## บทที่ 565: สถานการณ์ของกลุ่มอื่น “พูดตามตรง ข้าไม่เคยได้ยินชื่อของ ‘ตำหนักวิญญาณอมตะ’ มาก่อนเลย และท่าทางของพวกเจ้าก่อนหน้านี้ก็แสดงให้เห็นชัดว่าพวกเจ้าเองก็ไม่รู้เรื่องนี้เช่นกัน” เซียนเซียนฉินพยักหน้าให้จางเฟยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ตามที่ข้าสันนิษฐาน หอคอยดาราและสำนักแห่งนั้นไม่ได้มาจากดินแดนเก้าชั้นฟ้า แต่พวกเขาน่าจะมาจากดินแดนที่อยู่เหนือยิ่งกว่าเก้าชั้นฟ้าขึ้นไปอีก” “ดินแดนที่เหนือกว่าเก้าชั้นฟ้าอย่างนั้นหรือ?” จางเฟยทวนคำ ก่อนจะเล่าเรื่องที่เขาเคยสนทนากับเฟิงเหยาให้เซียนเซียนฉินฟัง “ดินแดนเช่นนั้นมีอยู่จริงหรือ?” “นั่นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานของท่านพ่อท่านแม่ของเฟิงเหยาเท่านั้น พวกเขายังไม่มีข้อมูลที่แน่ชัดเกี่ยวกับการมีอยู่ของดินแดนเหล่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสมบัติบินได้ของพวกเขาไม่สามารถทะยานข้ามขอบเขตของเก้าชั้นฟ้าไปได้” จางเฟยดึงร่างของเซียนเซียนฉินเข้ามาสวมกอดอย่างทะนุถนอม “ในเมื่อเรายังไม่มีข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับดินแดนเหล่านั้น ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บมาคิดให้มากความ สิ่งที่ควรทำตอนนี้คือมุ่งสมาธิไปกับการฝ่าด่านเขาวงกตนี้ให้สำเร็จจะดีกว่า” “อืม เจ้าพูดถูกแล้ว เราไม่ควรเสียเวลาคิดเรื่องที่ยังไกลตัวนัก และควรหันมาสนใจปัญหาที่อยู่ตรงหน้า” เซียนเซียนฉินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อจางเฟยช้อนร่างของนางขึ้นในท่าเจ้าหญิงอย่างไม่ทันตั้งตัว จนนางต้องรีบโอบรอบคอของเขาไว้ “เจ้าคิดจะทำอะไร?” “เปล่าเสียหน่อย” จางเฟยพาร่างบางไปยังเตียงนอนแล้ววางนางลงข้างๆ อวิ๋นซินเยว่ที่หลับสนิทไปก่อนหน้านี้ “พักผ่อนเสียเถอะ ข้าจะนั่งบำเพ็ญเพียรอยู่บนเก้าอี้นั่นเอง” เซียนเซียนฉินคลี่ยิ้มบางๆ เป็นการตอบรับ ก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อนจิตใจ จางเฟยนั่งลงบนโซฟาแล้วหลับตาลงเช่นกัน ทว่าเขามิได้เข้าสู่สภาวะบำเพ็ญเพียรจริงๆ ในหัวของเขายังคงหวนนึกถึงเด็กหญิงตัวน้อยที่ปรากฏตัวขึ้นในบททดสอบแห่งใจก่อนหน้านี้... . . . ทางด้านเซียนเซียนอู่ นับว่าโชคดีที่เขามีท่านอาอยู่เคียงข้าง ทำให้การรับมือกับเหล่าอสูรที่ขวางทางเป็นเรื่องที่ง่ายดายขึ้นมาก เซียนฉางเยว่จัดการพวกมันได้อย่างราบรื่น ทว่าสีหน้าของนางยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด เพราะจนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่พบร่องรอยของเซียนเซียนฉินและจางเฟยเลย แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมุ่งหน้าต่อไป ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงห้องถัดไปที่มีเพียงประตูมิติตั้งอยู่ ทั้งคู่จึงก้าวเข้าไปโดยไม่ลังเล ในพริบตาต่อมา พวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้นกลางสวนดอกไม้นานาพรรณที่เบ่งบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมขจรขจาย ทว่าเซียนฉางเยว่กลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง นางรีบใช้พลังปราณปกคลุมจมูกเพื่อปิดกั้นกลิ่นในทันที นางพยายามจะร้องเตือนหลานชาย ทว่ากลับช้าไปเพียงก้าวเดียว! นัยน์ตาของเซียนเซียนอู่พลันว่างเปล่าไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ เขาพุ่งเข้าจู่โจมท่านอาของตนราวกับถูกบางสิ่งเข้าควบคุม! เซียนฉางเยว่ถอนหายใจออกมาเบาๆ นางซัดฝ่ามือทำให้หลานชายสลบไป ก่อนจะแบกร่างของเขาไว้บนบ่า นางกวาดสายตามองดอกไม้หลายชนิดในสวนแห่งนี้และจำพวกมันได้ทันที “แย่แล้ว! เซียนอู่ได้รับพิษจาก ‘กล้วยไม้ทอวิญญาณ’ และ ‘โบตั๋นชาด’ เข้าไปเต็มๆ แถมข้ายังไม่มียาแก้พิษของพวกมันติดตัวมาเลยสักนิด” เซียนฉางเยว่รีบพาร่างหลานชายไปวางบนโขดหินแบนราบขนาดใหญ่ นางนั่งลงข้างหลังเขา กดฝ่ามือทั้งสองแนบกับแผ่นหลังก่อนจะเริ่มถ่ายเทลมปราณเข้าไป “ไม่รู้ว่าพลังปราณของข้าจะช่วยบรรเทาอาการได้หรือไม่ แต่ข้าต้องลองดู!” . . . “แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก...” หยวนลั่วหอบหายใจอย่างหนักขณะพิงกายกับผนังต้นไม้ สายตามองไปยังซากศพของเหล่าอสูรมากมายที่นอนเกลื่อนอยู่ไม่ไกล “พี่ชุย เขาวงกตนี้มันประหลาดเกินไปแล้ว เราผ่านมาสี่พื้นที่แล้ว แต่กลับเจอฝูงอสูรไม่หยุดหย่อน ปกติพวกมันควรจะปรากฏตัวในพื้นที่ชั้นใน แต่ตอนนี้เรายังอยู่แค่ชั้นนอกแท้ๆ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เราคงไม่มีทางฝ่าด่านไปได้แน่ หรือต่อให้รอดไปได้ ของใช้จำเป็นของเราก็คงไม่เพียงพอสำหรับด่านเอาชีวิตรอดถัดไป” ซีเหมินชุยเสวี่ยพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเคร่งเครียด “หลายทศวรรษที่ผ่านมา ทุกครั้งที่มีการท้าทายหอคอยแห่งนี้ รูปแบบของด่านมักจะเหมือนเดิมเสมอ ทว่าครั้งนี้เขาวงกตกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ข้าเริ่มเชื่อแล้วว่าต้องมีใครบางคนจงใจจัดฉากเพื่อสร้างความลำบากให้พวกเรา” “ทำไมท่านถึงคิดเช่นนั้น?” หรูเยี่ยนเยว่เอ่ยถามขณะกำลังปรับลมหายใจ การต่อสู้อันดุเดือดก่อนหน้านี้ผลาญพลังงานของนางไปจนเกือบหมด “มันเป็นเพียงสัญชาตญาณของข้า ข้าเองก็ไม่รู้ความจริงเช่นกัน” ซีเหมินชุยเสวี่ยเหลือบมองอิงซานหูที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้น “พวกเจ้าพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าจะคอยเฝ้ายามคุ้มกันให้เอง” “อืม” สองสตรีรีบหลับตาลงเพื่อฟื้นฟูพลัง ทว่าพวกนางไม่กล้าหลับสนิท เพราะศัตรูอาจโผล่มาจู่โจมได้ทุกเมื่อ . . . ในอีกพื้นที่หนึ่ง ไป๋เหรินฟู่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน สภาพของเขาตอนนี้ดูหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างถึงที่สุด โดยเฉพาะเมื่อเขายังไม่สามารถไขปริศนาตรงหน้าได้ “โธ่เว้ย! ถ้าโสวอี้อยู่กับข้าตอนนี้ ข้าคงไม่ต้องมาติดแหง็กแบบนี้แน่ ข้าคงช่วยนางไม่ได้แน่ถ้ายังมัวแต่เสียเวลาอยู่ที่นี่!” ทางด้านไป๋ฉงซีเองก็เผชิญกับความยากลำบากไม่แพ้กัน เขาต้องปะทะกับฝูงอสูรในทุกเส้นทางที่เลือก จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนมาแอบอยู่ในซอกหลืบของผนังต้นไม้ เขาไม่สามารถรับมือพวกมันทั้งหมดเพียงลำพังได้ จึงทำได้เพียงวิ่งหนีและซ่อนตัว “เดชะบุญที่พวกมันออกนอกเขตห้องของตัวเองไม่ได้ ไม่อย่างนั้นข้าคงโดนรุมทึ้งจนตายไปแล้ว ที่สำคัญข้าจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะข้ายังไม่รู้เลยว่าเหรินฟู่กับโสวอี้อยู่ที่ไหน ข้าต้องหาพวกเขาให้เจอโดยเร็วที่สุด!” . . . ซึ่งแตกต่างจากพี่ชายทั้งสอง สถานการณ์ของไป๋โสวอี้ดูจะดีกว่ามาก แม้ว่านางจะตกอยู่ในเงื้อมมือของสองปีศาจจากอาณาจักรปีศาจซีเหมินก็ตาม แม้จะเจออสูรมากมาย แต่ไป๋โสวอี้ไม่จำเป็นต้องเสียแรงสู้แม้แต่น้อย เพราะซีเหมินเหยียนสั่งให้เชี่ยนอิงเป็นคนจัดการพวกมันเพียงลำพัง ‘ตามที่ข้าจำได้ นางเคยเป็นเพื่อนสนิทของเซียนเซียนฉิน ทว่าตอนนี้นางกลับกลายเป็นปีศาจและจงรักภักดีต่อชายสารเลวผู้นี้อย่างสมบูรณ์ เฮ้อ... ข้าอยากจะยอมแพ้ด่านนี้เหลือเกิน แต่ข้ายังเป็นห่วงท่านพี่และพี่เหรินฟู่ ข้าไม่อาจทอดทิ้งพวกเขาแล้วเอาตัวรอดไปคนเดียวได้’ *ตู้ม!* เสียงระเบิดกัมปนาทฉุดไป๋โสวอี้ออกจากภวังค์ นางเห็นเชี่ยนอิงจัดการอสูรตัวสุดท้ายลงได้ แววตาของนางเป็นประกายเมื่อเห็นผลึกธาตุร่วงหล่นอยู่บนซากอสูร ทว่าปีศาจสาวกลับเก็บพวกมันทั้งหมดไปส่งให้ซีเหมินเหยียนทันที สิ่งที่ทำให้ไป๋โสวอี้ประหลาดใจคือ ซีเหมินเหยียนโยนผลึกสีม่วงซึ่งเป็นผลึกธาตุพิษมาให้นาง “เฮ้! ข้อเสนอของข้าก่อนหน้านี้เจ้าว่าอย่างไร? ถ้าเจ้ายอมเป็นของข้า ข้าสามารถทำให้เจ้าแข็งแกร่งเหมือนเชี่ยนอิงได้ และครอบครัวของเจ้าก็ไม่ต้องทำตัวเป็นสุนัขรับใช้ของหวงฝู่โส่วอีกต่อไป” “ฝันไปเถอะ!” ไป๋โสวอี้แผดเสียงด่าพลางโยนผลึกคืนใส่หน้าซีเหมินเหยียน “ข้าไม่มีวันมอบกายให้ปีศาจอย่างเจ้า!” “เหอะ!” ซีเหมินเหยียนเก็บผลึกนั้นไปพลางดึงร่างเชี่ยนอิงมานั่งบนตัก “เจ้ายังไหวอยู่ไหมถ้าต้องเจออสูรกลุ่มอื่นอีก?” “โปรดประทานอภัยเถิดนายท่าน ข้าต่อสู้มานานเกินไป ลมปราณของข้าเหือดแห้งไปมาก ได้โปรดให้ข้าพักสักครู่เถิดเจ้าค่ะ” “เข้าใจแล้ว” ซีเหมินเหยียนพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะปล่อยเชี่ยนอิงลงจากตัก “ตกลง เจ้าพักผ่อนไปก่อน ข้าจะไปสำรวจห้องถัดไปเอง” ไม่นานนัก ซีเหมินเหยียนก็เดินมาถึงห้องถัดไปซึ่งอยู่ไม่ไกล เมื่อไม่เห็นวี่แววอสูร เขาจึงก้าวเข้าไปทันที ทว่าทันทีที่เขาไปถึงกลางห้อง พื้นใต้เท้ากลับหายวับไปอย่างกะทันหัน! “บัดซบ! เชี่ยนอิง ช่วยข้าด้วย!” เมื่อได้ยินเสียงร้อง เชี่ยนอิงและไป๋โสวอี้รีบพุ่งไปยังห้องนั้น ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว ร่างของซีเหมินเหยียนร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง ไป๋โสวอี้คิดจะฉวยโอกาสหนี ทว่าเชี่ยนอิงกลับคว้าไหล่ของนางไว้มั่นแล้วกระชากร่างนางลงไปในหลุมนั้นด้วยกัน ทำให้นางกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก “กรี๊ดดด! เจ้าจะฆ่าข้าหรือไง!” *ซ่า... ซ่า...* โชคยังดีที่เบื้องล่างเป็นทะเลสาบ ร่างของทั้งคู่จึงตกลงสู่ผิวน้ำจนเปียกปอนไปทั้งตัว เชี่ยนอิงรีบทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อมองหาซีเหมินเหยียน ทว่ากลับไร้วี่แวว “ชิบ! นายท่านหายไปไหนแล้ว?” “พรวด!” ไป๋โสวอี้เพิ่งจะโผล่พ้นน้ำขึ้นมา ทว่าเชี่ยนอิงกลับคว้ามือของนางแล้วลากให้กระโดดขึ้นจากน้ำในทันที “นายท่านของเจ้าอยู่ที่ไหน?” ทว่าในตอนนั้นเอง ลิ้นขนาดยักษ์สองเส้นก็พุ่งปราดเข้ามามัดร่างของพวกนางไว้คนละเส้น ก่อนจะกระชากร่างของหญิงสาวทั้งสองไปคนละทิศทาง! เชี่ยนอิงปฏิกิริยาว่องไว นางรีบฟันลิ้นนั้นจนขาดสะบั้น ทว่ามันกลับงอกใหม่ขึ้นมาทันทีและรัดร่างนางแน่นกว่าเดิมจนกระดูกแทบลั่น ไป๋โสวอี้รีบชักมีดสั้นออกมา เคลือบด้วยลมปราณพิษแล้วแทงลงไปบนลิ้นที่พันธนาการนางอยู่ ทว่ามันกลับไม่สะทกสะท้านและลากร่างของนางหายเข้าไปในผนังต้นไม้ เช่นเดียวกับเชี่ยนอิงที่ถูกลากเข้าไปในผนังต้นไม้อีกฝั่ง ลิ้นทั้งสองลากพวกนางเข้าไปในถุงเมือกลื่นๆ ที่เต็มไปด้วยของเหลวข้นคลัก สติสัมปชัญญะของพวกนางเริ่มเลือนรางลงอย่างรวดเร็วก่อนจะมืดดับไปในที่สุด... . . . บุปผาน้ำแข็งจำนวนมหาศาลเบ่งบานจนเต็มห้อง ทำให้อุณหภูมิในอากาศดิ่งฮวบลงจนเยือกแข็ง อสูรหลายตัวในห้องนั้นถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา “แตกสลายไปซะ!” *เพล้ง! เพล้ง!