บทที่ 173 — คูหาศิลาจารึก

ความร้อนระอุแผดเผาของทะเลทรายชายแดนใต้แคว้นซาห์ราบัดนี้ได้อันตรธานหายไปอย่างรวดเร็วประหนึ่งถูกขยับกลืนหายเข้าไปในลำคออันลึกชันของอสูรกายหินทราย ทันทีที่คณะเดินทางลอบก้าวลึกลงสู่รอยแยกใต้ดินธรรมชาติที่ซ่อนเร้นตัวอยู่หลังแนวซากกำแพงดินดิบผุพังท้ายโอเอซิสอัล-ฮามาร์ ความชื้นเย็นเยือกยะเยือกดุจน้ำแข็งยามราตรี ซึ่งปะปนไปด้วยกลิ่นกำมะถันเข้มข้นและไอระเหยโลหะสัมฤทธิ์โบราณ ก็แผ่เข้าเข้าเกาะกุมผิวหนังและประสาทสัมผัสของพวกเขาทันทีในชั่วพริบตา ผนังศิลาธรรมชาติสองข้างทางที่ทั้งแคบและลาดชันดิ่งลึกซิกแซกเลี้ยวลดลงสู่ความมืดมิดก้นบึ้ง หยาดน้ำสีดำสนิทข้นคลั่กหยดลงจากปลายหินย้อยแหลมคมเบื้องบน กระทบผิวดินปนทรายห…