บทที่ 233 — หน่วยหน้าความตายที่เงียบกริบ

พายุหิมะเหนือช่องเขาหมอกน้ำแข็งชันยังคงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งไม่ต่างจากเสียงคร่ำครวญของวิญญาณคนบาปที่ถูกจองจำอยู่ในคุกน้ำแข็งนิรันดร์กาลของแดนเหนือ ทัศนียภาพรอบด้านถูกกลืนกินด้วยสายหมอกสีขาวอมฟ้าที่หนาทึบจนแทบจะกลายเป็นกำแพงทึบแสง แม้แต่ทหารราบในขบวนของเจ้าชายคาลอสที่ร่วมเดินทางมาก็จำต้องก้าวเดินตามรอยเท้าของคนข้างหน้าอย่างใกล้ชิดเพื่อไม่ให้พลัดหลงหายไปในความว่างเปล่าอันเย็นยะเยือก เสียงเกล็ดหิมะคมกริบปะทะกับโครงเกราะเหล็กและหมวกเกราะส่งเสียงแกรกกรากบาดหู ไอเย็นจัดแล่นผ่านเสื้อคลุมขนสัตว์หยาบๆ เข้าไปกัดกินผิวเนื้อจนทำให้ทหารหลายนายเริ่มมีนิ้วมือและปลายเท้าที่ชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก ทว่าไม่มีใค…