* น้ำแข็งแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของอสูรที่แหลกเป็นผุยผง ทว่าหญิงสาวที่ใช้เคล็ดวิชาถึงกับเข่าทรุดลงข้างหนึ่ง ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับกระดาษ ลมหายใจหอบถี่ไม่เป็นจังหวะ “แฮ่ก... แฮ่ก... ข้าไม่อยากใช้ท่านี้เลยจริงๆ แต่เจ้าพวกอสูรนี่มันมีมาไม่จบไม่สิ้นเลย” “กลืนยานี่ลงไปซะ จือชิว” ไป๋เทียนเอ๋อร์กล่าวพลางยื่นเม็ดยาให้เย่จือชิวด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็นำยาชนิดเดียวกันเข้าปากตนเอง “ขอบใจเจ้ามาก” เย่จือชิวรับยามาแล้วนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นก่อนจะกลืนมันลงไป “การเปลี่ยนแปลงในเขาวงกตนี้มันเกินกว่าที่เราคาดไว้มาก ข้าไม่แน่ใจเลยว่าเราจะฝ่ามันไปได้จนจบหรือไม่” ไป๋เทียนเอ๋อร์นั่งลงข้างๆ เย่จือชิว นางสะบัดมือขวาดูดผลึกธาตุสองชิ้นที่อยู่ตรงหน้าเข้าสู่มือแล้วเก็บมันไป “ไม่รู้ทำไม ข้ารู้สึกว่าการเปลี่ยนแปลงในด่านเขาวงกตครั้งนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับจางเฟยแน่ๆ โดยเฉพาะเมื่อความสามารถของเขามันดูไร้เหตุผลเกินไป เขาสามารถทำให้ผลึกสิบก้อนสว่างขึ้นในการทดสอบพละกำลัง แถมยังเอาชนะโจวฟางในด่านประลองได้ ซึ่งไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรในระดับเดียวกับเขาคนไหนจะทำได้เลย” “ข้าเองก็คิดเห็นเช่นเดียวกับเจ้า แต่เราทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อผ่านมันไปให้ได้” เย่จือชิวเหลือบมองทางออกเบื้องหน้า “ข้าว่าเราควรพักผ่อนที่นี่ก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นถ้าเจอฝูงอสูรกลุ่มใหญ่เข้าอีก เราคงรับมือไม่ไหวแน่” “อืม” ไป๋เทียนเอ๋อร์ตอบรับพร้อมถอนหายใจออกมาเบาๆ “อสูรก่อนหน้านี้มีมากเกินไปจริงๆ และที่นี่มีเพียงเราแค่สองคน เราไม่ควรฝืนกำลังตัวเองจนเกินไป” . . . เหล่าเชื้อพระวงศ์ทั้งสี่แห่งอาณาจักรหวงฝู่ไม่พบอุปสรรคใหญ่หลวงนัก เนื่องจากระดับพลังบำเพ็ญเพียรของพวกเขาบรรลุถึงขั้นเจ็ดเทวะแล้ว ถึงกระนั้น หวงฝู่เหลียนยังคงมีสีหน้าหงุดหงิด เพราะเหล่าอสูรพวกนั้นทำให้เขาเสียเวลาไปมาก แถมพวกเขายังหลงเข้าไปในห้องที่เป็นทางตันหลายครั้ง จนต้องเดินย้อนกลับไปกลับมาอยู่หลายหน “เสด็จพี่ ข้าทราบว่าท่านกำลังอารมณ์ไม่ดี แต่เราควรพักกันก่อน” หวงฝู่เหลียนขมวดคิ้วมองหวงฝู่เสี่ยวฝานที่ชี้ไปยังน้องสาวทั้งสอง “เราสองคนอาจจะยังไหว