บทที่ 387 - ยังเหลืออินทรีสวรรค์อยู่อีกหนึ่งตัว ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales ผู้แปล: XephiZ บรรณาธิการ: Aelryinth “ลั่วเหมียน... ดูเหมือนว่าเจ้าจะปกปิดเรื่องต่างๆ จากข้าไว้มากมายเหลือเกินนะ?” สมาชิกระดับสูงจูเหมิงดูเหมือนจะเริ่มรับรู้อะไรบางอย่าง ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียน สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียนยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า แทบจะไม่มีวี่แววของความกลัวปรากฏออกมาเลย “เรื่องนั้นไว้เราค่อยมาสะสางกันทีหลัง แต่ในตอนนี้เรามีเรื่องด่วนกว่าที่ต้องจัดการ ศัตรูอยู่ตรงหน้าเราแล้ว เราควรจะมาเสียเวลาทะเลาะกันเองงั้นหรือ?” นายพลอวิ๋นเฟิงพยักหน้า “กองทัพเหยี่ยวเวทขาวจะมาถึงแนวป้องกันของเราภายในสองชั่วโมง แนวป้องกันของเราจะต้านทานได้อีกอย่างมากที่สุดสามชั่วโมงก่อนจะถูกตีแตกและบุกเข้าสู่เมืองหางโจว เราเหลือเวลาอีกห้าชั่วโมงที่จะหยุดการรุกรานของเหยี่ยวเวทขาว หรือไม่ก็ต้องกำจัดสัตว์อสูรระดับจ้าวตัวนั้นทิ้งเสีย!” “ถูกต้องที่สุด!” สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียนรีบพยักหน้าเห็นด้วย ราวกับเขากลัวว่าจะมีใครยกเรื่องเซรุ่มเลือดขึ้นมาพูดอีก เหลิ่งชิงก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “หากเหยี่ยวเวทขาวบุกรุกมาเพราะโรคระบาด ข้าเชื่อว่าสิ่งแรกที่เราควรทำคือการหาทางรักษาโรคระบาดนั้นแทน เมื่อเป็นเช่นนั้นเหยี่ยวเวทขาวก็จะสูญเสียเป้าหมาย และมันจะง่ายขึ้นสำหรับเราในการขับไล่พวกมันกลับไป” “ดูเหมือนว่าเจ้าจะเจอวิธีรักษาโรคระบาดแล้วอย่างนั้นหรือ?” สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียนกล่าวด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด “นั่นสิ แม้แต่ท่านลู่ก็ยังจนปัญญาที่จะรับมือกับโรคระบาดนี้ แล้วพวกเจ้าจะไปหาวิธีรักษาภายในเวลาห้าชั่วโมงเพื่อคลี่คลายสถานการณ์นี้ได้อย่างไร?” “พวกเราพบแล้วว่ายาถอนพิษคืออะไร มันคือสมุนไพรชนิดพิเศษที่เติบโตบนสันเขาตะวันตกเท่านั้น นั่นคือ สมุนไพรเหยี่ยวแดง หากเราสามารถเก็บมันมาได้ เราก็จะหาวิธีรักษาผู้ติดเชื้อได้อย่างรวดเร็ว” เหลิ่งชิงกล่าว ทุกสายตาจับจ้องไปที่เหลิ่งชิงทันที โดยเฉพาะสมาชิกระดับสูงจูเหมิง ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นพลางโพล่งออกมาว่า “เจ้าแน่ใจนะว่าสมุนไพรเหยี่ยวแดงคือทางรักษาโรคนี้?” เหลิ่งชิงพยักหน้า “มั่นใจแน่นอน” “หึหึ สมมติว่าสมุนไพรเหยี่ยวแดงอาจเป็นทางรักษาโรคระบาดได้จริง แต่ในสถานการณ์ปัจจุบันเราจะไปเหยียบสันเขาตะวันตกได้อย่างไร? ที่นั่นมันเป็นรังของพวกเหยี่ยวเวทขาวนะ เจ้าโง่พอที่จะคิดว่ามันปลอดภัยเพราะพวกเหยี่ยวเวทขาวออกมารุกรานพวกเราหมดแล้วงั้นหรือ? ต่อให้เป็นกองพันหนึ่งก็ยังยากที่จะไปถึงที่นั่นโดยสวัสดิภาพ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเรามีคนเหลือเฟือที่จะมาทิ้งไปกับการคาดเดาที่ไร้สาระเช่นนี้?” สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียนหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม เหลิ่งชิงและผู้อาวุโสแห่งศาลเวทมนตร์หลี่เทียนจ้องเขม็งไปที่สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียนที่กำลังเย้ยหยัน โดยเฉพาะคนแรกที่สบถในใจอย่างรุนแรงว่าเธอจะส่งเขาเข้าคุกทันทีหลังจากสถานการณ์นี้คลี่คลายลง ทุกคนต่างพากันขมวดคิ้ว ในที่สุดพวกเขาก็พบวิธีแก้ปัญหาโรคระบาดซึ่งจะหยุดการรุกรานของเหยี่ยวเวทขาวได้ด้วย แต่มันกลับอยู่ในสถานที่ที่อันตรายที่สุด “จริงสิ เหยี่ยวเวทขาวเป็นสายพันธุ์เดียวกับอินทรีสวรรค์ ตามปกติแล้วเหยี่ยวเวทขาวจะไม่โจมตีอินทรีสวรรค์ หากเราสามารถส่งอินทรีสวรรค์หนึ่งตัวลอบเข้าไปในสันเขาตะวันตกและเก็บสมุนไพรเหยี่ยวแดงกลับมา เราก็แก้ปัญหาได้ง่ายๆ เลยไม่ใช่หรือ?” นายพลอวิ๋นเฟิงโพล่งออกมา ผู้บัญชาการหมิงคว่อที่ยืนอยู่ข้างนายพลอวิ๋นเฟิงรีบกระซิบที่ข้างหูของเขา “ท่านนายพล ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านสั่งให้ฆ่าอินทรีสวรรค์ทั้งหมดไปแล้ว...” นายพลอวิ๋นเฟิงทำหน้าบึ้งตึงและถลึงตาใส่ผู้บัญชาการ ราวกับจะบอกว่า “ขอบใจ แต่ไม่ต้องเตือนเรื่องนี้ก็ได้...” ตอนนี้ไม่เหลืออินทรีสวรรค์แม้แต่ตัวเดียวในป้อมปราการ ต่อให้มีเหลืออยู่สักตัว มันก็คงจะก่อขบถเพราะการปรากฏตัวของเหยี่ยวระดับจ้าวตัวนั้นไปแล้ว อินทรีสวรรค์จะลอบเข้าไปในสันเขาตะวันตกได้อย่างไร? ภายในห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันทันที เนื่องจากไม่มีใครคิดแผนการที่ดูเป็นไปได้ในการแก้ไขวิกฤตนี้ออก ทันใดนั้น เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็บุกเข้ามาในห้องและกระแทกเข้ากับโต๊ะ ทหารที่โกรธจัดสองนายรีบตามเข้ามาเพื่อจะลากตัวเขาออกไปจากห้อง เด็กหนุ่มคนนั้นตะโกนสุดเสียงว่า “ข้ามีวิธีเก็บสมุนไพรเหยี่ยวแดง! ข้ามีวิธีเอายาถอนพิษมาได้!” นายพลอวิ๋นเฟิงชำเลืองมองเด็กหนุ่มคนนั้นแล้วตวาดว่า “เจ้าเด็กนี่มาจากไหน? ลากตัวออกไปแล้วลงโทษด้วยไม้เรียวซะ” “เรากำลังประชุมเรื่องสำคัญกันอยู่ ทำไมถึงปล่อยให้เด็กบุกเข้ามาได้?!” สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียนตวาด “เดี๋ยวก่อน เด็กหนุ่มคนนี้ช่วยเรายืนยันแหล่งที่มาของโรคระบาด ลองฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดดูก่อนเถอะ” เหลิ่งชิงขัดจังหวะ “ให้เขาพูดเถอะ” ผู้อาวุโสแห่งศาลเวทมนตร์หลี่เทียนกล่าว สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียนระเบิดเสียงหัวเราะ “ข้านึกว่าข้ามาที่นี่เพื่อหารือว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไรเสียอีก แต่พวกเจ้าไม่เพียงแต่กล่าวหาข้าอย่างเลื่อนลอย แต่ยังเสนอให้เราฟังคำพูดของเด็กคนหนึ่งอีก หากพวกเจ้าไร้น้ำยาถึงเพียงนี้ ข้าก็จะไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป” สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียนลุกจากที่นั่งและเดินออกจากห้องไป ราวกับว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้า ทุกคนแลกเปลี่ยนสายตากันโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อ เหลิ่งชิงถามหวังเสี่ยวจวินอย่างอดทน “เจ้าบอกว่าเจ้ามีวิธีเก็บสมุนไพรเหยี่ยวแดง มันคือวิธีอะไร?” โม่ฟานและหลิงหลิงซึ่งก่อนหน้านี้รออยู่ข้างนอกห้องกับหวังเสี่ยวจวินก็ได้เข้ามาในห้องเช่นกัน โม่ฟานอยากรู้มากว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีแผนอะไรที่ทำให้พวกเขาสามารถเก็บสมุนไพรเหยี่ยวแดงออกมาจากรังของพวกมันได้ เพราะตามที่สมาชิกระดับสูงลั่วเหมียนกล่าวไว้ พวกเขาจำเป็นต้องใช้ทีมระดับยอดฝีมือเพื่อเข้าถึงสันเขาตะวันตก หวังเสี่ยวจวินเหลือบมองเหล่าบุคคลผู้มีอำนาจที่เขาไม่มีโอกาสได้พบในชีวิตประจำวัน แม้จะรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่เขาก็กระแอมและกล่าวว่า “ยังมีอินทรีสวรรค์เหลืออยู่ในป้อมปราการอีกตัวหนึ่ง! มันฟังคำสั่งของข้า ข้าจะขี่มันลอบเข้าไปในสันเขาตะวันตกเพื่อเก็บสมุนไพรเหยี่ยวแดง ข้าคุ้นเคยกับมันที่สุด” ผู้บัญชาการหมิงคว่อตะโกนลั่น “เราไม่ได้สั่งให้ประหารอินทรีสวรรค์ไปหมดแล้วหรือ? ทำไมเจ้าถึงยังมีเหลืออยู่อีก!” “ข้าขัดคำสั่งและปล่อยอินทรีสวรรค์ที่ข้าเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กไปขอรับ” หวังเสี่ยวจวินตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาของนายพลอวิ๋นเฟิงเป็นประกาย เขาช่างขัดคำสั่งได้ถูกเวลาจริงๆ! อย่างไรก็ตาม ผู้บัญชาการก็ขมวดคิ้วและส่ายหัว “มันไร้ประโยชน์ เราสูญเสียการควบคุมอินทรีสวรรค์ไปเพราะเหยี่ยวระดับจ้าวตัวนั้นแล้ว โชคดีแค่ไหนที่พวกมันไม่หันมาโจมตีเรา แล้วมันยังจะฟังคำสั่งของเจ้าอยู่อีกหรือ?” ราวกับกลัวว่าพวกทหารจะโยนเขาออกจากห้อง หวังเสี่ยวจวินจึงโพล่งออกมาว่า “อินทรีสวรรค์ของข้าเป็นสายพันธุ์ผสม ขนของมันเป็นสีเทา ข้าเองก็บอกไม่ได้ว่ามันเป็นพันธุ์อะไรกันแน่ เมื่อวานข้าลองติดต่อหามันและได้รับการตอบกลับ ข้านึกว่ามันจะถูกสัตว์อสูรระดับจ้าวควบคุมไปแล้วเสียอีก แต่มันกลับมาหาข้าหลังจากที่ข้าเรียก ซึ่งนั่นแสดงว่ามันไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของสัตว์อสูรระดับจ้าวตัวนั้น!”