บทที่ 89 — อิเนสเฉียดตาย

ความเงียบในย่านข้าราชการชั้นผู้น้อยของเวลด์ฮอลม์ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความอับอายที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กลิ่นอับของกำแพงดินเปียกชื้นและฝุ่นผงผุพัง สายฝนยามค่ำคืนพัดกระหน่ำใส่หลังคากระเบื้องดินเผาเสียงดังเปาะแปะราวกับเข็มแหลมที่ทิ่มแทงลงบนแผ่นไม้เก่า ในห้องเช่าขนาดเล็กขรึมมืดของ อิเนส วาเลริส มีเพียงแสงเทียนไขไขมันวัวราคาถูกเพียงเล่มเดียวที่คอยไล่ความมืด แสงสีเหลืองหม่นของมันไหวระริกไปตามสายลมหนาวที่เล็ดลอดเข้ามาตามรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ผุ ส่งผลให้เงาของเฟอร์นิเจอร์ซอมซ่อบนผนังบิดเบี้ยวดูคล้ายกรงเล็บปีศาจที่กำลังเอื้อมขย้ำ อิเนสขดตัวอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า มือสองข้างกุมถ้วยน้ำแกงหัวไชเท้าต้มจืดที่เย…