บทที่ 100 — ปิดบัญชี (ฆ่าหักดิบ)

ท่ามกลางความมืดมิดอันแสนหดหู่และหนาวเหน็บในส่วนลึกของคฤหาสน์ตระกูลวอร์น ไอหมอกเปียกชื้นของฤดูพิรุณยังคงเลื้อยละล่องช้าๆ ลัดเลาะผ่านซอกหินแกรนิตที่ผุพังราวกับอสรพิษไร้เสียง กลิ่นอับชื้นของน้ำครำเน่าเสียจากท่อระบายน้ำโบราณอายุกว่าร้อยแปดสิบปีที่ไม่มีการบูรณะ ผสมผสานกับกลิ่นเขม่าถ่านหินหนาทึบจากย่านโรงงานดินเผาฝั่งตะวันออก และกลิ่นปลาเค็มเปียกชื้นจากท่าเรือเกลือ ลอยอบอวลปนเปอยู่ในชั้นบรรยากาศจนชวนให้รู้สึกอึดอัดระคนสะอิดสะเอียน ทั่วทั้งโถงศิลาใต้ดินที่เคยเป็นดั่งศูนย์กลางของอำนาจมืดอันเกรียงไกร บัดนี้กลับเงียบสงัดและทรุดโทรมลงอย่างน่าใจหาย แสงไฟสีส้มแดงจากเตาถ่านเหล็กกลมดวงเล็กวับแวมส่งเงาสลัววาด…