บทที่ 217 — คำสรรเสริญที่สั่นสะท้าน

ความเงียบสงัดที่ทิ้งตัวลงหลังการล่มสลายของมรณกรรมสีขาวนั้นช่างเย็นเยียบและหนักอึ้งประหนึ่งแผ่นดินทั้งผืนถูกกดทับอยู่ภายใต้ความเงียบงันอันเป็นนิรันดร์ ฝุ่นหิมะละเอียดสีขาวบริสุทธิ์นับล้าน ๆ เกล็ดร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าที่เพิ่งเปิดออกอย่างช้า ๆ ประหนึ่งละอองแสงแห่งดวงดาวที่แตกดับ พวกมันสะท้อนกับแสงตะวันสีทองสลัวของแคว้นเหนือที่ลอดผ่านหมู่เมฆหนาทึบ เกิดเป็นประกายระยิบระยับวาววับลอยละล่องละลานตา ทั่วทั้งหุบเขาธารหิมะที่เคยคำรามลั่นด้วยแรงถล่มของหิมะน้ำแข็งปริมาตรแสนตัน บัดนี้หลงเหลือเพียงความราบเรียบอันเหลือเชื่อ พื้นหินแกรนิตที่เคยขรุขระและชะง่อนผาชันที่ดูน่าสะพรึงกลัวบัดนี้ถูกปูทับด้วยผืนหิมะสีขา…