บทที่ 1678: 350: เธอจะเป็น ดร. YC ได้ยังไง! 2 “ถ้า ดร. YC มาที่หยุนจิงจริงๆ ฉันเกรงว่าสนามบินทั้งแห่งคงต้องถูกสั่งปิดแน่! แล้วพวกเราจะเข้าไปใกล้สนามบินได้ยังไงกัน?” หนิงหลานรู้สึกว่าคำพูดของโจวเฟยเฟยนั้นมีเหตุผล “เมื่อผู้ยิ่งใหญ่อย่าง ดร. YC มาเยือน แม้แต่ถนนสายหลักของเมืองหยุนจิงก็คงต้องถูกปิด ไม่ต้องพูดถึงสนามบินเลย!” อีกด้านหนึ่ง เย่จ่าวและหลินซาซ่าได้เดินทางมาถึงบ้านตระกูลหลิน โจวเยว่เหลียนได้เตรียมอาหารเย็นไว้ที่บ้านเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เย่จ่าวจะทันได้ก้าวเท้าเข้าบ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารก็โชยมาแตะจมูก ชวนให้ผู้คนน้ำลายสอ หลินซาซ่ายืนอยู่หน้าประตูแล้วกดกริ่ง ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก คนที่ออกมาเปิดประตูคือโจวเยว่เหลียนนั่นเอง เย่จ่าวเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ “ป้าเหลียน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ!” “จ่าวจ่าวมาแล้วเหรอ เข้ามาเร็ว เข้ามาเร็ว!” เมื่อเห็นเย่จ่าวถือของพะรุงพะรังมาเต็มมือ โจวเยว่เหลียนก็ดุขึ้นมา “จ่าวจ่าว ลูกนี่จริงๆ เลย ป้าบอกกี่ครั้งแล้วว่ามาที่นี่ก็เหมือนมาบ้านตัวเอง ไม่ต้องเอาอะไรมาหรอก! ทำไมถึงซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้? แล้วเธอล่ะซาซ่า! ทำไมไม่ห้ามจ่าวจ่าวบ้าง? เปลืองเงินจริงๆ เลย!” หลินซาซ่ารู้สึกผิด “จ่าวจ่าวให้คนซื้อของพวกนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วส่งมาที่นี่ค่ะ! หนูจะไปห้ามได้ยังไง!” โจวเยว่เหลียนหันไปมองเย่จ่าวแล้วพูดว่า “จ่าวจ่าว ถ้าคราวหน้าลูกยังซื้อของมาอีก ป้าเหลียนจะไม่ต้อนรับแล้วนะ!” เย่จ่าวเข้าไปคล้องแขนโจวเยว่เหลียนแล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “ตกลงค่ะป้าเหลียน หนูสัญญาว่าคราวหน้าถ้ามาอีก หนูจะไม่เอาอะไรมาแน่นอนค่ะ” โจวเยว่เหลียนยิ้มและพูดว่า “มันก็ไม่ควรเอาอะไรมาอยู่แล้ว! แค่ลูกมา ป้าเหลียนก็ดีใจมากแล้ว! ว่าแต่ ช่วงนี้พ่อแม่ลูกยุ่งกันไหม?” “ก็เรื่อยๆ ค่ะ พวกท่านก็เป็นแบบนั้นมาตลอด” เย่จ่าวตอบ โจวเยว่เหลียนพยักหน้า “แล้วพี่ชายลูกล่ะ? ตอนนี้เขาคงไม่ยุ่งแล้วมั้ง ทำไมพี่ชายไม่มาเที่ยวที่นี่บ้าง?” “พี่ชายไปทวีป C กับเพื่อนน่ะค่ะ” เย่จ่าวกล่าว “อ้อ อย่างนี้นี่เอง แล้วคุณอาของลูกล่ะ?” เย่จ่าวตอบว่า “คุณอาก็ยังเหมือนเดิมค่ะ วิ่งวุ่นทั้งเรื่องบริษัทและเรื่องครอบครัวทุกวัน” จู่ๆ โจวเยว่เหลียนก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และถามต่อว่า “จริงด้วย คุณอาของลูกมีแฟนหรือยัง?” เย่จ่าวส่ายหัว “หนูก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ ไม่เห็นเขาพูดอะไรเลย คิดว่าน่าจะยังไม่มีนะคะ” หลินซาซ่ามองเจตนาของโจวเยว่เหลียนออก จึงพูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจว่า “แม่คะ แม่คงไม่ได้คิดจะทำตัวเป็นแม่สื่ออีกแล้วใช่ไหม?” ช่วงนี้โจวเยว่เหลียนกำลังคลั่งไคล้การเป็นแม่สื่อเป็นอย่างมาก ภายในเวลาเพียงครึ่งปี เธอสามารถจับคู่จนได้แต่งงานกันไปถึงสองคู่แล้ว เมื่อมองดูชีวิตคู่ที่ยอดเยี่ยมซึ่งเธอมีส่วนช่วยให้เกิดขึ้น