บทที่ 2376: นักขับซูเปอร์คาร์ ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ม่อฟานตรงไปยังห้องของโมจิซูกิ ชิฮายะทันที ม่อฟานแอบเข้าไปในห้องด้วยธาตุเงา เขารู้ว่าลู่คุนเฝ้าจับตามองพวกเขาอยู่ตลอดเวลา เขาาสามารถมุดผ่านหน้าต่างที่เล็กที่สุดได้ด้วยเส้นลมปราณทมิฬที่เป็นเอกลักษณ์ แม้ว่ามันจะถูกปิดผนึกด้วยเวทมนตร์ก็ตาม เขาได้ยินเสียงน้ำดังมาจากข้างในห้อง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบา น่าจะเป็นเสียงคนเดินเท้าเปล่าบนพรม ม่อฟานรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเขาได้กลิ่นหอมของแชมพู เขามาได้ถูกจังหวะพอดี! ม่อฟานเอนตัวลงนอนบนเก้าอี้โซฟา เตรียมพร้อมที่จะเพลิดเพลินไปกับภาพอันงดงามของหญิงสาวสวยที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ (ก๊อก ก๊อก ก๊อก)! “ใครน่ะ?” โมจิซูกิ ชิฮายะถาม “คุณหนูโมจิซูกิ มีบางคนพยายามจะแหกกฎ ดังนั้นผมจึงมาเพื่อเตือนความจำ” ลู่คุนกล่าวจากนอกประตู โมจิซูกิ ชิฮายะใช้ผ้าขนหนูสีขาวพันกายและพาดเสื้อคลุมไว้บนไหล่ก่อนจะเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิดออก สายตาของลู่คุนก็จับจ้องไปที่โซฟาที่ม่อฟานนอนอยู่ โมจิซูกิ ชิฮายะหันกลับไปและสังเกตเห็นเงาตะคุ่มๆ ภายใต้แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ใบหน้าของม่อฟานค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้น เธออ้าปากค้างด้วยความตกใจ ม่อฟานเข้ามาในห้องของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่? “ทำไมผมต้องแหกกฎด้วยล่ะ?” ม่อฟานกล่าวอย่างไม่ยี่หระ “งั้นนายมาทำอะไรที่นี่?” ลู่คุนถามเสียงเข้ม “ชายหญิงอยู่กันตามลำพังในห้องจะทำอะไรได้อีกล่ะ? ไม่เห็นเหรอว่าผมกำลังรอให้เธอชำระล้างร่างกายอยู่? คุณห้ามพวกเราไม่ให้ตอบสนองความต้องการที่มีต่อกันไม่ได้หรอก แม้ว่าเราจะอยู่ในถิ่นของคุณก็ตาม!” ม่อฟานกล่าว ลู่คุนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “ผมมีหน้าที่ต้องทำ ดังนั้นโปรดอย่าโทษที่ผมเข้ามายุ่มย่าม นี่เป็นเพียงคำเตือน หากคุณทำแบบนี้อีก ผมจะต้องตัดสิทธิ์พวกคุณทั้งสองคนและยึดข้อมูลทั้งหมดกลับคืนไป” ลู่คุนเตือนพวกเขา “ผมบอกคุณแล้วไงว่าพวกเราแค่มีใจให้กัน มันก็แค่นั้น เลิกมารบกวนพวกเราได้แล้ว ขอบคุณ” ม่อฟานไม่อยากยอมรับเรื่องอื่น โมจิซูกิ ชิฮายะสับสนอย่างหนัก แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของม่อฟาน ลู่คุนหันหลังและเดินจากไป