บทที่ 1817: 373: ขยะ, ความเร่าร้อนยามเมามาย! 4 ผู้แปล: 549690339 หลังจากที่ทั้งสองคนจากไป เย่จั๋วยังคงดื่มลองไอส์แลนด์ไอซ์ทีต่อไป หลี่เยว่เยว่จ้องมองเย่จั๋ว ดวงตาของเธอแทบจะเปล่งประกาย เย่จั๋วช่างน่าทึ่งเกินไปจริงๆ! “จั๋วจั๋ว ทำไมเธอถึงเก่งขนาดนี้? เธอไปเรียนท่าทางพวกนั้นมาจากใครกัน?” เย่จั๋วปรายตามองขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดอย่างโอหังว่า “แน่นอนสิ ถ้าป๊ะป๋าไม่เจ๋งแล้วใครจะเจ๋งล่ะ?” ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เย่จั๋วกดรับสาย “ฮัลโหล” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย “ผู้นำ” เย่จั๋วชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกออกว่าคนคนนั้นคือเฉินเส้าชิง “อืม มีอะไรเหรอ?” “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?” เย่จั๋วมองไปรอบๆ แล้วตอบกลับไปว่า “อยู่ที่ชิงบาร์ ถนนอิงปิน เลขที่ 666” ชิงบาร์? เฉินเส้าชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณอยู่ที่บาร์เหรอ?” “ใช่” “คุณอยู่กับใคร?” น้ำเสียงของเฉินเส้าชิงเปลี่ยนไปทันที เขาถามรัวเป็นชุด “พวกคุณไปกันเมื่อไหร่? ดื่มเหล้าด้วยหรือเปล่า?” “ฉันอยู่กับเยว่เยว่” เย่จั๋วเริ่มรำคาญที่ถูกซักไซ้ “ทำไมคุณถึงน่ารำคาญขนาดนี้! ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว แค่นี้นะ!” หลังจากพูดจบ เย่จั๋วก็วางสายทันทีแล้วชูแก้วขึ้น “มา เยว่เยว่! พวกเรามาดื่มกันต่อ” ลองไอส์แลนด์ไอซ์ทีตอนดื่มเข้าไปอาจจะยังไม่รู้สึกอะไรมาก แต่ฤทธิ์ที่ตามมาภายหลังนั้นรุนแรงเป็นพิเศษ ในตอนนี้เย่จั๋วเมาเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด! หลี่เยว่เยว่ก็ไม่มีข้อยกเว้น เธอจ้องมองเย่จั๋วแล้วยิ้มออกมาอย่างเซ่อซ่า “เอ๊ะ ทำไมถึงมีจั๋วจั๋วสองคนล่ะ?” “เธอเป็นคนโง่หรือเปล่า?” เย่จั๋วยิ้มแล้วพูดว่า “ก็ฉันมีสองคนไง! เธอนึกว่าเป็นไซอิ๋วตัวจริงกับตัวปลอมหรือไง?” ทั้งสองคนถามตอบกันไปมาแล้วหัวเราะร่าเหมือนลูกชายเจ้าของที่ดินจอมทึ่ม เมื่อเฉินเส้าชิงมาถึง สิ่งที่เขาเห็นก็คือภาพนี้ เฉินเส้าชิงนวดขมับตัวเองแล้วเดินเข้าไปหา “ยัยตัวดี คุณดื่มไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย?” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เย่จั๋วก็หันกลับไปมองแล้วถามเฉินเส้าชิงว่า “คุณ คุณเป็นใคร?” เย่จั๋วรู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนั้นดูคุ้นหน้าคุ้นตา แต่เธอกลับนึกชื่อเขาไม่ออก ภาพลักษณ์ของเขาดูพร่าเลือนไปหมด เฉินเส้าชิงเก็บลูกประคำไว้ในกระเป๋าแล้วคว้าแก้วเหล้าออกจากมือของเย่จั๋ว “ไม่ต้องดื่มแล้ว!” “คุณเป็นใคร! กล้าดียังไงมาแกล้งต้าจั๋วจั๋ว!” หลี่เยว่เยว่ตบโต๊ะเสียงดังแล้วลุกขึ้นยืน “จั๋วจั๋ว! จัดการเขาเลย!” เย่จั๋วถกแขนเสื้อขึ้นทันที ทำท่าเหมือนกำลังจะเตรียมตัวต่อสู้ เฉินเส้าชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ในวินาทีถัดมา