บทที่ 179 — เสียงของเหมืองทราย

สายลมร้อนระอุผ่าวพัดกระพือโหมมาจากทิศใต้ของผืนทะเลทรายอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่ นำพาเอาละอองฝุ่นทรายละเอียดสีเหลืองปนเทาหมองหม่นลอยฟุ้งขึ้นสู่อากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกำมะถัน ไอแดด และความแห้งแล้งอันไม่เคยมอดดับ ยามที่มองลงมาจากเนินศิลาทรายที่ผุกร่อนและเว้าแหว่งด้วยคมมีดของธรรมชาติ แอ่งแดินเบื้องล่างดูประหนึ่งรอยแผลเป็นขนาดมหึมาที่ถูกกรีดคว้านและขุดคุ้ยลึกเข้าไปในเนื้อโลกกว้างขวางสุดลูกหูลูกตาขัดกับความงดงามของแสงอาทิตย์ยามบ่าย มันคือ “เขตเหมืองโบราณสถานของเทวรัฐใต้” หรือดินแดนสัมปทานแร่มานาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ภายใต้การปกครองอันเข้มงวดของเทวรัฐแห่งแสงสุดท้าย ดินแดนที่ทาสและคนงานยากไร้นับพันชีวิ…