บทที่ 113: มุ่งตรงสังหาร "เมิ่งเฉวียน ยังมีหมั่นโถวเหลืออีกลูกนะ อย่าให้เสียของล่ะ" ต้วนหลิงเทียนมองไปยังหมั่นโถวที่ถูกเหยียบย่ำจนเละเทะไม่ต่างจากดินโคลนพลางยิ้มออกมาบางๆ "ข้าเอง!" ก่อนที่เมิ่งเฉวียนจะทันได้ขยับตัว เซียวอวี่ที่เพิ่งตื่นขึ้นและฟื้นตัวได้เล็กน้อยก็หยิบหมั่นโถวที่สภาพเหมือนโคลนขึ้นมาแล้วเดินตรงไปหาอวี่เสียง "เซียวอวี่ เจ้ากล้าเหรอ! ข้าจะทำให้เจ้าตายแบบไม่มีที่ฝังศพ!" รูม่านตาของอวี่เสียงหดเกร็งขณะที่เขาแผดเสียงคำราม "ทำไมข้าจะไม่กล้า?" เซียวอวี่แค่นเสียงเย็นชาพลางยื่นมือออกไปคว้าหมออวี่เสียงแล้วดึงขึ้นมา "เจ้าหาที่ตาย!" อวี่เสียงยกมือขึ้นหมายจะโจมตีเซียวอวี่ เพียะ! ต้วนหลิงเทียนจับจ้องอวี่เสียงอยู่ตั้งแต่ต้น เมื่อเขาเห็นอีกฝ่ายคิดจะขัดขืน ร่างของเขาก็พุ่งวาบไปข้างหน้าแล้วคว้ามือของอวี่เสียงไว้ "อวี่เสียง ถ้าเจ้าไม่ให้ความร่วมมือ ข้าจะหักแขนเจ้าทิ้งซะเดี๋ยวนี้ เจ้าคงไม่อยากพลาดการทดสอบค่ายอัจฉริยะเพราะเสียแขนไปข้างหนึ่งหรอกนะ!" "ต้วน! หลิง! เทียน!" อวี่เสียงกัดฟันกรอดพลางเรียกชื่อต้วนหลิงเทียนทีละคำด้วยสีหน้าโกรธแค้นถึงขีดสุด ถึงแม้จะโกรธจัด แต่เขาก็ไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุมห้า เพราะเขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าต้วนหลิงเทียนจะกล้าทำตามที่พูดจริงๆ ช่างน่าขัน คนที่กล้าโอหังต่อหน้าท่านรองบัญชาการจะมีใจคอขี้ขลาดได้อย่างไร? เขาฝืนกลืนเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นลงไปในอก และสาบานในใจว่าเขาจะทำให้ต้วนหลิงเทียนชดใช้คืนเป็นพันเท่า! "กินซะ" ดวงตาของเซียวอวี่วาวโรจน์ด้วยความเย็นชาขณะที่มือหนึ่งดึงผมอวี่เสียงไว้ ส่วนอีกมือก็ยัดหมั่นโถวที่เปื้อนทั้งโคลนและรอยเท้าเข้าไปในปากของอวี่เสียง ปัง! เซียวอวี่กระแทกฝ่ามือลงบนหลังของอวี่เสียง พริบตานั้น อวี่เสียงก็จำต้องกลืนหมั่นโถวทั้งลูกลงไป... "อุแหวะ...." อวี่เสียงรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาดูย่ำแย่ถึงขีดสุดเมื่อพบว่าเขาไม่สามารถขยอนมันออกมาได้ เซียวอวี่ลุกขึ้นยืนแล้วก้มมองอวี่เสียงด้วยสายตาที่เย็นเยียบ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ และหากไม่ใช่เพราะเขาเกรงกลัวอำนาจตระกูลอวี่แห่งเมืองหลวงมณฑล เขาคงสังหารอวี่เสียงทิ้งไปแล้ว เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ! เมิ่งเฉวียนทำตามอย่างเซียวอวี่ เขาฟาดฝ่ามือลงบนหลังของเยาวชนตระกูลอวี่อีกสี่คนที่เหลือ บังคับให้พวกเขากลืนหมั่นโถวที่ตัวเองเหยียบย่ำลงไปจนหมดสิ้น กลุ่มเยาวชนโดยรอบตกอยู่ในความเงียบงัด ทุกคนต่างรู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง กลุ่มของต้วนหลิงเทียนทั้งสามคนนั้นช่างเผด็จการเกินไปแล้ว! อย่างไรก็ตาม พวกเขามีความสามารถพอที่จะทำเช่นนั้น "ต้วนหลิงเทียน!" เสียงตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้นดังมาจากระยะไกล... ต้วนหลิงเทียนเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นนายทหารหนุ่มที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนกำลังพุ่งทะยานมาจากที่ไกลๆ ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ เมื่อนายทหารผู้นั้นพุ่งผ่านฝูงชนมาหยุดอยู่ตรงหน้า ต้วนหลิงเทียนก็เดาตัวตนของอีกฝ่ายได้ทันที ใบหน้าของคนผู้นี้ละม้ายคล้ายคลึงกับอวี่เสียง ดังนั้นฐานะของเขาจึงชัดเจนยิ่งนัก... อวี่หง! อวี่หงมีสีหน้าโกรธจัดขณะกวาดสายตามองต้วนหลิงเทียน หลังจากที่เขาหยิบยารักษาระดับทองให้อวี่เสียงและคนอื่นๆ ทาน เขาก็หันกลับมาจ้องต้วนหลิงเทียนอีกครั้งด้วยดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยรังสีฆ่าฟันเข้มข้น! "พี่ใหญ่ ต้วนหลิงเทียนบังคับให้พวกเรากินหมั่นโถวที่เปื้อนโคลน เปื้อนหญ้า แถมยังถูกเหยียบจนแบน!" อวี่เสียงคำรามด้วยความโกรธ ในตอนนี้เขาดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าพวกตนเองนั่นแหละที่เป็นคนเหยียบหมั่นโถวเหล่านั้น... "อะไรนะ!?" ใบหน้าของอวี่หงบิดเบี้ยว เขาจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็งพลางตวาดกร้าว "ต้วนหลิงเทียน เจ้ากล้าดูหมิ่นคนในตระกูลอวี่ และหยามเกียรติตระกูลอวี่ของข้าถึงเพียงนี้.... วันนี้ ข้าอวี่หง จะต้องสังหารเจ้าเพื่อกอบกู้เกียรติยศของตระกูลคืนมา!" วูบ! อวี่หงเคลื่อนที่ราวกับพายุหมุนด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว ต้วนหลิงเทียนสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที! อวี่หงผู้นี้จงใจป้ายความผิดว่าต้วนหลิงเทียนดูหมิ่นตระกูลอวี่ก่อนจะลงมือสังหาร... ด้วยวิธีนี้ เขาจะมีเหตุผลอันชอบธรรมเพื่อหลีกเลี่ยงบทลงโทษของกองทัพเลือดเหล็ก เจตนาของอวี่หงผู้นี้ช่างชั่วร้ายและอำมหิตนัก! ท้องฟ้าเหนือร่างของอวี่หงที่กำลังพุ่งเข้าหาต้วนหลิงเทียนปรากฏเงาร่างแมมมอธโบราณ 11 ตัวควบแน่นเป็นรูปร่าง... เห็นได้ชัดว่าอวี่หงผู้นี้มีระดับวรยุทธใกล้เคียงกับนายร้อยไป๋เฟิงที่ตายด้วยน้ำมือต้วนหลิงเทียนเมื่อสามเดือนก่อน พวกเขาต่างเป็นนักสู้ระดับก่อแกนกลางขั้นที่แปด! การโจมตีด้วยความโกรธจัดจากนักสู้ระดับก่อแกนขั้นที่แปดสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับต้วนหลิงเทียน... ในขณะนี้ ต้วนหลิงเทียนรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะขาดใจตาย! ด้วยความเร็วระดับก่อแกนขั้นที่แปด มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ต้วนหลิงเทียนจะหลบพ้น "อวี่หง ในเมื่อเจ้าหาที่ตายเอง ก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน!" เสียงของต้วนหลิงเทียนเย็นเยียบราวกับดังมาจากขุมนรกน้ำแข็ง ร่างของเขาเคลื่อนไหว ใช้ท่าร่างงูวิญญาณเข้าปะทะกับอวี่หง วิชาชักกระบี่! ชั่วพริบตา มือของเขาพาดผ่านเอว