โจวเยว่เหลียนก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง เมื่อใดก็ตามที่เธอเห็นชายโสดหรือหญิงโสด เธอก็อยากจะจับคู่ให้ทันที “ไม่ใช่เรื่องของลูกสักหน่อย” โจวเยว่เหลียนหันไปมองเย่จ่าว “จ่าวจ่าว ช่วยถามคุณอาให้หน่อยสิ ถ้าเขายังไม่เจอใคร ป้ามีคนที่เหมาะสมมากจะแนะนำให้จริงๆ นะ” เย่จ่าวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “งั้นเดี๋ยวหนูถามแม่ให้นะคะ” ในฐานะพี่สาว เย่ชูมักจะกังวลเรื่องการแต่งงานของเย่เซินอยู่เสมอ เธอแทบรอไม่ไหวที่จะให้เย่เซินแต่งงานและมีลูก เพื่อที่เธอจะได้เป็นป้าเสียที! ทว่านับตั้งแต่เหตุการณ์ของไป๋เวย เย่เซินก็ไม่เคยหาแฟนใหม่อีกเลย เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะอายุครบ 40 ปี เย่ชูจะไม่กังวลได้อย่างไร? คนอื่นในวัยนี้ลูกโตกันหมดแล้ว แต่เย่เซินในวัย 40 กลับยังไม่มีแม้แต่แฟน โจวเยว่เหลียนพยักหน้า “ได้เลย ลองถามดูนะ” เย่จ่าวส่งข้อความวีแชทไปหาเย่ชู โจวเยว่เหลียนรีบเดินเข้าไปรินน้ำมาให้เย่จ่าว “แม่คะ เดี๋ยวเพิ่งค่ะ” หลินซาซ่ารีบวิ่งตามไป “มีอะไรเหรอ?” โจวเยว่เหลียนหันมามองลูกสาว หลินซาซ่าพูดต่อว่า “ชาดำที่หนูซื้อมาคราวก่อนอยู่ไหนคะ?” “อยู่ในตู้นั่นไง” โจวเยว่เหลียนบอก หลินซาซ่าหยิบชาดำออกมาจากตู้ “หนูจะชงชาดำให้จ่าวจ่าวเอง! แม่ช่วยเอาไข่มุกออกมาละลายน้ำแข็งให้หน่อยนะ” “ได้จ้ะ” โจวเยว่เหลียนพยักหน้า เนื่องจากวัตถุดิบทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมแล้ว การชงชาดำจึงไม่ยุ่งยากนัก สิบนาทีต่อมา หลินซาซ่าก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับชานม “จ่าวจ่าว ลองชิมดูสิ” ในชานมมีน้ำแข็งด้วย รสชาติเย็นสดชื่นและอร่อย หวานกำลังดีแต่ไม่เลี่ยน รสชาติดีมากทีเดียว “อร่อยมากเลย” เย่จ่าวชม หลินซาซ่ารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ได้รับคำชมจากเย่จ่าว เพราะเย่จ่าวเป็นนักกินตัวยง โดยเฉพาะของหวาน การจะทำให้เธอถูกใจนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หลินซาซ่ายิ้มแล้วถามว่า “จริงเหรอ?” “อื้ม” ในตอนนั้นเอง โจวเยว่เหลียนก็เดินออกมาจากด้านใน “จ่าวจ่าว ถามแม่หรือยังลูก?” “ถามแล้วค่ะ แม่บอกว่าคุณอายังโสดอยู่ค่ะ” เย่จ่าวตอบ โจวเยว่เหลียนยิ้มกว้าง “งั้นบางทีอาจจะไปกันได้นะ จ่าวจ่าว ป้าจะบอกให้นะ ผู้หญิงคนนี้เป็นหมอ จบการศึกษาระดับบัณฑิตวิทยาลัยและเคยทำงานที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งในเมืองหยุนจิง ตอนนี้เธอถูกย้ายไปที่เมืองหลวงแล้ว ยังไงซะเธอก็เก่งมากและมักจะไปบรรยายตามมหาวิทยาลัยต่างๆ อยู่บ่อยๆ! ที่สำคัญที่สุดคือเด็กคนนี้มีความคิดดีและมีทัศนคติการใช้ชีวิตที่ถูกต้อง! คนสมัยนี้มักจะพูดเรื่องทัศนคติที่ถูกต้องใช่ไหมล่ะ? ทัศนคติของเด็กคนนี้ไม่มีที่ติเลยจริงๆ และที่สำคัญที่สุดคือครอบครัวของเธอไม่มีภาระอะไรเลย และไม่มีญาติพี่น้องที่วุ่นวาย เธอมีเพียงพี่สาวคนเดียว ลูกไม่ต้องกังวลว่าเธอจะเป็นพวกที่ต้องคอยเลี้ยงดูพี่น้องจนตัวเองลำบาก ยิ่งไปกว่านั้น พ่อแม่ของเธอก็ใจดีมาก เด็กคนนี้เป็นลูกหลง พ่อแม่ของเธออายุเกือบเก้าสิบปีแล้ว ตอนนี้พวกท่านก็แค่หวังว่าลูกสาวคนนี้จะได้มีครอบครัวที่ดี”