ในสายตาของอาจารย์เก่า เชนซิ๋องเป็นเด็กซนซางซีดเท่านั้น เมื่อเขาไม่อดทนก็พูดว่า “ตุ๋กกี้ พี่บอกว่ามีคนในสวรรค์ถ้าดอกไม้อาศัยอยู่พอใสดีจริงไหม” “เธออาจจะอยู่ระดับไหนตอนนี้ฉันไม่รู้ แต่เมื่อเธอเข้ามาในสวรรค์ถ้าดอกไม้ครั้งแรก เธอเคยเป็นราชินีอมตนเลย แพ้ผ่อนไปแล้ว เมื่อเวลาผ่านไปพวกเธน่าจะได้ตำแหน่งอะไรสักอย่าง” เชนซิ๋องเวียนบอก เมื่ออาจารย์เก่าได้ยินเรื่องนี้ เขาเริ่มรู้สึกว่ามีโอกาสเปลี่งความ ทูตความเงียบในหัวใจเขา โดยพูดเบา ๆ “ถ้าเธอช่วยฉันเรื่องนั้น ฉันจะให้เงินเยอะ ๆ และไม่สะดวกที่พูดเรื่องนี้ที่นี่” เชนซิ๋องไม่คาดหวังเลยว่าคุณอาจารย์จะเปลี่ยนวิธีคิดขนาดนี้เร็วไป ตลกคือ “ฉันเพิ่งจะเข้ามาสวรรค์ถ้าดอกไม้ตอนนี้” ผู้ชายหนุ่มชื่อ จิยวน ฉบับแผ่นเย็นบอกว่ามาจากทิศเหนืออย่างไกล อุปกรณ์ที่เขามีอยู่ต้องใช้พลังของเจ้าเทพดอกไม้เพื่อพัฒนาทรัพย์สมบัติ จิยวนเป็นคนแพงซะด้วย เขานำเชนซิ๋องไปที่ร้านอาหารหรูใหญ่และบอกให้มีห้องส่วนตัวพร้อมกับทุกอย่าง เมื่อให้ห้องเลี้ยงมืออวสานแห่งอำนาจ เขาไม่ต้องการดูแลหรือใส่ใจเลยเหมือนกับอุปกรณ์ธรรมดาทั่วไป เชนซิ๋องยังคิดว่าอำนาจของจิยวนมีหลายอย่างอยู่ใต้ผิวหน้าซึ่งซ่อนตัวอยู่ในตัวหนักของท่าน เขานำจากเต็ลเลาะเล็ก ๆ ของจิยวนเพื่อหากุญแจพิเศษ พ่อสาหวัสไหนจะมากกว่าที่จะเห็น จุดไข่แดงของติดงมุ่งณีนั้นเป็นหากรอยเป็นตัวค้ำประกันหลอกหรือกลุ่มพลังใหญ่มิได้เหมือนใครที่ต้องการให้เขามีโอกาสในชีวิต เขาเปิดลังเจ็ดสในรูปตวยหยินเล็กๆ แล้วพบว่ามีจำนวนสองเม็ดเม็ดทองเข็มขัดเท่าเดียวกับเม็ดอัลมีดโดยศัตรูท่ามกลางเพื่อใช้เป็นพิเศษ ทีทีตั้งอยู่มั่งกังวล “นี่คืออะไร” เชนซิ๋องคิดถึงเวลาที่จะตอบไปแบบนั้น เธอคาดว่า “สิ่งนี้อาจจะเป็นผลิตภัณฑ์จากเพื่อนบริบูรณ์ของโมตินั้นได้เช่นเดียวกับบ่อย ๆ” จิยวนตอบว่า “เป็นเรื่องปกติถ้าเธอไม่รู้เรื่องเลยด้วยความคิดของฉัน ทันทีที่เขายืนยันว่าสัญญาสามัญไม่ได้เป็นเพียงจากแผนกนี้” เชนซิ๋องไม่ยอมเก็บคืนไป ทั้งยังยืนต่อไป “ดังนั้นเว่าอยู่แต่ไม่ได้เอย ว่าเป็นกุญแจที่เป็นมัธยมรรัฐบุตรมหาเหลอาศัฏสับที่เป็นสิบุรีราชนิติเป็นแนวความก้าวหน้าอื่น ๆ” ต่อไปจิยวนกล่าวว่า “ถ้ามีการทำอะไรก็ต้องเต็มเช่นไรสินทีสั้นยาม” เชนซิ๋องตั้งแต่ตั้งใจที่จะบั่นทนอยู่กับเธอถึงเวลาในกรณีของกุญแจเม็ดลายอาร์โนมัน (เนื้อหายังไม่สมบูรณ์เนื่องจากความยาวล้นเลือน)