แต่เสี่ยวเม่ยและเสี่ยวอิ่งล้ามากแล้ว เราคงแบกนางสู้กับอสูรพวกนั้นไปตลอดทางไม่ได้ อีกอย่าง ข้ามั่นใจว่าผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ ก็คงเผชิญกับอุปสรรคไม่ต่างกัน ดังนั้นไม่จำเป็นต้องรีบร้อนนัก” หวงฝู่เหลียนพยักหน้าเห็นด้วย “ตกลง เราจะพักกันก่อน และจะออกเดินทางต่อทันทีที่พวกนางฟื้นตัว” . . . ซีเหมินหงอู่และซีเหมินเยว่เลี่ยงนั่งพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์อยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง พลางดูเหล่าข้ารับใช้ปีศาจที่อัญเชิญมาเข่นฆ่าอสูรที่ขวางทาง “ท่านพี่ ข้าเริ่มเบื่อที่จะต้องเจอไอ้อสูรพวกนี้ในทุกห้องที่เดินผ่านแล้ว ข้าอยากจะจับตัวเซียนเซียนอู่กับจางเฟยให้ได้เร็วๆ เสียที” “เจ้าคิดว่าข้าไม่เบื่อหรือไง?” ซีเหมินหงอู่เอ่ยถามพลางส่ายหัว “ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต่ข้ารู้สึกว่าเขาวงกตนี้มันกว้างขวางขึ้นมาก กับดักข้างในก็เพิ่มขึ้น แม้แต่อสูรก็มีจำนวนมากกว่าครั้งที่แล้วหลายเท่า” ซีเหมินเยว่เลี่ยงทำปากยื่นพลางซบหัวลงบนไหล่ของซีเหมินหงอู่ “ข้าว่าเราคงต้องติดอยู่ในเขาวงกตนี้เป็นเดือนแน่ๆ หรืออาจจะนานกว่านั้น” “อืม” ซีเหมินหงอู่ตอบรับเบาๆ “เพราะฉะนั้นเจ้าควรอดทนและเลิกบ่นเสียที ข้าจะช่วยเจ้าจับตัวพวกมันให้ได้แน่นอน” . . . ในอีกพื้นที่หนึ่ง โจวไท่กำลังเผชิญกับความลำบากในการตามความเร็วของพี่ชายตนเอง โจวถงเร่งรีบเดินทางอย่างหนักเพราะเป็นห่วงชะตากรรมของน้องสาว ทำให้ลมปราณของโจวไท่เหือดแห้งไปอย่างรวดเร็วเพียงเพื่อให้เดินตามทัน *ตุบ!* ในที่สุดโจวไท่ก็ทรุดลงกับพื้น ทำให้โจวถงต้องขมวดคิ้ว เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเดินเข้าไปช่วยประคองน้องชายและให้กินยาฟื้นฟู “ขอโทษที ข้ากังวลเรื่องเม่ยหลิงมากเกินไปหน่อย” “ไม่เป็นไรครับเสด็จพี่ ข้าเองก็ห่วงเม่ยหลิงเหมือนกัน แต่ข้าตามความเร็วของท่านไม่ไหวจริงๆ ข้าขอพักสักครู่เถอะ” หลังจากพูดจบ โจวไท่ก็รีบหลับตาลงทันที โจวถงประคองเขาไปนั่งพักที่ด้านข้าง ทว่าในใจของเขายังคงว้าวุ่นด้วยเรื่องของโจวเม่ยหลิง “เฮ้อ! หวังว่านางจะปลอดภัยนะ” . . . ขณะเดียวกัน ในที่สุดโจวเม่ยหลิงก็สามารถปีนออกมาจากหลุมได้สำเร็จหลังจากพยายามอยู่นาน นางรู้สึกเมื่อยขบไปทั้งตัว ลมปราณของนางร่อยหรอไปมากเนื่องจากความลึกของหลุมและผนังที่ลื่นจนทำให้นางตกลงไปหลายครั้ง นางรีบกลืนยาลูกกลอนเพื่อฟื้นฟูร่างกาย “ตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหนกัน? ที่นี่ไม่ใช่จุดที่ข้าพลัดหลงกับเสด็จพี่ทั้งสอง