เย่จั๋วก็เริ่มโจมตี แม้ว่าเธอจะเมาแล้ว แต่ท่วงท่าของเธอกลับไม่ผิดเพี้ยนเลยแม้แต่น้อย หากเป็นคนอื่น คงไม่สามารถต้านทานเธอได้จริงๆ ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเย่จั๋วคือเฉินเส้าชิง คุณชายห้าแห่งตระกูลเฉิน ผู้เคยมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง เฉินเส้าชิงยื่นมือออกไปคว้าเอวของเธอไว้ เขาโอบอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนโดยตรง ก่อนจะหันไปมองผู้ช่วยที่อยู่ข้างหลัง “พาเพื่อนร่วมชั้นของมาดามกลับไปส่งแล้วจัดการให้เรียบร้อย” ผู้ช่วยไม่ได้รู้สึกแปลกกับคำว่า ‘มาดาม’ เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วตอบว่า “รับทราบครับคุณชายห้า” ผู้ช่วยเป็นผู้ชาย และเขาก็เป็นคนที่มีครอบครัวแล้ว การที่เขาจะไปจัดการดูแลหลี่เยว่เยว่ด้วยตัวเองนั้นย่อมไม่เหมาะสมอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงโทรหาภรรยาของเขาและบอกให้เธอมาที่นี่ ในขณะเดียวกัน เฉินเส้าชิงอุ้มเย่จั๋วกลับไปที่รถ หลังจากบอกคนขับว่า “ไปที่คฤหาสน์ฟีนิกซ์” เขาก็กดปุ่มปิดฉากกั้นในรถเพื่อแยกพื้นที่ให้เป็นสัดส่วนเล็กๆ “น้ำ... ฉันอยากดื่มน้ำ...” เย่จั๋วขยับตัวไปมาอย่างกระสับกระส่ายในอ้อมแขนของเฉินเส้าชิง เฉินเส้าชิงอยู่ในช่วงวัยที่กำลังหนุ่มแน่น แถมยังครองตัวเป็นโสด (ประดุจนักบวช) มานานหลายปี เขาจะทนต่อการยั่วยวนเช่นนี้ได้อย่างไร แต่ในเวลานี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอดทนไว้ “ฉันอยากดื่มน้ำ!” เมื่อเห็นว่าเฉินเส้าชิงไม่ขยับตัวอยู่นาน เย่จั๋วก็เหวี่ยงมือไปตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง เพียะ! เสียงนั้นดังฟังชัด ตบครั้งนี้ทำให้เฉินเส้าชิงได้สติขึ้นมาไม่น้อย เขาใช้มือข้างหนึ่งโอบเย่จั๋วไว้ ส่วนอีกข้างเปิดตู้เย็นในรถ หยิบขวดน้ำแร่ออกมา เปิดฝาขวดแล้วค่อยๆ ป้อนน้ำให้เธออย่างระมัดระวัง เย่จั๋อดื่มน้ำไปมากกว่าครึ่งขวดในคราวเดียว หยดน้ำบางส่วนไหลรินจากมุมปากไปยังลำคอ ตามด้วยกระดูกไหปลาร้า และสุดท้ายก็หยดลงบนปกเสื้อสีขาวของเธอ ภาพนี้ทำให้เลือดในกายของเฉินเส้าชิงเดือดพล่าน เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ เฉินเส้าชิงท่องมนต์สงบจิตในใจเงียบๆ สองสามจบก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง “คุณเป็นใคร?” หลังจากดื่มน้ำแล้ว เย่จั๋วก็มองหน้าเฉินเส้าชิงแล้วเอ่ยถาม เฉินเส้าชิงหลุบตาลงเล็กน้อย ดวงตาอันลุ่มลึกของเขาดูมืดมิดจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย “คุณคิดว่าผมเป็นใครล่ะ?” เย่จั๋วมองเขาอย่างจริงจังมาก “เฉินเส้าชิง” “คุณคือเฉินเส้าชิง ใช่ไหม?” เมื่อเห็นว่าเธอยังจำเขาได้ สีหน้าของเฉินเส้าชิงก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย เขาเม้มริมฝีปากบางแล้วเอ่ยว่า “ผมยังเป็นว่าที่สามีในอนาคตของคุณด้วย” “สามีในอนาคตเหรอ?” “ใช่” เฉินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย