บทที่ 115 — ทางตันที่จงใจ

หยาดฝนปรายเป็นสายหม่นทึบปกคลุมทั่วเหนือนครเวลด์ฮอลม์อย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงน้ำฝนซัดกระหน่ำกระทบหลังคากระเบื้องดินเผาเกิดเป็นเสียงซ่าสะท้อนกังวานต่ำช้าไปตามถนนหินชื้นแฉะ ไอหมอกหนาทึบและไอเย็นคาวเกลือจากแม่น้ำโชยเข้ามาปะทะกับกำแพงคฤหาสน์หินแกรนิตสามชั้นอันเป็นเรือนรับรองของคณะรุ่งอรุณ บรรยากาศเหน็บหนาวและเหนอะหนะแผ่ซ่านเข้ามาทางรอยแตกของหน้าต่างไม้โอ๊กเนื้อหนา กลิ่นดินโคลนเน่าเปื่อยภายนอกปะปนกับกลิ่นขี้ผึ้งตะเกียงน้ำมันภายในห้องทำงานสลัว ก่อเกิดเป็นความอึดอัดทางสายตาและอารมณ์ดั่งผืนผ้าใบสีเทาที่ไม่มีวันแห้งเหือด เวอร์ดานยืนสงบนิ่งอยู่ข้างหน้าต่างบานแคบ แสงเทียนสลัวจากด้านหลังทอดเงาร่างโปร่งยาวข…