บทที่ 907: กวาดล้าง หลังจากฮันเซิ่นเข้ามาในเชลเตอร์ เขามุ่งตรงไปยังหอวิญญาณทันที การป้องกันของหอวิญญาณนั้นแน่นหนามาก ที่ลานกว้างมีมอนสเตอร์ระดับสามัญสิบตัว และมีวิญญาณระดับอัศวินสองตนยืนเฝ้าอารักขาอยู่ด้านหน้าหอวิญญาณ อย่างไรก็ตาม อัศวินชิงหมิงนั้นอยู่ด้านใน สำหรับคนที่เพิ่งจะปลดล็อกพันธุกรรมขั้นแรกได้เพียงขั้นเดียว การคว้าชัยชนะต่อหน้าอันตรายเช่นนี้ดูเหมือนจะเป็นความสำเร็จที่เป็นไปไม่ได้เลย แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นของฮันเซิ่นสั่นคลอนแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปยังหอวิญญาณโดยไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวปรากฏให้เห็น เสือดำตัวหนึ่งสังเกตเห็นผู้บุกรุกที่กำลังเดินเข้ามาได้อย่างรวดเร็ว มันจึงคำรามใส่เขาเพื่อเป็นการเตือน ฮันเซิ่นมองไปที่เสือตัวนั้นแล้วยิ้มออกมา ในวินาทีต่อมา เขาก็สวมชุดเกราะที่เรียกออกมาและถือกริชสีแดงไว้ในมือ ฮันเซิ่นตวัดกริชเข้าใส่ลำคอของเสือตัวนั้น ในทันใดนั้น หัวของเสือก็ถูกตัดขาดและกระเด็นไปในอากาศ พร้อมกับเลือดที่พุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอที่ขาดสะบั้น วินาทีต่อมา ร่างของมันก็ล้มพับลงกับพื้น "สังหารมอนสเตอร์ระดับสามัญ เสือเหล็กดำ ไม่ได้รับวิญญาณอสูร เมื่อกินเนื้อของมันจะได้รับจีโนพอยท์ระดับสามัญแบบสุ่มตั้งแต่ศูนย์ถึงสิบแต้ม" ฮันเซิ่นรู้สึกยินดีขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่ากริชเล่มนี้คมหรือทรงพลังแค่ไหน หรือแม้แต่ระดับของมัน แต่ประสิทธิภาพของมันกลับเหนือความคาดหมายของเขาในทันที เหล่าวิญญาณและมอนสเตอร์โดยรอบต่างตกตะลึง พวกมันไม่อยากจะเชื่อว่าการต่อสู้เช่นนี้จะปะทุขึ้นภายในกำแพงเชลเตอร์ ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บุกรุกยังเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีมอนสเตอร์ที่เฝ้าหอวิญญาณก่อนด้วย เหล่ามอนสเตอร์เห็นฮันเซิ่นวิ่งเข้ามาในลานกว้าง พวกมันทั้งหมดต่างคำรามออกมาพร้อมกันและเริ่มพุ่งเข้าหาเขา พวกมันดาหน้าเข้ามาหาเขาจากทุกทิศทุกทาง พลังธาตุที่หลากหลายวนเวียนอยู่รอบๆ และทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความผันผวนที่น่าตื่นเต้น ทั้งไฟ ลม สายฟ้า และอื่นๆ อีกมากมาย ทุกอย่างพร้อมที่จะขยี้ฮันเซิ่นให้จมดิน ตูม! ตามมาด้วยการระเบิดที่เป็นการผสมผสานของธาตุต่างๆ หลุมขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนพื้นลานกว้าง หินกระจัดกระจายไปทั่ว ขณะที่กลุ่มควันและฝุ่นตลบอบอวลไปในอากาศจนบดบังทัศนวิสัยของทุกคนในที่นั้น เหล่าวิญญาณและมอนสเตอร์ต่างพากันแปลกใจปนขบขัน พวกมันเชื่อว่าพวกมันเพิ่งจะได้เผชิญหน้าและกำจัดมนุษย์ที่โง่เง่าที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา พวกมันคิดว่าเขาไม่มีโอกาสรอดเลยแม้แต่น้อย แม้แต่วิญญาณที่เฝ้าหน้าประตูหอวิญญาณก็มองไปข้างหน้าด้วยท่าทางโอหัง พวกเขาเชื่อว่าผู้บุกรุกตายไปแล้วเช่นกัน วิญญาณทั้งสองตนที่เฝ้าประตูอยู่ต่างยิ้มออกมาอย่างร่าเริง เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นอะไรที่น่าตื่นเต้นเช่นนี้ และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะพวกเขามองว่าการโจมตีของฮันเซิ่นเหมือนกับการแสดงของตัวตลกในคณะละครสัตว์ ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนพยายามจะโจมตีเชลเตอร์ชิงหมิงมาก่อน ดังนั้นมันจึงเป็นภาพที่น่าตลกสิ้นดี แต่ในวินาทีต่อมา ภายใต้กลุ่มฝุ่นที่ปกคลุมอยู่ เงาของมนุษย์คนหนึ่งก็วูบผ่านมอนสเตอร์แต่ละตัวไป เมื่อรับรู้ว่าการโจมตีครั้งแรกล้มเหลว