บทที่ 147 — ชัยชนะจากความว่างเปล่า

ภายใต้หลังคาโดมทองสัมฤทธิ์ขนาดมหึมาของลานประลองแห่งเกียรติยศ เสียงอื้ออึงของฝูงชนยังคงไม่จางหายไป ความสับสนอลหม่านกระจายตัวไปทั่วมุมอัฒจันทร์ราวกับผึ้งที่แตกรัง เจ้าหน้าที่กิลด์ระดับสูงและทหารยามในชุดเกราะเงาวับต่างเร่งรีบหามร่างไร้สติของเซอร์เกรน ดาบเหล็กกล้า ออกไปจากลานทรายด้วยความตื่นตระหนก เลือดสีแดงเข้มยังคงไหลย้อยเป็นทางยาวซึมลงสู่ทรายสีแดงหม่น เวอร์ดานในนามแฝง "แวร์" ยืนอยู่กึ่งกลางลานทรายกว้างโดยที่ดาบเหล็กราคาถูกในมือขวายังคงกวัดแกว่งเบาๆ แววตาสีเทาดั่งเหล็กกล้าของเขาฉายแววมึนงงและเพลียจิตอย่างถึงที่สุด พายุกระแสมานาไฟฟ้าที่เคยบ้าคลั่งของเซอร์เกรนบัดนี้สลายตัวไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงฝุ่…