่างและค่อยๆ ง้างลูกธนูเซเบอร์ออกมา ในขณะที่เขาดึงสายธนู เส้นเลือดสีน้ำเงินเข้มปูดโปนขึ้นบนแขนของเขา ลูกธนูพุ่งออกจากสายในชั่วพริบตาและหายเข้าไปในป่า "เขาพลาดเหรอ?" ชิงและคนอื่นๆ ไม่ได้ยินเสียงเหยื่อถูกยิงเลย จึงคิดว่าเขาพลาดยิงไม่โดนอะไร "มันไกลเกินไป ป่านั่นต้องอยู่ห่างจากตรงนี้อย่างน้อย 400 หลา การจะยิงพลาดก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้" ชิงกล่าว "มาเถอะ ไปดูกัน" ฮันเซินพูดแล้วเดินลงจากเนินเขาเข้าไปในป่า เหล่าลูกค้าตามไปด้วยความสงสัย เมื่อเดินเข้าไปในป่าได้ประมาณร้อยเมตร พวกเขาก็เห็นสัตว์อสูรลายจุดตัวหนึ่งถูกปักติดอยู่กับต้นไม้ โดยมีลูกธนูเจาะทะลุหัวของมัน "มิน่าล่ะถึงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ลูกธนูทำลายเส้นประสาทของสัตว์อสูรลายจุดโดยตรงจนมันไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง" ทุกคนต่างประทับใจอย่างมาก มันอยู่ห่างจากจุดที่ฮันเซินยืนอยู่อย่างน้อย 400 หลา และสัตว์ตัวนี้ถูกฆ่าด้วยการยิงเพียงนัดเดียว ทักษะการยิงธนูของฮันเซินต้องอยู่ในระดับต้นๆ ของก็อดแซงชัวรีเขต 1 อย่างแน่นอน หลังจากนั้น ลูกค้าทุกคนต่างก็ยกย่องฮันเซินและทำตามทุกอย่างที่เขาบอก ฮันเซินปกป้องพวกเขาอยู่ครึ่งเดือนและได้รับเงินสด 150,000 เครดิต พวกลูกค้าต้องการเซ็นสัญญาระยะยาวกับฮันเซิน แต่เขาปฏิเสธไป ตอนนี้เขาเพียงแค่ขาดแคลนเงินเท่านั้น ในระยะยาวเขายังต้องโฟกัสไปที่การวิวัฒนาการของตัวเอง ฮันเซินกลับไปยังสถานที่พักพิงชุดเกราะเหล็กเพียงลำพัง และถูกพวกที่หยวนไล่ไปดักหน้าไว้ที่ประตูเมือง คนเหล่านั้นนำโดยหลิวเฟิง และฮันห่าวก็รวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย "ไอ้ก้นระเบิด แกทำฉันโมโหจริงๆ เลยว่ะ แกจะชดใช้ให้ฉันยังไง?" หลิวเฟิงถามพลางหักข้อนิ้วและค่อยๆ เดินเข้าหาฮันเซินอย่างช้าๆ