บทที่ 223 — ป้อมด่านทลายประตูใหญ่

ความหนาวเหน็บอันป่าเถื่อนแห่งแดนเหนือยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ลมพายุหิมะพัดโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นทุกขณะจนผืนฟ้าและแผ่นดินกลืนเป็นเนื้อเดียวกันในความขาวโพลนอันอ้างว้าง สายลมหนาวหวีดหวิวกรีดร้องผ่านซอกหุบเขาชันประหนึ่งเสียงโหยหวนของวิญญาณคนบาปที่ถูกจองจำในนรกเยือกแข็ง เกล็ดน้ำแข็งแหลมคมดุจเข็มแก้วนับล้านเล่มพัดปลิวตามแรงลม เข้าปะทะกับชุดเกราะเหล็กกล้าของเหล่าทหารราบแห่งราชอาณาจักรคาลริกจนเกิดเสียงแกรบแกรบไม่ขาดสาย ทหารราบในขบวนทัพของเจ้าชายคาลอสต่างเดินก้มหน้า ซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าคลุมขนสัตว์หยาบๆ ที่มีเกล็ดหิมะเกาะหนาเตอะ ลมหายใจที่พ่นออกมารวมตัวกันเป็นไอขาวหนาจัดดุจสายหมอกก่อนจะสลายตัวไป…