ข้ามั่นใจว่านี่ต้องเป็นพื้นที่อื่นแน่ๆ” หลังจากพักผ่อนจนอาการดีขึ้น โจวเม่ยหลิงจึงลุกขึ้นและมุ่งหน้าไปยังห้องถัดไป ทว่าจู่ๆ หัวของนางกลับหนักอึ้ง สายตาเริ่มพร่ามัว จนร่างของนางทรุดลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง ทันทีที่โจวเม่ยหลิงสิ้นสติ พื้นดินใต้ร่างของนางพลันแยกออกและสูบเอาร่างของนางลงไป ในวินาทีต่อมา นางก็ถูกส่งมายังพื้นที่อีกแห่ง ที่ซึ่งมีสตรีผมยาวสีม่วงในร่างโปร่งแสงยืนรอนางอยู่... “ใบหน้าของนังเด็กนี่ไม่เลวเลย แถมกายหยาบก็ยังแข็งแกร่งไม่เบา ข้าจะสิงสู่และยึดร่างของนางไว้ใช้ชั่วคราวแล้วกัน” หลังจากสตรีผู้นั้นกลายเป็นกลุ่มควันสีม่วงและพุ่งเข้าสู่ร่างของนาง โจวเม่ยหลิงก็ลืมตาขึ้นและลุกยืนในทันที “ด้วยวิธีนี้ ข้าจะสามารถออกจากห้องนี้ได้ และอาจจะออกจากหอคอยแห่งนี้ไปใช้ชีวิตอย่างอิสระได้อีกครั้ง หลังจากออกไปได้แล้ว ข้าจะสร้างร่างกายขึ้นมาใหม่ แล้วค่อยฆ่านังเด็กนี่ทิ้งซะ!” โจวเม่ยหลิงในร่างที่ถูกสิงสู่เดินหน้าไปยังพื้นที่ถัดไป และได้พบกับกลุ่มอสูร ทันใดนั้น ควันสีม่วงก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของนาง ดูดเอาพลังชีวิตของพวกมันไปจนสิ้น “ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าโชคดีจริงๆ ที่ได้พบกับนังนี่ ข้าจะใช้นางดูดซับพลังชีวิตและวิญญาณของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในหอคอยแห่งนี้ให้เกลี้ยง!” . . . ในพื้นที่อื่นๆ กลุ่มจากอาณาจักรต่างๆ ต่างก็เผชิญกับความยากลำบากของตนเอง สองกลุ่มจากสำนักจักรพรรดิเซียนและหนึ่งกลุ่มจากสำนักจักรพรรดิอวิ๋นต้องเผชิญหน้าไม่เพียงแค่อสูรและกับดัก แต่ยังรวมถึงกลุ่มอื่นๆ โดยเฉพาะกลุ่มจากสองอาณาจักรปีศาจ การต่อสู้ระหว่างพวกเขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งบั่นทอนกำลังกายและพลังปราณไปอย่างมหาศาล . . . กลุ่มจากอาณาจักรอสูรและเผ่าพันธุ์ธรรมชาติคือกลุ่มที่โชคดีที่สุดในบรรดาผู้เข้าร่วมทั้งหมด ด้วยการมีหลงเฉินและหลงเทียนอยู่เคียงข้าง พวกเขาไม่ต้องออกแรงใดๆ ในการกำจัดอสูร เพราะพวกมันต่างก็หมอบราบคาบแก้วด้วยความหวาดกลัวต่อกลิ่นอายมังกรอันทรงอำนาจที่แผ่ออกมา ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงสามารถออกสำรวจพื้นที่ในเขาวงกตได้อย่างผ่อนคลาย เพียงแค่ต้องคอยหลบเลี่ยงกับดักที่เตรียมไว้ขัดขวางเท่านั้น แม้จะมีบางคนในกลุ่มพลัดหลงไปเพราะติดกับดักบ้าง ทว่านั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับพวกเขา และยังคงมุ่งหน้าต่อไปอย่างมั่นคง - โปรดติดตามตอนต่อไป -