บทที่ 107 — ราคาที่ดังขึ้น (ปูราคาเวท)

หยาดฝนยามค่ำคืนของฤดูพิรุณยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้าเบื้องบนของดินแดนเอลดราเซียจงใจล้างและลบเอาเถ้าถ่านกับความสกปรกชั่วร้ายของนครรัฐเวลด์ฮอลม์ให้จมดิ่งลงสู่แม่น้ำสายใหญ่เบื้องล่าง ท้องฟ้าด้านบนมืดสลัวและหม่นทึมไร้ซึ่งแสงดาวใดๆ มีเพียงเงาเมฆฝนก้อนหนาทะมึนที่เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าผ่านแนวลมกรรโชกและกลิ่นอายอันหนาวเหน็บ เสียงลมพัดหวีดหวิวสอดแทรกผ่านซอกมุมหินของยอดหอคอยศิลาประดุจเสียงกระซิบกระซาบของวิญญาณคนบาปแห่งเมืองหลวงการค้า ไอหมอกเปียกชื้นลอยปกคลุมแผ่นหินปูถนนจนเฉอะแฉะเย็นเยียบ คอยพัดพาเอากลิ่นดินโคลนเน่าเหม็นและกลิ่นเกลือจากเรือสินค้าชายทะเลโชยผ่านตรอกแคบที่เงียบสงัด ทว่าภ…