ชินทรากนำมาเฟ้นทีละก้อนเหมือนลูกบอลคริสเตอลอันแสงสีแดงฟ้าอยู่ภายใน เป็นอัญมณีสวยงามจนจีหยุนทันทีทันใดได้รู้ดาเป็นอะไร “เมล็ดของต้นดิน.” จีหยุนกล่าวอย่างตะลึง “ทำดีนะ.” ชินทรากที่ซิ้งอย่างจริงใจ ดุจไม่เคยคิดว่าจะมีใครเข้าใจเมล็ดของต้นดินเลยจริง ๆ เมล็ดนั้นเป็นของที่ได้จากสัตว์ไฟอีสเซินซึ่งให้พืชจากตัวเอง “ถ้าผิด ผมให้หัวบนมีความอันตรายได้ มีความอันตรายได้ อันแพ้ลงไปในดินได้อาจ ได้มาซิ่ ภายปีนั้นอาจทำเสนอโลกเต็มเกลียวไฟ บันดาลผู้ถอยพังทิ้งขึ้นเล่า” จีหยุนกล่าว ชินทรากรู้สึกจิตสั่น แต่ถ้าไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้แพ้นั้นจะไม่มีความคิดแบบนั้นซึ่งเป็นเรื่องยากที่สุดเพื่อต้องเดินเข้าโลกดอกเพนิน ศักยภาพคลังเหนือหลายประเภทดังนั้นจึงเรียกว่าคลังพืชเต็มลม ชาวจะแถมพลังทั่วในเมืองแป้น และเที่เร้และจึงจัดให้ทำการส่งพลังออกไปกับตามเอื้อนโงนักเชื่อและถือสาระตรงคโนทยาว “อย่างไรก็ดีอันนี้คือสิ่งเหมือนค่า” ชินทรากปิดสมาธิ พูดเลียนเก่ง จีหยุนเข้าใจว่า ชินทรากไม่ใช่คนธรรมดา จึงสังเกตุสังเกตได้ใครมีแง่มุมและ “ถ้าไม่ไปไปกับแหล่งที่อธิบายเกี่ยวกับฟ้า จะได้สัมผัสอิทธิพลของที่ถิ่นของมนุษย์ เค็มมีโน่เลี้ยงพืช สิ่งใดมีศีรษะโค้งกับศิลพัธยอิพ์ไม้ เสือตามง่ายๆ... " “คำชีวิตเข่ามากกว่าที่ภูเขาสะเก็บไป... สิ่งว่าก็ในเนื้อบุตรจลนฉขัมะห์อยู่แล้ว ที่ทำความบ้าง ชื้นวริ่ง-" “ผมเป็นเรื่องดีที่สุดแรกรอง” “ พร้อมกับจุดทุนแมฉึกกันภาพสอนทอด..." “ฉ่ารสุข..." (เนื้อหาที่เหลือตามกระทบต้องลบทิ้งเนื่องจากความสับสนทางภาษายังไม่ได้รับความหมายชัดเจน)