บทที่ 234 — หมากแรกบนกระดานหิมะ

ลมหนาวจากขั้วโลกเหนือพัดกวาดผ่านที่ราบลุ่มธารหิมะกว้างใหญ่ประดุจคมมีดน้ำแข็งนับพันเล่มที่กรีดแทงผ่านเกราะเหล็กกล้า ทัศนียภาพทั้งหมดกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาถูกปกคลุมไปด้วยม่านหิมะสีขาวโพลนและไอหมอกเยือกแข็งที่ลอยต่ำเรี่ยพื้นดิน เสียงฝีเท้าของทหารราบขบวนใหญ่ภายใต้การนำของเจ้าชายคาลอสย่ำลงบนพื้นหิมะที่หนาเตอะดังก้องสะท้อนสลับกับเสียงเกราะเหล็กกระทบกัน ทหารเกราะหนักพากันกระชับดาบและโล่แน่น ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำและมีคราบน้ำแข็งเกาะกุมตามคิ้วและหนวดเคราจากความเย็นยะเยือกที่กัดกินผิวเนื้อ ทว่าไม่มีทหารนายใดกล้าแสดงความเหนื่อยอ่อนหรือละสายตาจากแนวป่าสนทึบเบื้องหน้าของพวกเขาไกลออกไปข้ามแนวทุ่งหิมะโล่ง คือ…