กระบี่อ่อนม่วงครามส่งเสียงหวีดหวิวขณะถูกชักออกมา เขาไม่ได้ใช้พลังของศัสตราวุธวิญญาณ แต่ใช้เพียงพลังปราณต้นกำเนิดเพื่อกระตุ้นอักขระจันทร์โลหิต... "เหลวไหล!" เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนกล้าพุ่งเข้าหา อวี่หงก็แค่นยิ้มเยาะ ดวงตาแผ่รังสีฆ่าฟันที่น่าเกรงขาม เขาได้ยินมานานแล้วว่าต้วนหลิงเทียนทะลวงเข้าสู่ระดับก่อแกนขั้นที่ห้า และในตอนนี้ เจตนาฆ่าในใจของเขาก็พุ่งสูงเกินจะเปรียบ.... เมื่อสบโอกาสและสร้างความชอบธรรมในฐานะผู้ปกป้องเกียรติยศตระกูลอวี่ เขาจึงจู่โจมด้วยพลังทั้งหมดที่มี เพราะปรารถนาจะกำจัดต้วนหลิงเทียนให้สิ้นซากเพื่อตัดปัญหาในภายภาคหน้า! ในความคิดของเขา ต่อให้ต้วนหลิงเทียนถูกเขาสังหารในตอนนี้ กองทัพเลือดเหล็กก็คงไม่สามารถเอาผิดเขาได้ เพราะเขาทำเพื่อเกียรติยศของตระกูลอวี่ ในเวลานี้ เขาไม่ใช่คนของกองทัพเลือดเหล็ก แต่เป็นทายาทตระกูลอวี่ที่กำลังกอบกู้ชื่อเสียงตระกูล! ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์แทบจะหยุดหายใจขณะจ้องมองภาพเบื้องหน้าตาไม่กะพริบ... "ต้วนหลิงเทียน!" สีหน้าของเซียวอวี่ เมิ่งเฉวียน และหลัวเฉิงซีดเผือดลง เพราะพวกเขาไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะสามารถต้านทานอวี่หงได้ บนท้องฟ้า ความแตกต่างระหว่างเงาแมมมอธโบราณ 7 ตัว กับ 11 ตัวนั้นช่างห่างชั้นกันจนน่าใจหาย... "ช่างน่าเสียดายนัก" กลุ่มเยาวชนโดยรอบที่เฝ้าดูอยู่ต่างทอดถอนใจในอก "สวรรค์ช่างริษยาผู้มีพรสวรรค์" ไม่มีใครคิดว่าต้วนหลิงเทียนจะรอดชีวิตไปได้ ทว่าในพริบตาต่อมา พวกเขาทั้งหมดต่างก็ต้องตกตะลึงจนตาค้าง ท่าร่างงูวิญญาณ! ในจังหวะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังจะปะทะกับอวี่หง ขาของเขาก็สั่นไหวและเบี่ยงร่างไปด้านข้างเพียงเล็กน้อย เขาพุ่งผ่านชายเสื้อของอวี่หงไป หลบเลี่ยงการโจมตีได้อย่างหวุดหวิดในสภาพที่ดูทุลักทุเลเพียงเล็กน้อย วูม! และในวินาทีนั้นเอง อักขระจันทร์โลหิตบนกระบี่อ่อนม่วงครามก็ส่องแสงวาบ แปลเปลี่ยนเป็นจันทร์เสี้ยวสีโลหิต... จันทร์เสี้ยวโลหิตพุ่งวาบออกมาราวกับเงาปีศาจ! "ไม่!!" ใบหน้าของอวี่หงซีดเผือดเหมือนคนตายเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่บรรจุอยู่ในจันทร์เสี้ยวโลหิตนั้น เขาแผดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว เขาเร่งโคจรพลังเพื่อใช้ทักษะป้องกันทันที! ฉัวะ! ทว่าจันทร์เสี้ยวโลหิตกลับกรีดผ่านม่านพลังป้องกันได้อย่างง่ายดาย พุ่งทะลวงเข้าที่หน้าอกก่อนจะทะลุออกไปอีกด้านหนึ่ง สร้างละอองเลือดสาดกระจายราวกับน้ำพุ ปัง! ร่างของอวี่หงที่กำลังพุ่งไปข้างหน้ากระแทกเข้ากับแท่นสูงข้างลานฝึกอย่างแรง ดวงตาของเขาเบิกโพลงและนิ่งค้าง ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิตอีกต่อไป ตายแล้ว! "พี่ใหญ่!" ใบหน้าของอวี่เสียงซีดเผือดราวกับกระดาษ เขาโหยหวนด้วยความโศกเศร้าก่อนจะพุ่งไปเขย่าร่างไร้วิญญาณของอวี่หงไม่หยุด เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เห็นจะเป็นความจริง เยาวชนตระกูลอวี่อีกสี่คนที่เหลือต่างมองต้วนหลิงเทียนราวกับมองปิศาจร้ายที่น่าหวาดกลัว ร่างกายของพวกเขาสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ต้วนหลิงเทียนจ้องมองศพของอวี่หง ดวงตาของเขาไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความรู้สึกใดๆ มันเย็นเยียบจนเกินบรรยาย.... เขาไม่เคยออมมือให้กับใครก็ตามที่คิดจะเอาชีวิตเขา! "ฮ่าๆ! ต้วนหลิงเทียน ทำได้เยี่ยมมาก!" เมิ่งเฉวียนระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสะใจ ความกังวลบนใบหน้าเลือนหายไปจนสิ้น เซียวอวี่และหลัวเฉิงเองก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน อย่างไรก็ตาม เยาวชนคนอื่นๆ ที่มุงดูอยู่ต่างพากันตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกอยู่นาน "พระเจ้าช่วย! ข้าเพิ่งเห็นอะไรไป? อวี่หงตายแล้วงั้นเหรอ?" "ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?" "โอ๊ย! เจ็บนะ! เจ้ามาหยิกข้าทำไม?" "งั้นข้าก็ไม่ได้ฝันไปจริงๆ ด้วย..." "บ้าเอ๊ย! ถ้าเจ้าอยากรู้ว่าฝันหรือเปล่าก็หยิกตัวเองสิ! มาหยิกข้าทำไมวะ?" "เออจริง ข้าเกือบลืมไปว่าหยิกตัวเองก็ได้" "สิ่งที่ปลิดชีพฆ่าอวี่หงไม่ใช่พลังปราณ แต่มันดูเหมือนแสงสีเลือดที่พุ่งออกมาจากกระบี่ของต้วนหลิงเทียน... ดูเหมือนจะเป็นพลังอักขระ!" "ถ้าเป็นอักขระจริงๆ อวี่หงก็ช่างโชคร้ายนัก จนถึงแก่ความตายเขาคงไม่คาดคิดว่าต้วนหลิงเทียนจะครอบครองอักขระสายโจมตีที่ทรงพลังพอจะสังหารเขาได้..." "เขาคิดจะฆ่าต้วนหลิงเทียนแต่ไม่ศึกษาคู่ต่อสู้ให้ดี ถ้าไม่ตายเพราะความประมาทก็แปลกแล้ว!" ... กลุ่มเยาวชนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส ไม่มีใครรู้สึกเวทนาอวี่หงเลยแม้แต่น้อย "ทุกท่าน" ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจยาวและสงบสติอารมณ์ก่อนจะเก็บกระบี่อ่อนม่วงครามเข้าฝัก แล้วกวาดสายตามองไปยังกลุ่มเยาวชน ทันใดนั้น สถานที่แห่งนั้นก็กลับคืนสู่ความสงบ ทุกคนต่างหันมามองต้วนหลิงเทียนเป็นตาเดียว "ทุกท่าน วันนี้พวกท่านคงเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยตาตัวเองแล้ว อวี่เสียงเป็นฝ่ายยั่วยุข้าก่อน และข้าก็เพียงแค่สั่งสอนเขาเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนอวี่หง เขาปรารถนาจะฆ่าข้าและแผ่รังสีฆ่าฟันใส่ข้าอย่างชัดเจน เพื่อเป็นการป้องกันตัว ข้าจึงจำเป็นต้องใช้อักขระโจมตีเพื่อสังหารเขา! ข้าหวังว่าทุกท่านจะสามารถเป็นพยานให้ข้าได้ ต้วนหลิงเทียนขอขอบคุณทุกท่าน" ต้วนหลิงเทียนประสานมือคารวะไปยังกลุ่มเยาวชน เรื่องในวันนี้อาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ให้ตัวเอง... มิฉะนั้น