บทที่ 335 — ค้นพบวิหารแก้วทมิฬ (จบอาร์ค ๕)

สายลมหนาวเหน็บโบกพัดผ่านแนวต้นไม้แก้วทมิฬ (Dark Glass Trees) ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงคล้ายเสียงเสียดสีของเศษแก้วที่แหลกละเอียด ป่าตะวันตกอันกว้างใหญ่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่แทบไม่มีมนุษย์ในโลกยุคเสื่อมย่างกรายเข้ามา เนื่องจากพืชพรรณและพื้นดินต่างแผ่มานาธรรมชาติที่แปรปรวนและหนาแน่นจนเกินกว่าที่ร่างกายของสิ่งมีชีวิตทั่วไปจะทนทานได้ ทว่าในยามเย็นที่ดวงอาทิตย์อัสนีอัสดงกำลังจะลับขอบฟ้า สาดแสงสีม่วงแดงเข้มทาบทับลงบนหุบเขาลึก ขบวนรถม้า R9 พรางมานาของเวอร์ดานก็ยังคงเคลื่อนที่ไปอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง ล้อไม้เสริมเหล็กกล้าบดทับเศษใบไม้แก้วที่เปราะบางจนแตกละเอียดเป็นประกายระยิบระยับภายใต้เงาหมอกสีเทาที่เริ่…