บทที่ 1826: 375: นอกจากคุณหนูเย่แล้ว คนอื่นไม่มีสิทธิ์! 2 “ซวีเฉาหนานเป็นเพียงคุณอาของซวีเสี่ยวเท่านั้น เธอมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าถ้าเธอไม่ยอมให้ซวีเสี่ยวหาแฟน ซวีเสี่ยวก็หาไม่ได้?” เรื่องแบบนั้นจะเป็นไปได้อย่างไร! คุณแม่ซวีมองขึ้นไปที่ชั้นบน จากนั้นเธอก็เอ่ยว่า “เสี่ยวเสี่ยวของเราไม่ได้ออกมาจากท้องของเขาเสียหน่อย! หลานสาวกับลูกในไส้มันต่างกันนะ! ถ้าเสี่ยวเสี่ยวเป็นลูกแท้ๆ ของเขา ป่านนี้เขาคงให้คำแนะนำดีๆ ไปแล้ว!” เป็นเพราะซวีเสี่ยวไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของซวีเฉาหนานนั่นแหละ เธอถึงได้ดูวางเฉยขนาดนั้น แถมยังแนะนำว่าซวีเสี่ยวไม่ควรมีความรักในตอนนี้อีกด้วย “หากเด็กสาวไม่มีความรัก แล้วจะหาครอบครัวดีๆ แต่งงานออกไปได้อย่างไร? เธอต้องการอะไรกันแน่?” อยากให้ซวีเสี่ยวเป็นเหมือนซวีเฉาหนานอย่างนั้นหรือ? อยู่บ้านเป็นยัยแก่หนังเหนียวไปวันๆ? “ลำพังแค่ซวีเฉาหนานหาคนแต่งด้วยไม่ได้ก็แย่พอแล้ว แต่นี่เธอยังอยากให้ซวีเสี่ยวแต่งงานไม่ได้ไปด้วยอีก! ในโลกนี้จะมีคุณอาแบบนี้ที่ไหนกัน?” “เสี่ยวเสี่ยว แม่เห็นว่าคุณอาของลูกไม่ได้ปฏิบัติกับลูกเหมือนหลานสาวเลยสักนิด เธออยากจะทำให้ลูกกลายเป็นคนแบบเธอคนที่สองมากกว่า!” คุณพ่อซวีมองไปที่ภรรยา “ถ้าพูดให้น้อยลงหน่อยมันจะตายไหม?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณแม่ซวีก็โกรธจัดทันที เธอชี้หน้าคุณพ่อซวีแล้วแหวขึ้น “น้องสาวคุณทำดีกับคุณและลูกสาวขนาดนี้ คุณก็ยังจะปกป้องเธออีก พี่น้องท้องเดียวกันนี่มันต่างกันจริงๆ! สุดท้ายแล้วก็มีแค่เราสองคนที่กลายเป็นคนนอก!” พูดไปพูดมา คุณแม่ซวีก็ร่ายต่อ “ฉันนี่มันซวยมาแปดชาติจริงๆ ที่ได้แต่งงานกับคนอย่างคุณ อะไรที่อยากได้ก็ไม่ได้ บ้านดีๆ สักหลังก็ไม่มี แถมยังต้องให้น้องสาวคุณมาคอยดูแล! ทำไมชีวิตฉันถึงได้รันทดขนาดนี้!” พูดถึงตรงนี้ คุณแม่ซวีก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ “แม่ ทำอะไรของแม่เนี่ย?” ซวีเสี่ยวเอ่ยอย่างระอา “คุณพ่อยังไม่ได้ว่าอะไรเลย แม่จะอ่อนไหวเกินไปหรือเปล่า? ถ้าคุณอามาได้ยินเข้ามันจะดูดีไหม?” คุณแม่ซวียังคงเชื่อฟังซวีเสี่ยวเป็นอย่างมาก เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอก็หยุดพูดทันที และทิ้งท้ายไว้แค่ว่า “อย่าไปฟังคุณอาของลูกนะ จับเหอจื่อเถิงเอาไว้ให้มั่นล่ะ!” “ค่ะ” ซวีเสี่ยวพยักหน้า ต่อให้แม่ไม่บอก เธอก็ตั้งใจจะคว้าเหอจื่อเถิงไว้อยู่แล้ว ... อีกด้านหนึ่ง ตอนนี้เหอจื่อเถิงกำลังประหม่ามาก เขาความกังวลว่าซวีเสี่ยวจะไม่ตอบรับรักของเขา เพราะซวีเสี่ยวคือผู้หญิงคนที่สองที่เขาเคยสารภาพรักด้วย คนแรกที่เขาสารภาพรักคืออันลี่จื่อ ทว่าอาจจะเป็นเพราะเขาใช้วิธีที่ผิด จนทำให้อันลี่จื่อถึงกับต้องเดินเลี่ยงทุกครั้งที่เห็นหน้าเขาในตอนนี้ สิ่งที่เหอจื่อเถิงยังคงคิดไม่ตกก็คือ เขาไปทำอะไรให้อันลี่จื่อขุ่นเคืองกันแน่ ทั้งที่ตอนตามจีบ เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งมากมาย เหอจื่อเถิงมัวแต่คิดเรื่องนี้จนทำให้การทดลองของเขาผิดพลาดซ้ำๆ เมื่อเห็นดังนั้น เย่จั๋วก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เป็นอะไรไป? กำลังคิดเรื่องอะไรอยู่เหรอ?” เหอจื่อเถิงเพิ่งจะรู้สึกตัว “ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ ครับ! พี่สะใภ้ห้า ผมไม่ได้ตั้งใจครับ!” “ไม่เป็นไร ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ” เย่จั๋วจบงานขั้นสุดท้ายก่อนจะถามต่อ “คุณโอเคไหม?” เหอจื่อเถิงตอบอย่างเขินอาย “บอกตามตรงนะพี่สะใภ้ห้า เมื่อวานผมเพิ่งไปสารภาพรักมาครับ” “จริงเหรอ?” เย่จั๋วเอ่ยอย่างประหลาดใจ “แน่นอนครับ” เหอจื่อเถิงพยักหน้า “แต่ฝ่ายหญิงเขายังไม่ได้ตกลงเลย” เย่จั่วยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ดูท่าทางคุณจะเจอรักแท้เข้าให้แล้วสินะ?” “แน่นอนอยู่แล้วครับ!” เหอจื่อเถิงพูดต่อ “เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนไหนที่ผมเคยเจอเลย ถ้าผมจีบเธอติดเมื่อไหร่ ผมจะเลี้ยงข้าวพี่กับพี่ห้าเองครับ” “ตกลง” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย หลังเสร็จสิ้นการทดลอง เหอจื่อเถิงก็ออกจากฐานวิจัย ทันทีที่ก้าวพ้นประตูออกมา เขาก็พบกับโอวหยางเฉิน “คุณเหอ” โอวหยางเฉินเป็นฝ่ายทักทายเขาก่อน เหอจื่อเถิงทักทายกลับตามมารยาท “คุณหนูโอวหยาง” โอวหยางเฉินมองเหอจื่อเถิงแล้วเอ่ยว่า “คุณเหอคะ ฉันต้องขอโทษจริงๆ เรื่องคราวก่อน” “ไม่เป็นไรครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว” ตั้งแต่ที่คุณย่าเซินไปที่บ้านตระกูลเหอและพูดถึงเรื่องของเขากับโอวหยางเฉิน เหอจื่อเถิงก็ไม่มีความประทับใจในตัวโอวหยางเฉินเลย อย่างแรกคือ โอวหยางเฉินไม่ใช่สเปกของเขา อย่างที่สองคือ โอวหยางเฉินได้ทิ้งความรู้สึกที่ไม่ดีไว้ให้เขาอย่างมาก โอวหยางเฉินยิ้มพลางเสนอว่า “คุณเหอคะ เพื่อเป็นการแสดงความขอโทษ เราไปหาอะไรทานกันดีไหมคะ? ฉันจะไปดื่มเป็นเพื่อนคุณและขอโทษเป็นการส่วนตัวด้วยค่ะ” “ไม่จำเป็นครับ” เหอจื่อเถิงปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แม้เหอจื่อเถิงจะปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้ว แต่โอวหยางเฉินก็ยังไม่ยอมแพ้ เพราะเหอจื่อเถิงคือผู้ชายคนแรกที่ทำให้เธอรู้สึกประทับใจและหวั่นไหวขนาดนี้ เธอไม่อยากเสียเขาไป! “งั้นตอนนี้คุณกำลังจะไปไหนคะคุณเหอ? ฉันขอไปด้วยคนสิ” พูดจบ โอวหยางเฉินก็ก้าวตามเหอจื่อเถิงไปติดๆ