บทที่ 342 — รอยเท้าในสายหมอก

สายหมอกสีเทาหม่นโรยตัวลงปกคลุมทั่วป่าตะวันตกประหนึ่งผืนผ้าม่านดิบขนาดมหึมาที่ไม่มีวันสิ้นสุด ละอองน้ำเย็นจัดลอยล่องเอื่อยเฉื่อยท่ามกลางอากาศดิบชื้น บดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายให้เหลือเพียงแสงสลัวรำไรที่แทบส่องไม่ถึงพื้นดิน ล้อเหล็กหนาหนักของรถม้าพรางเวท R9 บดทับลงบนเศษกิ่งไม้แห้งและโคลนตมสีดำเหนียวหนืด ส่งเสียงครืดคราดยามเกวียนแต่ละเล่มเคลื่อนตัวไปตามทางดินที่คดเคี้ยว ยอดไม้โบราณแผ่กิ่งก้านสาขาหงิกงอราวกับมือของอสูรกายในเทพนิยายที่พยายามยื่นลงมาไขว่คว้าผู้เดินทางผ่านทางเดินแคบๆ นี้ สายลมหนาวกระโชกเป็นระลอกสั้นๆ หอบเอาไอเย็นยะเยียบที่กรีดลึกถึงกระดูกปนเปไปกับกลิ่นดินชื้นและใบไม้ผุพัง ทุกสรรพสิ่งรอบด…