บทที่ 96 — หักมุมเต็มหน้า

เสียงสายพิรุณที่กระหน่ำซัดลงมาเหนือนครรัฐเวลด์ฮอลม์ในยามค่ำคืนนี้ยังคงหนักหน่วงและเหน็บหนาวไม่ต่างจากหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา สายน้ำสีเทาขุ่นข้นไหลบ่าทะลักลงตามแนวยกตัวของหลังคากระเบื้องดินเผาโบราณ ไหลรินผ่านปลายรางรับน้ำทองเหลืองที่ผุกร่อนจนเกิดเป็นม่านน้ำหนาทึบพัดกวาดเอาไอหมอกกลิ่นถ่านหินอับชื้นและคาวเกลือดิบจากอู่ต่อเรือฝั่งเหนือให้ลอยโชยอวลไปทั่วตรอกซอกซอยที่มืดมิด ลมพายุรุนแรงกรีดร้องโหยหวนผ่านช่องว่างของบานหน้าต่างไม้โอ๊กที่หดตัวจากความชื้น ส่งเสียงหวีดหวิวสลับกับเสียงฟ้าร้องครืนครั่นที่ดังสะท้อนมาจากแนวทิวเขาตะวันออกอันไกลโพ้น ทว่าภายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคฤหาสน์ตระกูลวอร์นบนเนินเขา…