พร้อมกับปิดประตูตามหลัง ม่อฟานจมอยู่ในความคิดขณะนอนอยู่บนโซฟา ลู่คุนรู้ได้อย่างไรว่าเขามาหาโมจิซูกิ ชิฮายะเพื่อถามเรื่องงาน? เขาไปเปิดใช้งานอาคมเวทมนตร์ระหว่างทางมาที่นี่ หรือว่าเขามีความสามารถในการอ่านใจคน? “คุณกำลังทำให้ชื่อเสียงของฉันป่นปี้” โมจิซูกิ ชิฮายะบ่น “ไม่เป็นไรหรอก ลู่คุนไม่ใช่พวกปากสว่าง” ม่อฟานกล่าวอย่างเก้อเขิน “คุณมาที่นี่เพื่อถามฉันเรื่องงานใช่ไหม?” โมจิซูกิ ชิฮายะฉลาดพอที่จะคาดเดาความตั้งใจของม่อฟานได้ “ทำไมผมจะมาที่นี่เพื่อทำเรื่องลามกไม่ได้ล่ะ?” ม่อฟานแยกเขี้ยวถาม เธอคิดว่าเขาเป็นคนยังไง? พ่อพระผู้รักความยุติธรรมงั้นเหรอ? ทำไมเขาจะมาทำเรื่องชั่วร้ายไม่ได้? เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ในวัยเจริญพันธุ์นะ! “ถ้าคุณคิดแบบนั้นจริงๆ ฉันคงต้องขอดูหน่อยว่าสองปีที่ผ่านมาคุณแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน!” สายตาของโมจิซูกิ ชิฮายะเริ่มคมกริบ เธอไม่เคยเจอคนลามกที่กล้าหาญขนาดนี้มาก่อน! “ก็ได้ ผมมาเพื่อถามเรื่องงาน แต่ลู่คุนดูเหมือนจะมีพลังพิเศษบางอย่างที่สัมผัสถึงความตั้งใจของผมได้” ม่อฟานกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ ลู่คุนทำได้อย่างไร? ไม่น่าจะมีใครมองทะลุเงาของเขาได้ “ความจริงก็คือ ถึงแม้ฉันอยากจะแหกกฎ แต่ฉันก็ไม่มีอะไรจะบอกคุณ” โมจิซูกิ ชิฮายะกล่าว “ทำไมล่ะ?” “ฉันไม่เห็นแม้แต่รายละเอียดงานเลย คุณปู่ของฉันอ่านจดหมายแล้วก็รีบออกไปทันที” โมจิซูกิ ชิฮายะกล่าวอย่างจนใจ “เข้าใจแล้ว...” ม่อฟานเริ่มปวดหัว งานที่โมจิซูกิ เคนได้รับคืออะไรกันแน่? เมื่อพิจารณาจากคำอธิบายของชิฮายะ มันต้องเป็นเรื่องที่เขากังวลใจมากแน่ๆ — ในจดหมายเขียนระบุสถานที่ที่นักล่าอาวุโสเหลิ่งได้ต่อสู้กับปีศาจแดงไว้อย่างชัดเจน สิ่งที่ทำให้ม่อฟานประหลาดใจก็คือ สถานที่นั้นอยู่ในเขตผู่ตง ซึ่งใกล้กับสนามบินผู่ตงมาก ม่อฟานและหลิงหลิงตัดสินใจไปสำรวจสถานที่นั้นเพื่อค้นหาเบาะแสบางอย่างในคืนนี้ พวกเขาได้ยินเสียงเร่งเครื่องยนต์ทันทีที่ก้าวออกจากประตูหลัก “นายมาทำอะไรที่บ้านฉัน?” ลู่เจิ้งซินจ้องมองม่อฟานด้วยความตกใจ ม่อฟานไม่ได้ตอบเขา ลู่คุนปรากฏตัวขึ้นข้างหลังพวกเขาราวกับภูตผี บางทีเขาอาจจะกังวลเรื่องที่ม่อฟานจะแหกกฎจริงๆ ซึ่งอาจทำให้เขาไม่ได้รับรางวัลเส้นลมปราณจักรวาลสำหรับงานนี้ “เจิ้งซิน แขกของเรากำลังจะออกไปข้างนอก นายควรไปส่งพวกเขาหน่อย” ลู่คุนเสนอ “คุณจะให้ผมเป็นคนขับรถให้พวกเขางั้นเหรอ?” ลู่เจิ้งซินถามอย่างไม่เชื่อหู “พวกเขาอยู่ในเซี่ยงไฮ้ มันเป็นหน้าที่ของนายที่จะต้องดูแลแขกของเรา” ลู่คุนกล่าวเสียงเรียบ “ไม่มีทาง!...” “ทำตามที่ฉันสั่ง ถ้าถ้านายดูแลพวกเขาไม่ดี ฉันจะขายรถของนายให้หมด!” ลู่คุนขู่ ลู่เจิ้งซินยอมจำนนทันทีที่ได้ยินว่ารถของเขาจะถูกยึดไป “ลู่คุน พวกเราเป็นคนเซี่ยงไฮ้ ไม่จำเป็นต้องให้เขามาดูแลหรอก พวกเราไปเองได้ทุกที่ที่ต้องการ” ม่อฟานโบกมือปฏิเสธข้อเสนอ “ผมทำในนามของผู้ว่าจ้าง ดังนั้นผมจึงมีสิทธิ์มอบหมายให้คนติดตามคุณ คุณจะเลือกจากไปก็ได้ แต่ผมจะยึดเส้นลมปราณจักรวาลและจดหมายคืน แล้วส่งมอบงานนี้ให้คนอื่นแทน” ลู่คุนกล่าว ม่อฟานพูดไม่ออก ดูเหมือนว่าลู่คุนจะรู้ว่าเขากำลังจะแหกกฎ จึงตัดสินใจส่งคนมาจับตาดูตอนที่เขาออกไป อย่างไรก็ตาม ลู่เจิ้งซินดูเหมือนไอ้โง่คนหนึ่ง มันคงจะง่ายมากที่จะหลอกเขา นอกจากนี้พวกเขายังวางแผนจะไปหลายที่อย่างรวดเร็ว การมีนักขับซูเปอร์คาร์ก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่นัก! “ก็ได้ แต่คนขับรถของคุณจะไปส่งเราได้ทุกเมื่อที่เราต้องการใช่ไหม?” ม่อฟานถาม “สั่งเขาได้ตามสบายเลย ถ้าเขาบังคับขืนใจไม่ยอมทำตาม ผมจะให้คนมายึดรถของเขาทีละคันทุกครั้งที่คุณมาร้องเรียนกับผม” ลู่คุนรับปาก ลู่เจิ้งซินแทบจะสติแตกเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ไม่เพียงแต่หมอนี่จะทำรถเขาพัง ขโมยเก้าอี้ และกินกุ้งมังกรน้อยของเขาไปแล้ว เขายังต้องมาเป็นคนขับรถให้อีกเหรอ?! เรื่องพวกนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด! “หลิงหลิง ขึ้นมาสิ” ม่อฟานกระโดดขึ้นไปบนเบาะนั่งข้างคนขับ บังเอิญว่าประตูเปิดอยู่พอดี เบาะหลังอาจจะเล็กกว่า แต่พื้นที่ก็เหลือเฟือสำหรับเด็กสาวตัวเล็กๆ อย่างหลิงหลิง มันช่วยลดความยุ่งยากไปได้เยอะที่มีคนมาเป็นคนขับให้ — “พวกนายสองคนอยากจะไปไหน?” ลู่เจิ้งซินถามด้วยใบหน้าบึ้งตึง “สนามบินผู่ตง” ม่อฟานกล่าว ลู่เจิ้งซินเกือบจะคุมรถไม่อยู่ โชคดีที่รถมีความเสถียรดีเยี่ยม “หาเรือมาขับเถอะถ้าอยากจะไปที่นั่น!” ลู่เจิ้งซินคำราม ทางตะวันออกของแม่น้ำหวงผู่กลายเป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรไปแล้ว ถนน บ้านเรือน และอาคารต่างๆ จมอยู่ใต้น้ำมานานแล้ว หัวใจของเขาคงจะเจ็บปวดหากต้องขับรถผ่านแอ่งน้ำเล็กๆ นับประสาอะไรกับท้องทะเล! “หน้าที่ของนายคือพาเราไปที่นั่น... ฉันไม่สนใจหรอกว่านายจะขับเรือหรือขับรถ” ม่อฟานยิ้ม