การสังหารนายสิบแห่งกองทัพเลือดเหล็กจะทำให้เขาต้องรับโทษสถานหนัก เมื่อถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่การเข้าร่วมทดสอบค่ายอัจฉริยะเพื่อหาโอกาสเข้าเรียนในสำนักพาลาดินเลย แม้แต่ชีวิตจะรักษาไว้ได้หรือไม่ก็ยังยากจะบอกได้... "ต้วนหลิงเทียน เจ้าวางใจได้ สิ่งที่เจ้าพูดคือความจริงทุกประการ พวกเราเห็นด้วยตาตัวเอง ดังนั้นพวกเราจะไม่ยอมให้ใครมาบิดเบือนความจริงแน่นอน" "ใช่แล้ว วันนี้เป็นอวี่เสียงที่ใช้อำนาจตระกูลและฐานะของพี่ชายมารังแกคนอื่นเอง ความตายของอวี่หงจึงสมควรแล้ว ในเมื่อพวกเราเห็นด้วยตาตัวเอง มันย่อมไม่ใช่เรื่องโกหกแน่ๆ" ... กลุ่มเยาวชนต่างทยอยกันยืนยันจุดยืนของตน "ขอบคุณทุกท่าน" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของต้วนหลิงเทียน เขาควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างไว้ในกำมือได้อย่างสมบูรณ์ "ต้วนหลิงเทียน เจ้าฆ่าพี่ชายข้า ต่อให้วันนี้เจ้าจะเป็นฝ่ายถูกและกองทัพเลือดเหล็กไม่ลงโทษเจ้า แต่ตระกูลอวี่ของข้าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่ เจ้าต้องตายสถานเดียว!" อวี่เสียงมีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความแค้นขณะจ้องมองต้วนหลิงเทียนอย่างดุร้าย "มีคนเป็นหมื่นที่อยากให้ข้าตาย แต่ที่ข้าอยากรู้จริงๆ คือตระกูลอวี่ของเจ้ามีความสามารถพอหรือเปล่า!" ดวงตาของต้วนหลิงเทียนวาวโรจน์ด้วยความเย็นชาพลางแค่นยิ้มเยาะ เพียงแค่ช่วงบ่าย ข่าวเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนสังหารอวี่หงก็แพร่สะพัดไปทั่วค่ายพักของกองทัพเลือดเหล็ก ทุกคนต่างได้รับรู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ในกระโจมที่พักชั่วคราวแห่งหนึ่ง "ต้วนหลิงเทียนทะลวงเข้าสู่ระดับก่อแกนขั้นที่ห้าแล้วงั้นรึ? แถมยังฆ่าอวี่หงได้ด้วยการพึ่งพาพลังอักขระโจมตี?" เยาวชนชุดแดงที่อุ้มกระบี่ไว้แนบอกมีประกายแห่งการต่อสู้ฉายชัดในดวงตา "ในเวลาหนึ่งเดือน ข้าจะต้องก้าวเข้าสู่ระดับก่อแกนขั้นที่ห้าให้ได้เช่นกัน และเมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะหาโอกาสประลองกับต้วนหลิงเทียนอย่างแน่นอน" ในกระโจมอีกหลังหนึ่ง "ต้วนหลิงเทียน? ข้า เถียนหู่ จะตามเจ้าให้ทัน!" เยาวชนร่างกายกำยำรวบรวมสมาธิและทำให้ใจสงบก่อนจะเริ่มฝึกฝนอย่างหนักหน่วง... ในขณะนี้ ต้วนหลิงเทียนกำลังนอนเหยียดกายอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์พลางไขว่ห้างส่ายเท้าไปมา "ต้วนหลิงเทียน เจ้าทะลวงเข้าสู่ระดับก่อแกนขั้นที่ห้าตั้งแต่เมื่อไหร่?" เมิ่งเฉวียนซึ่งไม่มีเตียงให้นอน นั่งอยู่บนพื้นพลางมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ต้วนหลิงเทียนสังเกตเห็นว่าแม้แต่เซียวอวี่และหลัวเฉิงก็จ้องมองมาเช่นกัน เขากำลังจะอ้าปากตอบ "ต้วนหลิงเทียน ท่านรองบัญชาการเรียกพบเจ้า" เสียงทุ้มลึกดังมาจากหน้ากระโจม