# ข้อมูลนิยาย - **ชื่อเรื่อง (EN)**: [Novel Title] (จากบริบทคือเรื่องเกี่ยวกับ Zhang Fei และระบบ Incubus) - **ชื่อเรื่อง (TH)**: จอมพรานราคะ: ตำนานอินคิวบัสสะท้านภพ - **แนว**: Urban Fantasy / R-Rated / Action - **Setting**: โลกสมัยใหม่ที่มีพลังลี้ลับและปีศาจปะปน ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH | คำอธิบาย | | :--- | :--- | :--- | | Zhang Fei | จางเฟย | ตัวเอกชาย ผู้มีพลังแห่งอินคิวบัส | | Huang Rong | หวงหรง | หญิงสาวผู้มั่งคั่งที่มีความปรารถนาซ่อนเร้น | | Zhong Yan | จงเยี่ยน | หญิงสาวของจางเฟย | | Zhang Hai | จางไห่ | ชายหนุ่มที่เป็นเป้าหมายในความปรารถนาของหวงหรง | --- ## แปลภาษาไทย (Full Prose): **บทที่ 106 - ข้ารับใช้คนที่สอง** "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิตได้อย่างไร!" หวงหรงพึมพำกับตัวเองด้วยความตระหนกสุดขีด บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับนัยน์ตาสีเลือดของจางเฟยที่จ้องมองมาอย่างคุกคาม จางเฟยเหยียดยิ้มบางเมื่อเห็นท่าทีหวาดหวั่นของเธอ เขาเริ่มขุดคุ้ยความลับอันดำมืดในก้นบึ้งหัวใจของเธอออกมาแฉทีละอย่าง ชายหนุ่มคาดไม่ถึงเลยว่าสตรีที่ดูสง่างามเช่นหวงหรงจะมีความปรารถนาที่วิปริตและรุ่มร้อนถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะความต้องการที่จะเริงสวาทกับชายมากหน้าหลายตาในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของหวงหรงซีดเผือดสลับเขียวคล้ำเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความสับสนและหวาดระแวงจู่โจมเข้ามาในมโนสำนึก เธอไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าจางเฟยล่วงรู้ถึงความปรารถนาส่วนลึกของเธออย่างละเอียดละออเช่นนี้ได้อย่างไร แม้แต่จงเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าผู้หญิงอย่างหวงหรงจะมีตัณหาที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้ ทุกอย่างดูสมจริงจนน่าขำในสายตาของเธอ "หึ! นายก็แค่กุเรื่องขึ้นมาเองทั้งนั้น ฉันไม่เคยมีความคิดบ้าๆ แบบที่นายพูดเลยสักนิด!" หวงหรงแผดเสียงปฏิเสธพัลวัน พยายามปกปิดความจริงที่ถูกเปิดโปง จางเฟยหันไปหาจงเยี่ยนพลางเอ่ยสั้นๆ "เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ก่อนนะ เยี่ยนเอ๋อร์" . . . . หลังจากจงเยี่ยนพยักหน้ารับคำ จางเฟยก็เคลื่อนไหวประดุจสายฟ้าแลบ ก่อนที่หวงหรงจะทันได้ตั้งตัว เขาก็รวบร่างของเธอหายวับเข้าไปในห้องนอนและโยนเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างแรง "อะไรกัน!? มาที่นี่ได้ยังไง?" หวงหรงอุทานด้วยความตกใจเมื่อพบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องนอน ทั้งที่เมื่อครู่ยังอยู่อีกที่หนึ่ง เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาเคลื่อนย้ายร่างเธอมาตอนไหน จางเฟยสืบเท้าเข้าหาและกดร่างของหวงหรงลงกับเตียง ตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ "ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะฝันถึงการร่วมอภิรมย์กับจางไห่อยู่บ่อยครั้งขนาดนี้" หวงหรงเบิกตากว้างด้วยความช็อก ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอบิดหน้าหนีสายตาอันคมกริบนั้นพลางละล่ำละลักปฏิเสธ "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร!" "แล้วถ้าเปลี่ยนจากมันมาเป็นข้าล่ะ?" จางเฟยกระซิบชิดใบหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆ "อ๊ะ... อ๊า..." หวงหรงหลุดเสียงครางหวานหูออกมาอย่างลืมตัว "หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้ จางเฟย! ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย และบอดี้การ์ดของฉันจะเข้ามาจัดการนายแน่!" "หึ! เจ้าคิดว่าสุนัขรับใช้พวกนั้นจะหยุดข้าได้งั้นรันหรือ?" จางเฟยแสยะยิ้มอย่างดูแคลน ทันใดนั้นจางเฟยก็ผละออกจากร่างของเธอ เขาหยัดยืนขึ้นข้างเตียงก่อนจะปลดปล่อยพลังอำนาจมืด แปลงกายสู่ร่างที่แท้จริงของ 'อินคิวบัส' ปีศาจแห่งราคะ "ปี... ปีศาจ!" หวงหรงหวีดร้องด้วยความสยดสยองเมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปของจางเฟย ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างรุนแรงด้วยความกลัวที่เกาะกินหัวใจ จางเฟยใช้หางอันทรงพลังเกี่ยวกระหวัดรอบเอวบางของหวงหรง ดึงรั้งร่างของเธอเข้าสู่อ้อมอกอันแข็งแกร่ง "อย่างที่เจ้าเห็น ข้าคือปีศาจจากขุมนรกที่ผู้คนขนานนามว่า 'อินคิวบัส' เจ้ายังคิดว่าพวกบอดี้การ์ดกระจอกๆ นั่นจะช่วยเจ้าไปจากข้าได้อีกไหม?" หวงหรงจ้องมองจางเฟยด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นาย... นายต้องการจะทำอะไรฉันกันแน่?" จางเฟยยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "ไม่ต้องกังวลไป ข้าจะไม่ใช้กำลังบังคับเจ้า... เรามาทำข้อตกลงกันดีไหม? ข้าสามารถปรนเปรอความกระสันอยากของเจ้าให้ถึงใจ ทั้งยังจะคุ้มครองเจ้าด้วย แต่ข้อแลกเปลี่ยนคือเจ้าต้องจงรักภักดีและรับใช้ข้า เพราะข้าต้องการ 'แก่นแท้แห่งสตรี' จากตัวเจ้า" "แก่นแท้แห่งสตรีงั้นเหรอ? ฉันไม่คิดว่าฉันจะมีของแบบนั้นนะ" หวงหรงถามด้วยความสับสน "แน่นอนว่าเจ้ามี ผู้หญิงทุกคนล้วนมีมันทั้งนั้น" จางเฟยหัวเราะในลำคอ "แต่ข้าจะได้รับมันก็ต่อเมื่อเจ้าก้าวข้ามไปถึงจุดสุดยอดเท่านั้น และข้าขอรับรองเลยว่าเจ้าจะได้สัมผัสกับความหฤหรรษ์อันถาโถมอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต แม้แต่จางไห่ก็ไม่อาจมอบความเสียวซ่านระดับนี้ให้เจ้าได้" คำพูดนั้นทำให้หวงหรงนิ่งงันไป ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวพลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "นาย... นายจะทำให้ฉันพอใจได้จริงๆ เหรอนับ?" "แน่นอน ข้าคืออินคิวบัสเชียวนะ" จางเฟยตอบพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนที่แววตาจะกลับมาคมปลาบอีกครั้ง "แต่จำไว้... หากเจ้าบังอาจทรยศข้า หรือไปสมสู่กับชายอื่น ข้าจะสังหารเจ้าด้วยการสูบกินเจ้าจนแห้งเหี่ยวตาย!" หวงหรงสั่นสะท้านด้วยคำขู่ที่ทรงพลัง แต่นัยหนึ่งข้อเสนอของเขาก็ช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้รับความพึงพอใจในกามารมณ์อย่างแท้จริงเลยสักครั้ง "ว่าไงล่ะ คำตอบของเจ้าคืออะไร?" จางเฟยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะในใจเริ่มกระวนกระวายอยากจะไปตามหาลิงทองคำให้เร็วที่สุด หวงหรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อชั่งน้ำหนักถึงผลได้ผลเสีย หากเธอตกลง เธอจะต้องแลกด้วยอิสระในการร่วมหลับนอนกับชายอื่น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดเธอก็พยักหน้าตอบตกลง "ถ้าท่านสามารถมอบความพึงพอใจให้ฉันได้จริงๆ ฉันก็ยินดีจะรับใช้ท่านอย่างภักดี" "ดีมาก!" จางเฟยพยักหน้าอย่างพึงใจและลงมือเปลื้องผ้าของหวงหรงออกอย่างรวดเร็ว "งดงามแท้! สตรีผู้มั่งคั่งเช่นเจ้าช่างแตกต่างจริงๆ แม้จะมีลูกแล้วแต่เรือนร่างของเจ้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าสาวแรกรุ่นที่ยังไม่เคยผ่านการมีบุตรเลย... แล้วเจ้าจะรออะไรอยู่ล่ะ?" หวงหรงไม่รอช้า เธอรีบถอดเสื้อของจางเฟยออกและคุกเข่าลงบนพื้น รูดกางเกงและชั้นในของเขาลงพร้อมกันในคราวเดียว 'บ้าน่ะ! ทำไมของเขาถึงได้ใหญ่โตขนาดนี้? หรือเพราะเขาเป็นปีศาจกันนะ!' หวงหรงอุทานในใจด้วยความตะลึงเมื่อเห็นแก่นกายที่ยังไม่แข็งตัวเต็มที่ของจางเฟย เธอใช้มือบางกุมมันไว้อย่างเบามือก่อนจะเริ่มขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งลิ้นร้อนออกไปเลียไล้หยอกล้อ เพียงครู่เดียว แก่นกายของจางเฟยก็ขยายใหญ่จนแข็งขึงเต็มที่ หวงหรงเริ่มใช้ริมฝีปากครอบครองส่วนหัวและใช้ลิ้นตวัดเลียภายในโพรงปาก 'เหลือเชื่อจริงๆ... มันใหญ่เกินไปแล้ว ถ้าสิ่งนี้สอดใส่เข้ามาในตัวฉัน มันจะรู้สึกดีขนาดไหนกันนะ' เธอพยายามโอบรับความยิ่งใหญ่เข้าสู่ลำคอให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะที่ลิ้นยังคงทำหน้าที่อย่างไม่ลดละ 'อื้อ! ฉันชอบมันจริงๆ! คับปากไปหมดเลย ขนาดอมเข้าไปลึกแล้วแท้ๆ แต่ตัวลำยังเหลืออยู่อีกตั้งครึ่ง' *จ๊วบ... จ๊วบ...* หวงหรงเริ่มระเริงสวาทกับแก่นกายของจางเฟยอย่างเมามัน มือข้างหนึ่งบีบเค้นเต้าทรวงและยอดอกของตัวเองเพื่อเพิ่มอารมณ์ ขณะที่มืออีกข้างสอดนิ้วเข้าไปในร่องรักที่เริ่มฉ่ำแฉะ 'ยัยนี่มันยอดนักดูดจริงๆ สินะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่ดูสูงศักดิ์จะมีตัณหาราคะที่วิปริตได้ถึงเพียงนี้' จางเฟยคิดพลางลูบศีรษะของหวงหรงอย่างเอ็นดู เขาใช้หางปีศาจเขี่ยวนและถูไถที่ช่องทางเบื้องหลังของเธอ ยิ่งกระตุ้นให้เพลิงราคะของหญิงสาวโหมกระหน่ำขึ้นไปอีก หลายนาทีผ่านไป... "ข้าใกล้จะถึงจุดสุดยอดแล้ว เจ้าต้องกลืนกินน้ำรักของข้าให้หมด" หวงหรงเงยหน้าพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเร่งจังหวะศีรษะให้รวดเร็วยิ่งขึ้น ในที่สุดจางเฟยก็กระแทกแก่นกายเข้าลึกในลำคอของเธอ พลางปลดปล่อยหยาดน้ำรักมหาศาลพุ่งเข้าสู่ลำคอของหญิงสาวทันที 'บ้าไปแล้ว! ทำไมมันเยอะขนาดนี้!' หวงหรงรู้สึกแทบสำลักเมื่อต้องพยายามกลืนกินธารน้ำรักที่หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย จางเฟยปลดปล่อยอยู่นานเกือบนาทีกว่าจะสิ้นสุดแรงอารมณ์ เธอจึงยอมปล่อยแก่นกายออกจากปาก "แค่ก... ฉันไม่เคยต้องกลืนน้ำรักเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย" "หึ! อย่าเอาข้าไปเปรียบกับพวกมนุษย์กระจอกๆ พวกนั้นสิ ข้าคืออินคิวบัสนะ" จางเฟยเอ่ยพลางอุ้มร่างของหวงหรงขึ้นแนบอก เขาใช้พลังปราณชำระล้างคราบรักที่มุมปากให้เธอ "พร้อมหรือยัง?" "ฉันพร้อมแล้วค่ะ" หวงหรงพยักหน้าและโอบกอดจางเฟยไว้แน่น เธอทั้งตื่นเต้นและประหม่าเพราะขนาดของเขาที่ยิ่งใหญ่เกินตัว "อ๊า... ของท่านมันเต็มตื้นในตัวฉันไปหมดเลย!" *ตับ... ตับ...* เสียงเนื้อกระทบกันดังระงม หวงหรงแผดครางกระเส่าด้วยความเสียวซ่านเมื่อจางเฟยสอดแทรกแก่นกายเข้าสู่ร่องรักของเธอจนสุดลำ และเริ่มโหมกระแทกกระทั้นในทันที *ตับ... ตับ...* "อ๊า... โอ๊ย... ยอดเยี่ยมเหลือเกิน! ความสุขนี้มันช่างยิ่งใหญ่นัก!" หวงหรงดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความหฤหรรษ์ เธอครางละเมอและบิดเร้าไปมาด้วยความเสียวซ่านมหาศาลที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต "อ๊า... ของท่านสุดยอดที่สุดเลยค่ะ... นายท่าน!" จางเฟยเริ่มใช้หางของเขาถูไถและพยายามแทรกตัวเข้าไปในช่องทางเบื้องหลังของเธอ ขณะที่ริมฝีปากยังคงพรมจูบอย่างเร่าร้อน 'อื้อ... ไม่จริงน่ะ! เขาจะทำทางด้านหลังด้วยเหรอ! แต่มันสุดยอดมาก... ทั้งหน้าและหลังของฉันถูกเติมเต็มจนมิด!' หวงหรงเริ่มคลุ้มคลั่งและปล่อยตัวไปกับความพึงพอใจแบบคูณสอง เมื่อทั้งแก่นกายและหางของจางเฟยเคลื่อนไหวเข้าออกในร่องรอยทั้งสองของเธอพร้อมกัน *ตับ... ตับ...* ด้วยการรุกรานที่ดุดันของจางเฟยในคราวเดียวทั้งสองทาง เพียงพริบตาเดียวหวงหรงก็ก้าวข้ามไปถึงจุดสุดยอดครั้งแรก ร่างกายของเธอกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงด้วยความหฤหรรษ์ที่ถาโถมเข้าใส่ [คุณได้รับแก่นแท้แห่งสตรี 100 แต้ม จากหวงหรง] อย่างไรก็ตาม จางเฟยยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาจัดท่าให้หวงหรงคลานเข่าลงบนเตียงและโหมกระหน่ำกระแทกเข้าใส่ทั้งสองช่องทางอย่างต่อเนื่อง เป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงเต็มที่จางเฟยเริงสวาทกับร่างของหวงหรง หญิงสาวก้าวข้ามจุดสุดยอดไปถึงสิบครั้ง ขณะที่ตัวเขาเองหลั่งน้ำรักออกมาสองครั้งจนเต็มเปี่ยมในครรภ์ของเธอ และได้รับแก่นแท้แห่งสตรีรวมทั้งหมด 1,000 แต้ม จางเฟยหยุดมือเมื่อเห็นว่าหวงหรงจวนเจียนจะหมดสติ เขาโอบกอดร่างที่หอบหายใจรวยรินของเธอไว้ในอ้อมแขน หวงหรงส่งยิ้มให้จางเฟยด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุดเท่าที่เคยได้รับมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "จากนี้ไป... ฉันจะ... รับใช้ท่านอย่างภักดี... นายท่าน" "ดีมาก!" จางเฟยพยักหน้าอย่างพอใจที่ได้รับแก่นแท้แห่งสตรีมามากมาย "สิ่งแรกที่เจ้าต้องทำคือหยุดช่วยเหลือจางไห่ และหันมาช่วยจงเยี่ยนแทน เพราะเธอคือผู้หญิงของข้า" "ค่ะ ฉันจะทำตามคำสั่งของท่าน... ฉันจะเลิกช่วยจางไห่เดี๋ยวนี้" หวงหรงรับคำโดยไม่ลังเล ก่อนจะกระซิบความลับบางอย่างให้เขาฟัง "ดี... เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วก็เรียกข้าก็แล้วกัน" หลังจากเอ่ยจบ จางเฟยก็สวมเสื้อผ้าและทิ้งให้หวงหรงได้พักผ่อน หวงหรงจ้องมองเพดานห้องด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า "ไม่นึกเลยว่าอินคิวบัสจะมีจริง แถมฉันยังได้ร่วมรักกับเขาด้วย... ความสุขนั้นมันช่างเหลือเชื่อจริงๆ ฉันอดใจรอที่จะทำมันกับเขาอีกครั้งแทบไม่ไหวแล้ว" จากนั้นหวงหรงก็หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาส่งข้อความหาจางไห่ และเนื่องจากเธอไม่รู้บัญชีของจางเฟย เธอจึงตัดสินใจโอนเงินจำนวนหนึ่งเข้าบัญชีของจงเยี่ยนพร้อมส่งข้อความไปหาเธอ หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ หวงหรงก็เข้าสู่ห้วงนิทราในทันทีด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการก้าวข้ามจุดสุดยอดถึงสิบครั้งภายในหนึ่งชั่วโมง **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**