พวกมันทั้งหมดจึงเปิดใช้งานพลังปลดล็อกพันธุกรรม ท่ามกลางความวุ่นวาย ฮันเซิ่นยังคงวิ่งต่อไปโดยไม่แม้แต่จะเสียเวลาหลบหลีก การโจมตีที่ประสานกันทั้งหมดเข้าปะทะกับฮันเซิ่นจริงๆ แต่ชุดเกราะของเขาสามารถทนต่อแรงกระแทกได้ และผู้สวมใส่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ฉวะ! กระแสเลือดอีกสายพุ่งกระเซ็นผ่านอากาศ ขณะที่มอนสเตอร์ระดับสามัญอีกตัวล้มลงกับพื้นทึ่พังทลาย ฮันเซิ่นเคลื่อนไหวราวกับเครื่องจักรสังหารท่ามกลางเหล่ามอนสเตอร์ มอนสเตอร์แต่ละตัวถูกฮันเซิ่นฆ่าล้างอย่างโหดเหี้ยมราวกับปศุสัตว์ ใบหน้าของมอนสเตอร์และวิญญาณโดยรอบต่างเปลี่ยนไป สำหรับผู้คุมหอวิญญาณทั้งสองคน พวกเขาถึงกับตัวแข็งทื่อ พวกเขาไม่ได้รู้สึกขบขันอีกต่อไปแล้ว—ตอนนี้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวแทน มอนสเตอร์ที่ทรงพลังหลายตัวถูกสังหารด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว โดยที่ไม่มีตัวไหนได้รับโอกาสให้โต้กลับเลย "มีคนกำลังบุกหอวิญญาณ!" ในที่สุดเสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังออกมาจากปากของเหล่าผู้คุม อัศวินชิงหมิงสัมผัสได้ตั้งแต่ตอนที่มอนสเตอร์ตัวแรกถูกฆ่าตายแล้ว เขามุ่นคิ้วและต้องการจะออกไปดูผู้บุกรุกด้วยตัวเอง แต่หลังจากก้าวไปข้างหน้าได้ไม่นาน เขาก็สัมผัสได้ว่ามอนสเตอร์ของเขาอีกตัวตายลง เขาจึงรู้สึกประหลาดใจ ทว่าหลังจากนั้น ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเริ่มสัมผัสได้ว่ามอนสเตอร์ของเขาถูกสังหารไปทีละตัวๆ "เป็นไปได้อย่างไร? มีคนเก่งๆ มาที่เชลเตอร์ของข้าอย่างนั้นหรือ?" เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าคนประเภทไหนที่จะสามารถเอาชนะมอนสเตอร์ของเขาจำนวนมากขนาดนี้ได้ในระยะเวลาอันสั้น มีเพียงวิญญาณระดับราชาหรือมอนสเตอร์ระดับกลายพันธุ์เท่านั้นที่สามารถทำเช่นนั้นได้ และนี่คือสิ่งที่เขาไม่สามารถวางแนวป้องกันที่เหมาะสมได้เลย แต่เดิมเชลเตอร์ของเขาอยู่ภายใต้การปกครองของเชลเตอร์หนาม พวกเขาน่าจะโจมตีเชลเตอร์หนามสิ ไม่ใช่ที่นี่ อัศวินชิงหมิงเร่งความเร็วในการเคลื่อนที่ขึ้นเรื่อยๆ เพราะความปรารถนาที่จะดูว่าเกิดอะไรขึ้นนั้นเพิ่มมากขึ้น แต่เมื่อเขาเข้าใกล้ประตู ประตูก็ถูกถีบจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เงาสองร่างลอยเข้ามาข้างใน ซึ่งทำใหอัศวินชิงหมิงถึงกับใจหายวูบ พวกเขาคือวิญญาณระดับอัศวินที่ได้รับมอบหมายให้เฝ้าหอวิญญาณ ลำคอของพวกเขาถูกปาดจนเปิดกว้าง และพวกเขาถูกโยนผ่านประตูเข้ามา พวกเขาตายไปก่อนที่จะตกลงถึงพื้นเสียอีก เมื่อผู้บุกรุกก้าวเข้ามาจากหลังประตูใบนั้น อัศวินชิงหมิงก็ต้องตกตะลึง เขาโพล่งออกมาว่า "มนุษย์งั้นรึ?" มนุษย์และวิญญาณนั้นแตกต่างกัน อัศวินชิงหมิงสามารถบอกได้ว่าผู้บุกรุกของเขาคือมนุษย์ แม้ว่าจะสวมชุดเกราะปกปิดร่างกายมิดชิดจนไม่เห็นหน้าตาก็ตาม "มนุษย์มาที่เชลเตอร์ของข้าได้อย่างไรกัน?" อัศวินชิงหมิงคิดอะไรไม่ออกเลยในตอนนี้ มีมนุษย์อยู่ไม่มากนักในบริเวณนี้ และในเชลเตอร์หนามก็มีเพียงห้าคนเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับมีคนบุกรุกเข้ามาในหอวิญญาณของเขา "จงประกาศชื่อของเจ้ามา ไอ้สวะ! เจ้าผู้ที่บังอาจล่วงล้ำเข้ามาในหอวิญญาณของข้า" อัศวินชิงหมิงถือหอกและตะโกนใส่ฮันเซิ่น "ฉันคือคนที่มาเพื่อฆ่าแกไง" ฮันเซิ่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาใช้ท่าร่างวายุและพุ่งเข้าหาอัศวินชิงหมิงราวกับสายรุ้ง "เจ้าคนโง่!" อัศวินชิงหมิงสังเกตเห็นว่าความเร็วและพละกำลังของฮันเซิ่นนั้นต่ำมาก เขาจึงยกหอกแสงสีเขียวขึ้นและพุ่งไปข้างหน้าเพื่อปะทะกับผู้รุกราน