บทที่ 128 — อย่าให้มันลาม

ความสลัวรางของยามราตรีโรยตัวทับอาคารหินแกรนิตอันเป็นที่ทำการหลักของ ‘คลังรุ่งอรุณ’ สาขาเวลด์ฮอลม์ แสงตะเกียงน้ำมันมะกอกดวงเล็กส่งประกายวับแวมลอดผ่านหน้าต่างเหล็กดัดหนาหนา ปะทะเข้ากับร่างของสองขุนพลผู้เป็นดั่งมันสมองและผู้กุมบังเหียนนโยบายการขยายอำนาจของเผ่าอัสนีเทพยามรัตติกาลล่วงเลยผ่านไป สายลมหนาวหวีดหวิวพัดพาเอาความชื้นแฉะของละอองฝนพรมลงบนหลังคากระเบื้องดินเผาส่งเสียงเปาะแปะไม่ขาดสาย เซเรน่ายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊กสีเข้มขนาดใหญ่ นิ้วมือเรียวยาวดุจลำเทียนคัดแยกแผ่นหนังและม้วนเอกสารบัญชีการค้าอย่างเป็นระเบียบ ท่าทางของนางยังคงสุขุม เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของนักบริหารผู้เคยควบคุมแ…