ตอนที่ 2104: หนีเมื่อเป็นรอง "งั้นหรือ? ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะรับการโจมตีอีกสักครั้งได้หรือไม่" ม่อฝานถามเชิงประชดประชัน ผู้อาวุโสแห่งเผ่าเงาสามารถอยู่บนโลกนี้ได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ม่อฝานไม่ต้องการเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาจงใจพูดคุยกับจูเซี่ยงเทียนเพื่อถือโอกาสพักหายใจ ร่างกายของเขากำลังต่อสู้อย่างหนักเพื่อแบกรับพลังอันมหาศาลของผู้อาวุโสแห่งเผ่าเงา ผ้าคลุมบนหลังของม่อฝานสะบัดอย่างรุนแรงราวกับปีกคู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเลือนหายไปในอากาศธาตุ ครู่ต่อมา ผ้าคลุมสีดำนั้นก็ปรากฏขึ้นเหนือร่างของจูเซี่ยงเทียน 'กระบี่มาร' แทงลงไปหาจูเซี่ยงเทียนอย่างดุดัน จูเซี่ยงเทียนเองก็เป็นจอมเวทธาตุลม เขาจึงร่ายเวทลมพาตัวเองพุ่งทะยานออกไปไกลทันทีที่รู้สึกถึงความผิดปกติ กระบี่มารปักลงบนผืนน้ำด้วยแรงมหาศาล! ออร่าสีดำแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงดุร้ายที่กลืนกินผืนน้ำ ราวกับอุกกาบาตพุ่งตกลงสู่มหาสมุทร จูเซี่ยงเทียนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง แต่ก็ยังหนีจากเปลวเพลิงนั้นไม่พ้น แรงปะทะอันรุนแรงซัดร่างเขาปลิวไปไกลกว่าหนึ่งกิโลเมตรจากสนามประลองแนวปะการังลอยน้ำ กระบี่มารยังคงพุ่งตามไปหลังจากท่าโจมตีอันน่าตกใจนั้น! คมกระบี่ฟาดฟันในแนวขวาง ทิ้งรอยแยกขนาดใหญ่ไว้ระหว่างป้อมปราการกับท้องฟ้า ราวกับว่าพลังนี้กำลังจะฉีกกระชากมิติให้ขาดออกจากกัน! จูเซี่ยงเทียนบินวนไปมาด้วยปีกวายุที่เปล่งแสงสีม่วงอาบไล้ไปทั่วร่าง เขาได้แต่หนีหัวซุกหัวซุนจากกระบี่มารราวกับสุนัขจรจัด จูเซี่ยงเทียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้พลังจากสร้อยคอวายุที่เขาสวมอยู่เพื่อเพิ่มความเร็วให้ถึงขีดสุด! แม้ความเร็วของเขาจะน่าทึ่งเพียงใด แต่ก็ทำได้เพียงหนีจากกระบี่มารที่ไม่มีเปิดโอกาสให้เขาได้หยุดพักหายใจเลยแม้แต่น้อย! ม่อฝานแปรเปลี่ยนร่างเป็นผ้าคลุมแหวกว่ายผ่านความมืดเป็นระยะ หรือไม่ก็หลอมรวมเข้ากับกระบี่มารในจังหวะที่มันฟาดฟันลงมาอย่างไร้ปรานี หากจูเซี่ยงเทียนไม่มีอุปกรณ์เวทมนตร์ชั้นเลิศมากมายที่ช่วยชีวิตไว้หลายต่อหลายครั้ง ป่านนี้กระบี่มารคงฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว! — "ใครบอกว่าจูเซี่ยงเทียนไม่มีวันแพ้? คนที่ไม่มีวันแพ้น่ะหรือจะหนีหัวซุกหัวซุนไปรอบสนามประลองเช่นนี้?" "ทำไมข้ารู้สึกว่าพลังของม่อฝานมันบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม? กระบี่มารเล่มนั้นสามารถฆ่าพวกเราคนใดคนหนึ่งได้ในพริบตาเลยนะ!" ผู้ชมส่วนใหญ่เป็นจอมเวทวัยเยาว์ พวกเขารู้สึกเหมือนความเข้าใจเรื่องเวทมนตร์กำลังพังทลายลง เมื่อได้เห็นจูเซี่ยงเทียนที่เคยสำแดงพลังอันโดดเด่น กลับถูกม่อฝานไล่ล่าราวกับสุนัขที่น่าสงสาร ทำไมเวทมนตร์ของพวกเขามันถึงได้แตกต่างจากสิ่งที่คนทั้งสองกำลังใช้กันนัก? วิชา 'คำสาปยืมร่าง' ของจูเซี่ยงเทียนนั้นก้าวข้ามหลักการของการประลองเวทมนตร์ทั่วไปไปแล้ว แต่ความสามารถของม่อฝานที่สลับไปมาระหว่างผ้าคลุมที่หลบหลีกได้ดีเยี่ยมกับกระบี่มารนั้นน่าตกตะลึงยิ่งกว่า ผู้ชมรู้สึกราวกับว่าจอมเวททั้งสองคนนี้ไม่ได้มาจากโลกเดียวกัน! — "ม่อฝานก็ยังเป็นม่อฝานคนเดิม... เราเคยเห็นผู้อาวุโสแห่งเผ่าเงาแค่แวบเดียวตอนอยู่ที่ภูเขาเทียนซานเท่านั้น" เจียงอวี่ถอนหายใจ "ไม่นึกเลยว่าธาตุเงาของเขาจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้" กวนอวี่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เขายังคงติดอยู่ที่หน้าประตูสู่ระดับสูงสุด (Super Level) หากเขาไม่สามารถก้าวข้ามไปได้ในเร็วๆ นี้ เขาจะไม่มีทางตามทันม่อฝานแน่! "ธาตุลมของจูเซี่ยงเทียนก็น่าประทับใจไม่น้อย ถ้าเป็นข้าคงตายใต้คมกระบี่มารนั่นไปแล้ว..." — เหล่าสภาจอมเวทในตอนแรกมองการต่อสู้นี้เป็นเพียงการประลองระหว่างคนรุ่นหลัง แต่สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "จูเหมิง พวกเราเริ่มแก่เกินไปแล้วหรือเปล่านะ?" สภาชิกสือเหลียงพึมพำขณะมองม่อฝานที่พุ่งทะยานไปทั่ว "ข้าก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน เห็นความแข็งแกร่งของเจ้าเด็กนั่นแล้วข้ารู้สึกละอายใจตัวเองนิดหน่อย ตอนที่ข้าเจอเขาครั้งแรกที่หางโจวเขายังเป็นแค่ลูกเจี๊ยบอยู่เลย แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าถ้าต้องสู้กับเขาจริงๆ ข้าคงไม่สามารถเอาชนะได้โดยง่าย" จูเหมิงยอมรับ จูเหมิงประจำอยู่ที่หางโจวซึ่งใกล้กับเมืองศูนย์กลางเฟยเหนี่ยวมาก ไม่มีทางที่เขาจะพลาดชมการประลองระดับตำนานเช่นนี้ เขาเดินทางกลับหางโจวไปเมื่อวานตอนที่ม่อฝานไม่ปรากฏตัว แต่ก็รีบกลับมาทันทีที่ได้ข่าวว่าม่อฝานปรากฏตัวแล้ว จูเหมิงอดไม่ได้ที่จะคิดว่าม่อฝานเป็นสัตว์ประหลาดในคราบเด็กหนุ่ม หลังจากได้เห็นพลังธาตุเงาของเขา อีกไม่นานม่อฝานคงจะสามารถต่อสู้กับจอมเวทระดับสูงสุดรุ่นเก่าอย่างพวกเขาได้อย่างแน่นอน! "จูเซี่ยงเทียนเองก็ยังต้านไว้ได้ ทั้งคู่ต่างก็เป็นพรสวรรค์ที่หายากของประเทศเรา" สภาชิกสือเหลียงสังเกต "จูเซี่ยงเทียนตอนนี้เป็นถึงผู้พิพากษาแห่งนครศักดิ์สิทธิ์ เขาได้รับการสนับสนุนมากมายจากเหล่าอัครเทวทูต จึงไม่แปลกที่เขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้ แต่สำหรับม่อฝาน... การที่เขาสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้โดยไม่ได้รับการสนับสนุนใดๆ เลยนั้นมันน่าเหลือเชื่อมาก!" จูเหมิงเฝ้าดูการเติบโตของม่อฝานมาตลอด ดังนั้นเขาจึงคาดหวังในตัวม่อฝานไว้สูงกว่า อย่างไรก็ตาม มันยังเร็วเกินไปที่จะตัดสินว่าใครจะเป็นผู้ชนะ! ธาตุลมของจูเซี่ยงเทียนนั้นน่าประทับใจมาก ม่อฝานไม่สามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงให้เขาได้เลยหลังจากผ่านไปหลายรอบ เมื่อการต่อสู้ยืดเยื้อ ผู้อาวุโสแห่งเผ่าเงาก็เริ่มรู้สึกไม่สบายตัวจากการที่ต้องอยู่ในโลกของคนเป็นนานเกินไป ที่สำคัญที่สุดคือมันเป็นภาระอันหนักอึ้งสำหรับม่อฝานที่ต้องถูกผู้อาวุโสแห่งเผ่าเงาสิงสู่ สุดท้ายเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่งผู้อาวุโสแห่งเผ่าเงากลับสู่มิติมืด จูเซี่ยงเทียนไม่ได้โง่ เขาถอยร่นออกจากสนามประลองอย่างมีกลยุทธ์ในขณะที่คู่ต่อสู้ยังแข็งแกร่งอยู่ ในฐานะจอมเวทคำสาป จูเซี่ยงเทียนรู้ดีว่าผู้อาวุโสแห่งเผ่าเงาไม่สามารถสิงร่างม่อฝานได้นาน! ผู้อาวุโสแห่งเผ่าเงาแข็งแกร่งเกินไป จูเซี่ยงเทียนถึงกับไม่กล้าใช้ร่างที่สามของเขา เพราะกังวลว่าผู้อาวุโสแห่งเผ่าเงาจะทำลายร่างนั้นด้วยการโจมตีเพียงไม่กี่ครั้ง การถอนตัวชั่วคราวคือทางเลือกที่ดีที่สุดของเขา! น่าเสียดายที่จูเซี่ยงเทียนต้องใช้อุปกรณ์เวทมนตร์ชิ้นสำคัญไปเกือบหมดเพื่อปกป้องตัวเอง ตอนนี้เขาทำได้เพียงพึ่งพาพลังของตัวเองเท่านั้น! โชคดีที่เขายังมีโอกาสใช้ 'วิชาคำสาปยืมร่าง' อีกสองครั้ง จูเซี่ยงเทียนรู้สึกประหลาดใจที่เขายังไม่สามารถบีบให้ม่อฝานใช้พลังธาตุสายฟ้าที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาได้ ในขณะที่ตัวเขาเองใช้ 'คำสาปยืมร่าง' ไปถึงสองครั้งแล้ว! เขาสบถสาบานว่าจะต้องตามฆ่าคนที่ส่งข้อมูลเกี่ยวกับม่อฝานมาให้เขาแน่ๆ เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะเจ้าคนนั้นบอกให้เขาระวังแค่พลังธาตุสายฟ้าของม่อฝานเท่านั้น! "ธาตุลมเนี่ย น่ารำคาญจริงๆ" ม่อฝานยืนอยู่บนอาคาร มองดูจูเซี่ยงเทียนที่บินอยู่บนท้องฟ้าไกลออกไป จอมเวทธาตุลมมีกลยุทธ์ที่ทุกคนต่างรู้ดี นั่นคือการวิ่งหนีเมื่อรู้ตัวว่าเป็นรอง! จอมเวทธาตุลมที่ยืนกรานจะหนีสามารถสลัดศัตรูให้หลุดได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าศัตรูจะมีระดับพลังที่สูงกว่า ม่อฝานยังจำได้ดีว่าจูเซี่ยงเทียนเคยใช้เวทธาตุลมระดับสูงตอนที่พวกเขาพบกันครั้งแรกที่หมู่บ้านเล็กๆ ในกรีซ และธาตุลมของจูเซี่ยงเทียนย่อมต้องพัฒนาขึ้นไปอีกมากในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา!