บทที่ 178 — จารชนชุดแดง

ค่ำคืนเหนือยอดวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งเทวรัฐแห่งแสงสุดท้ายเป็นคืนที่หนาวเหน็บอย่างทารุณ สายลมจากทะเลทรายพัดกวาดเอาละอองฝุ่นละอียดลอยขึ้นมาเสียดสีกับยอดโดมศิลาขาวจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงกระซิบของคนตาย แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบเงาหอคอยระฆังยักษ์ที่ทอดตัวยาวเหยียดประหนึ่งกรงเล็บสีดำที่เอื้อมลงมาตะปบพื้นจัตุรัสหินเบื้องล่าง ความมืดและกลิ่นอายน้ำมันวิหารที่เผาไหม้อย่างอ้อยอิ่งในกระถางทองเหลืองสร้างบรรยากาศอันลึกลับและหนักอึ้ง ทั่วทั้งมหาวิหารรายล้อมไปด้วยความเงียบงันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ทว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น กลับมีความตึงเครียดบางเบาแล่นผ่านชั้นบรรยากาศดุจด้ายไหมที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงทุกเ…