บทที่ 2094: 432: เป็นอิสระและไร้พันธนาการตลอดชีวิต ผู้แปล: 549690339 “หากเขารู้ความจริง เรื่องราวคงไม่เป็นเช่นนี้” น่าเสียดาย... “จ้าว ตาน และ หม่าน เจียงซาน ในฐานะผู้ปกครองอาณาจักรหม่านซิง แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่ยอมรับว่าได้ทอดทิ้งลูกสาวของตนเอง ดังนั้น พวกเขาจึงประกาศต่อไปว่า ‘พระจันทร์เต็มดวงหายไป’” “จนกระทั่ง หม่าน เหวิน ได้ยินบทสนทนาระหว่างพ่อแม่ของเขาโดยบังเอิญ” เมื่อนั้นเองที่เขาเริ่มสืบสวน “เมื่อเขารู้ตัวตนของ เย่ จั๋ว หม่าน เหวิน ก็ทั้งตื่นเต้นและประหม่า” “เขาอยากจะเรียก เย่ จั๋ว ว่าพี่สาว แต่ก็กลัวว่าการปรากฏตัวของเขาจะนำปัญหาที่ไม่จำเป็นมาสู่ เย่ จั๋ว” “ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะสงบสติอารมณ์” “‘คุณเหวิน เรื่องนี้ไม่ใช่ความรับผิดชอบของคุณจริงๆ’ ฟาน มู่ กล่าวต่อ ‘ฉันเชื่อว่าคุณหนูเย่จะไม่ตำหนิคุณ’” “หม่าน เหวิน กล่าวต่อ ‘คุณยืนยันได้ไหมว่าตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว?’” “‘ไม่ต้องห่วง นิสัยของ เย่ ฮาน ยังคงไว้ใจได้ แม้ว่าเขาและคุณหนูเย่จะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ แต่เขาก็ปฏิบัติต่อคุณหนูเย่ดีกว่าพี่สาวแท้ๆ ของเขาเสียอีก’” “‘อืม’ หม่าน เหวิน พยักหน้า” “ฟาน มู่ กล่าวต่อ ‘คุณเหวิน คุณแตกต่างจากพ่อแม่และพี่สาวของคุณ ทำไมคุณไม่ไปอธิบายทุกอย่างให้คุณหนูเย่ฟังเล่า! คุณหนูเย่คงไม่ยอมรับคนในครอบครัวของคุณ แล้วทำไมเธอถึงไม่ยอมรับคุณโดยตรงล่ะ?’” “‘ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็เป็นพี่น้องสายเลือดกัน มันไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับหม่าน เหวิน ที่จะต้องอยู่กับความรู้สึกผิดต่อไป’” “‘ไม่จำเป็น’ หม่าน เหวิน มองฟาน มู่ ด้วยสายตาที่แน่วแน่ ‘ฟาน มู่ อย่าพูดมากเกินไป ไม่อย่างนั้นพี่น้องของเราคนนี้จะแย่แน่’” “เมื่อเห็นว่าเขาจริงจังขนาดนั้น ฟาน มู่ รีบกล่าว ‘ไม่ๆๆ พี่ชาย ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่พูดมากเกินหน้าคุณหนูเย่เด็ดขาด!’” “‘อืม’ หม่าน เหวิน กล่าวต่อ ‘ช่วยผมคอยฟังทางนั้นให้หน่อยนะตอนนี้’” “‘ไม่ต้องห่วง ผมรู้ ผมจะจัดคนคอยดูแลฝั่งของคุณหนูเย่ ผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธอเด็ดขาด!’ ฟาน มู่ กล่าว” “‘หม่าน เหวิน สั่ง ‘เธอระวังตัวมาก พวกนายระวังตัวด้วยนะ อย่าให้ถูกจับได้’” “‘อืม’ ฟาน มู่ พยักหน้า” “ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากนอกประตู ฟาน มู่ รีบตอบกลับจากอีกฝั่งด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ‘คุณเหวิน คุณจะไปหรือไม่ไป! บอกคำตอบที่ตรงไปตรงมามาเลย!’” “‘ผมไม่รู้’ หม่าน เหวิน กลับสู่ท่าทีสบายๆ ‘ส่งรูปมาให้ผมดูก่อนสักสองสามรูปสิ!’” “‘โอเค รอเดี๋ยว’” ดู่ ดู่ ดู่ — “ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตู” “‘เข้ามา’ หม่าน เหวิน กล่าว” หม่าน ซิง ผลักประตูเข้ามา หม่าน เหวิน ตกใจมากจนรีบตัดการเชื่อมต่ออุปกรณ์สื่อสาร “พี่” “‘กำลังทำอะไรอยู่ในบ้าน กำลังอกสั่นขวัญแขวนอยู่หรือไง?’ หม่าน ซิง ถาม” “‘ไม่มีอะไร’ หม่าน ซิงถาม” “‘ไม่มีอะไรจริงๆ?’ หม่าน ซิง ถาม” “‘ไม่มีอะไรจริงๆ’ หม่าน เหวิน พยายามบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์” “หม่าน ซิงยิ้มและกล่าว ‘เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันได้ยินหมดแล้ว! ‘ลูกโตแล้วนะ ควรจะไปสนใจเรื่องของตัวเองและรู้จักขอบเขตของตัวเองเวลาทำอะไร ฉันช่วยปิดบังให้ลูกได้สักพัก แต่ฉันจะช่วยไปตลอดชีวิตได้ไหม? ‘ลูกเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อแม่นะ ในอนาคตพ่อแม่ต้องพึ่งพาลูกนะ ลูกต้องเป็นผู้ชายให้ได้!’” “‘แล้วเราก็ยังมีคุณไง?’ หม่าน เหวิน กล่าวต่อ ‘ผมแค่จะปล่อยคุณไป!’” “‘หม่าน เหวิน!’ ใบหน้าของหม่าน ซิงเคร่งขรึม ‘ลูกยังจะทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ’” หม่าน เหวินไม่สนใจหม่าน ซิงอีกต่อไป เขาหยิบจุกอุดหูขึ้นมาปิดหูตัวเองโดยตรง ไม่ฟังจะดีที่สุด “เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ หม่าน ซิงก็ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้” หม่าน เหวินก็เป็นแบบนี้มาตลอด “โง่เขลาและไร้ความสามารถ แม้แต่ฟาน มู่ ก็ยังดีกว่าเขา เขายังคงเหลวไหลไปวันๆ และไม่มีความตระหนักรู้ในตัวเองเลย” หม่าน ซิงถอนหายใจและกล่าวอย่างจริงจัง “หม่าน เหวิน ต่อให้ลูกไม่ฟังฉัน ลูกก็ต้องคิดถึงพ่อกับแม่นะ พ่อกับแม่ทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูลูกมา นี่คือวิธีที่ลูกจะตอบแทนพวกเขาหรือ?” หม่าน เหวินไม่ได้ยินสิ่งที่หม่าน ซิงพูดเลย เขาฮัมเพลงเบาๆ ขณะเดินเข้าห้องนอน “ตอนนี้ หม่าน ซิง หมดหนทางโดยสิ้นเชิง” “หม่าน เหวิน โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาจะไปจับตีก็ไม่ได้” “‘งั้นฉันกลับก่อนนะ’ หม่าน ซิงกล่าวต่อ ‘ลองคิดดูว่าสิ่งที่ฉันพูดมีเหตุผลหรือไม่’” ไม่นานหลังจากหม่าน ซิงออกไป จ้าว ตาน ก็เดินออกมาจากด้านข้าง เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของหม่าน ซิง ดวงตาของเธอแดงก่ำเล็กน้อย เธอเดินออกมาจากด้านหลังของหม่าน ซิง “เธอรู้ว่าหม่าน ซิงเป็นพี่สาวที่รับผิดชอบ แต่น่าเสียดายที่ หม่าน เหวิน เด็กคนนี้ไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับเขา เขาเห็นคำพูดที่ดีเป็นคำพูดที่ชั่วร้ายและไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับเขาเลย! เขารู้เพียงแต่จะเหลวไหลไปวันๆ! เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเธอจะให้กำเนิดสิ่งนี้กับหม่าน เจียงซานได้อย่างไร!” มันเป็นการเสียเปล่าความตั้งใจที่ดีของหม่าน ซิง “เมื่อคิดได้ดังนี้ จ้าว ตาน ก็มองเข้าไปในบ้านและส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ครู่ต่อมา เธอก็หันหลังกลับและเดินจากไป”