บทที่ 174 — ม่านทรายบดบัง

ความร้อนระอุแห่งดินแดนตอนใต้ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ทะเลทรายแห่งเทวรัฐแสงสุดท้ายแผ่ขยายกว้างไกลออกไปสุดลูกหูลูกตาประหนึ่งมหาสมุทรสีเพลิงที่แข็งตัวเป็นริ้วคลื่นทราย ละอองไอแดดยามบ่ายแผดเผาจนเส้นขอบฟ้าบิดเบี้ยวพร่าเลือน ลมร้อนที่พัดผ่านนำพากลิ่นอายแห้งแล้งและฝุ่นทรายละเอียดที่ระคายคอทุกครั้งที่สูดหายใจ คาราวานผู้แสวงบุญเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าดุจมดงานตัวเล็กๆ บนผืนพรมสีทองขนาดมหึมา เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่ผูกคออูฐดังกรุ๊งกริ๊งสลับกับเสียงสวดอ้อนวอนพึมพำของบรรดาผู้แสวงบุญที่ห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าคลุมสีขาวหยาบ เวอร์ดานในคราบของ "แวร์" นักผจญภัย Silver พเนจรผู้อมโรค ขี่อูฐอยู่กึ…