บทที่ 1190: 255: เจ้าเสวี่ยอินตกหลุมพรางและถูกมองทะลุถึงธาตุแท้ ทนายความถึงกับอึ้ง! 6 “เงินเดือนปัจจุบันของมิไลคือ 25,000 หยวน” “เงินชดเชยครึ่งปีก็คือ 150,000 หยวน” “หากเป็นเช่นนั้น เธอก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร” เมื่อนึกถึงเงิน 150,000 หยวน มิไลก็รู้สึกดีขึ้นมาก เย่จั๋วปรายตามองเล็กน้อย “คุณอยากจะสะสางบัญชีงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเรามาสะสางกันให้เรียบร้อยเถอะ แอลลี่” แอลลี่พยักหน้า เธอหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาทันทีแล้วยื่นให้มิไล “ดูด้วยตัวคุณเองเถอะ” มิไลยื่นมือออกไปรับเอกสารมา เธอเหลือบมองเพียงครู่เดียว ใบหน้าที่เริ่มดูดีขึ้นเมื่อครู่ก็กลับมาซีดเผือดอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอรู้แล้ว ปรากฏว่าเย่จั๋วรู้ถึงลูกไม้สกปรกทุกอย่างที่เธอแอบทำไว้เป็นการส่วนตัว เพียงแต่ที่ผ่านมาอีกฝ่ายแค่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้นเอง ในวินาทีนี้น มิไลรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังยืนเปลือยกายอยู่ เธอหลงคิดมาตลอดว่าสิ่งที่เธอทำนั้นแนบเนียนและสะอาดหมดจด เธอไม่คาดคิดเลยว่าเย่จั๋วจะล่วงรู้เรื่องพวกนี้จริงๆ ความรู้สึกนี้มันไม่ดีเอาเสียเลย ขาของมิไลอ่อนแรงจนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นและร้องออกมาว่า “ฉันขอโทษ! ฉันผิดไปแล้ว! ประธานเย่ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ! ได้โปรดปล่อยฉันไปครั้งนี้เถอะ อย่าเอาผิดฉันเลย! ฉันขอร้องละ!” “ไสหัวไป!” ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเย่จั๋วเอ่ยออกมาเบาๆ มิไลรีบกุลีกุจอคลานออกจากห้องทำงานไปอย่างลนลาน เย่จั๋วหันไปมองเย่เซิน “คุณอา เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ” เย่เซินพยักหน้าและเดินตามเย่จั๋วเข้าไป เมื่อถึงห้องทำงาน เย่เซินจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “หลานรัก เรื่องของมิไลคนนั้นมันคืออะไรกัน?” เมื่อครู่นี้เธอยังป่าวประกาศโวยวายให้เย่จั๋วจ่ายเงินชดเชยอยู่เลย แต่ในวินาทีต่อมา เธอกลับวิ่งหนีไปอย่างหมดสภาพ เขาไม่รู้เลยว่าเย่จั๋วเอาอะไรให้อีกฝ่ายดู เย่เซินรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก เย่จั๋วรินน้ำชาให้เย่เซินหนึ่งจอก “เธอเป็นสายสืบของเจ้าเสวี่ยอินค่ะ ในเอกสารฉบับนั้นบันทึกความผิดทั้งหมดของเธอเอาไว้ หากเรื่องพวกนี้ถูกบันทึกในประวัติส่วนตัวของเธอ ต่อไปเธอก็คงยากที่จะหางานดีๆ ทำได้อีก” น้ำเสียงของเธอราบเรียบมาก ราวกับว่าเธอกำลังคุยกับเย่เซินเรื่องที่จะกินอะไรในเช้าวันพรุ่งนี้ “เจ้าเสวี่ยอินงั้นเหรอ?” เย่เซินขมวดคิ้ว “เธอคือลูกสาวตระกูลเจ้านั่นใช่ไหม?” เย่เซินเองก็พอจะรู้เรื่องของซุ่นซีไฟแนนเชียลกรุ๊ปอยู่บ้าง “ใช่ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “เป็นเธอเอง” เย่เซินหรี่ตาลง “ยัยเด็กคนนี้ร้ายกาจจริงๆ! ถึงกับส่งสายสืบมาอยู่ข้างตัวหลานเลยเหรอ! เธอไม่ได้ทำให้หลานเสียหายอะไรใช่ไหม?” เย่จั๋วยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่ต้องห่วงค่ะ เธอทำอะไรไม่ได้หรอก” เพราะว่าเธอไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆ เย่จั๋วจึงยอมไม่เอาความมิไลในครั้งนี้ “ไม่เสียหายก็ดีแล้ว” ในขณะนั้นเอง เย่เซินดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกจึงพูดต่อว่า “ตาแก่ที่พาอามาหาหลานเมื่อกี้ คงไม่ใช่พ่อของเจ้าเสวี่ยอินหรอกใช่ไหม?” “เขาหน้าตาเป็นยังไงคะ?” เย่จั๋วถาม เย่เซินตอบว่า “เขาผอมสูง ดูท่าทางน่าจะอายุประมาณ 70 ปี มีไฝสีดำอยู่ที่แก้มซ้าย” “ใช่แล้วค่ะ” เย่จั๋วพูดต่อ “เขาคือเจ้าเจิ้นเฟย!” “พุทโธ่เอ๋ย! อาดูไม่ออกจริงๆ!” เย่เซินอุทานอย่างประหลาดใจ “เขาดูเหมือนคนแก่ใจดีที่ชอบยิ้มแย้มเลยนะนั่น!” ใครจะไปคิดว่าคนแบบนั้นจะกล้าทำเรื่องอย่างการฮุบกลุ่มการเงินหลังจากที่ตาแก่เย่จากไป “คนเราดูแต่ภายนอกไม่ได้หรอกค่ะ” เย่จั๋วยกถ้วยน้ำขึ้นจิบ “จริงด้วยค่ะคุณอา อามาที่นี่ได้ยังไงคะ? ทำไมไม่บอกหนูก่อนล่วงหน้า?” เย่เซินกล่าวว่า “อาพอดีมาทำธุระแถวนี้เลยแวะมาหา อาโทรหาหลานแล้วนะ แต่เครื่องหลานปิดอยู่น่ะ!” “ปิดเครื่องเหรอคะ?” เย่จั๋วเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า หน้าจอดำสนิท! โทรศัพท์ของเธอปิดเครื่องอยู่จริงๆ เสี่ยวไป๋ต้องแอบเอาโทรศัพท์ของเธอไปเล่นเกมจนแบตหมดแน่ๆ เย่จั๋วหยิบโทรศัพท์ไปเสียบชาร์จ เย่เซินเดินสำรวจรอบๆ ห้องทำงานของเย่จั๋ว “จั๋วจั๋ว วิวที่นี่ไม่เลวเลยนะ! ชั้น 58 ใช่ไหม?” “ใช่ค่ะ” เย่จั๋วตอบ “ถ้าคุณอาชอบ จะย้ายห้องทำงานมาอยู่ที่ชั้น 58 ด้วยก็ได้นะค” “มันสูงเกินไปสำหรับอาน่ะ ลืมมันไปเถอะ” เย่เซินเดินกลับมา “เอ้อ จริงด้วยจั๋วจั๋ว ช่วงวันสองวันนี้อาสีกเวียนหัวแล้วก็ง่วงนอนตลอดเลย หลานช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่าอาเป็นอะไร?” ขณะที่พูด เย่เซินก็ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วยื่นมือส่งให้ ผิวของเย่เซินขาวมาก หลังจากถลกแขนเสื้อขึ้น ผิวขาวผ่องส่วนหนึ่งก็ปรากฏออกมาให้เห็นทันที ปานสีแดงบนแขนของเขาก็ดูเด่นชัดมากเช่นกัน เย่จั๋วถึงกับอึ้งไป “คุณอา แขนของคุณอาไปโดนอะไรมาคะ?” “ปานแดงน่ะ” เย่เซินตอบด้วยน้ำเสียงปกติ “อ้อ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อยแล้วยื่นมือไปจับชีพจรของเย่เซิน ครู่ต่อมาเธอก็พูดว่า “คุณอาไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่ช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอเท่านั้นเอง แค่นอนหลับให้มากขึ้นก็พอค่ะ” “ค่อยยังชั่วหน่อย” เย่เซินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก