ตอนที่ 901: วางกับดักทรมานคนสารเลว กระชากหน้ากากที่แท้จริงของซ่งเฉินอวี่ และทำให้เซินอวี่เยี่ยนพังทลาย! 2 ในขณะที่ซ่งเฉินอวี่กำลังรู้สึกห่อเหี่ยวใจ ผู้กำกับเฝิงก็เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “จั๋ว คุณกับประธานซ่งรู้จักกันด้วยเหรอ?” เย่จั๋วยิ้มบางๆ “เราเป็นเพื่อนกันค่ะ” ซ่งสืออวี่พยักหน้าเล็กน้อย “ใช่ครับ” เมื่อได้ยินว่าซ่งสืออวี่และเย่จั๋วรู้จักกัน ผู้กำกับเฝิงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เป็นเรื่องดีที่พวกเขาเป็นเพื่อนกัน หากพวกเขาไม่รู้จักกัน ผู้กำกับเฝิงก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้จบลงอย่างไร เพราะท้ายที่สุดแล้ว ชื่อเสียงของซ่งสืออวี่นั้นเป็นที่เลื่องลือไปทั่ว เพื่อนงั้นเหรอ? เย่จั๋วนี่ช่างกล้าพูดจริงๆ ถึงกับบอกว่าเธอและซ่งสืออวี่เป็นเพื่อนกัน หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าของเซินเซ่าชิง ซ่งสืออวี่ก็คงจะไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอด้วยซ้ำ เขาไม่รู้เลยว่าเธอเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้พูดเรื่องแบบนี้ออกมา! ซ่งเฉินอวี่เอ่ยปากขึ้นในจังหวะที่เหมาะสม “พี่สาม พี่กับเย่จื่อไปเจอกันตอนไหนเหรอคะ?” “ไม่นานมานี้เอง” ซ่งสืออวี่ตอบสั้นๆ “อ้อ” ซ่งเฉินอวี่พยักหน้า เมื่อมองไปที่การแสดงออกที่เฉยเมยของซ่งสืออวี่ เขาคงจะไม่ได้เห็นเย่จั๋วอยู่ในสายตาเลยสักนิด เธอรู้ดีว่าซ่งสืออวี่คงแค่ให้เกียรติเซินเซ่าชิงจึงได้ตอบโต้เย่จั๋วไปตามมารยาทเท่านั้น ต่อหน้าซ่งสืออวี่ เย่จั๋วไม่มีค่าอะไรเลยงั้นเหรอ? เธอไม่ได้เป็นแม้แต่นกกระจอกตัวเล็กๆ เสียด้วยซ้ำ เย่จั๋วมองดูทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ “พี่ซ่ง พวกคุณเป็นพี่น้องกันเหรอคะ?” “ใช่ครับ” ซ่งสืออวี่พยักหน้าเล็กน้อย “เฉินอวี่เป็นน้องสาวของผมเอง” เย่จั๋วไม่ได้คาดคิดเลยว่าซ่งเฉินอวี่และซ่งสืออวี่จะเป็นพี่น้องกันจริงๆ เมื่อตอนที่คุณย่าซ่งเสียชีวิตเมื่อปีที่แล้ว ซ่งเฉินอวี่ไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วย เย่จั๋วเลยคิดว่าซ่งสืออวี่เป็นลูกชายเพียงคนเดียวมาตลอด “อ้อ” เย่จั๋วพยักหน้าเบาๆ ซ่งเฉินอวี่เงยหน้าขึ้นมองซ่งสืออวี่แล้วพูดต่อ “พี่สาม การที่พี่จะมาที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เดี๋ยวฉันจะพาพี่ไปดูที่พักของฉันนะคะ” เย่จั๋วสวยเกินไป แม้ว่าในตอนนี้ซ่งสืออวี่จะไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรต่อเย่จั๋ว แต่เพื่อความปลอดภัย ซ่งเฉินอวี่ก็ยังไม่อยากให้เย่จั๋วได้ติดต่อกับซ่งสืออวี่มากเกินไปนัก “ตกลง” ซ่งสืออวี่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินตามซ่งเฉินอวี่ไป ยินเวยที่ยืนอยู่ข้างๆ เย่จั๋ว กระซิบเบาๆ ว่า “เย่จื่อ เมื่อกี้ฉันกลัวแทบตายเลย! นั่นน่ะผู้นำตระกูลซ่งเชียวนะ! โชคดีจริงๆ ที่เธอรู้จักกับเขา แต่จะว่าไป ฉันไม่คิดเลยว่าซ่งเฉินอวี่กับผู้นำตระกูลซ่งจะเป็นพี่น้องกัน! สองคนนี้หน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิด!” เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “จริงๆ ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าพวกเขาจะเป็นพี่น้องกัน” ยินเวยพูดต่อ “ฉันได้ยินมาว่าซ่งสืออวี่เคยฆ่าคนมาด้วยนะ ท้ายที่สุดแล้ว คนที่มือเปื้อนเลือดนั้นย่อมแตกต่างจากคนธรรมดา มีกลิ่นอายความโหดเหี้ยมที่คนทั่วไปไม่สามารถต้านทานได้” “ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน” เย่จั๋วแสดงสีหน้าเฉยเมย เมื่อเห็นว่าเย่จั๋วดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องนี้ ยินเวยจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเดินตามเย่จั๋วเข้าไปในบ้าน เย่จั๋วไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่เธอพกติดตัวมาด้วย เธอหยิบขวดยาขวดหนึ่งออกมาส่งให้ยินเวย “เวยเวย เอาอันนี้ไปให้ซ่งสืออวี่หน่อย เดี๋ยวฉันจะเข้าไปดูในครัว” เพราะกวนลี่ ใบหน้าของซ่งสืออวี่จึงไม่ได้มีแค่รอยฟกช้ำแต่ยังบวมอีกด้วย หากไม่ทายา รอยเขียวช้ำนั้นคงต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์กว่าจะจางหายไป ยินเวยรีบโบกมือทันที “ฉันกลัวน่ะ ไม่ไปหรอก” แม้ว่าซ่งสืออวี่จะไม่ได้ทำอะไร แต่ยินเวยก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่ดี เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเขาด้วยซ้ำ แค่เหลือบมองเพียงครั้งเดียวหนังศีรษะเธอก็รู้สึกชาไปหมดแล้ว ความกลัวประเภทนั้นมันแผ่ออกมาจากส่วนลึกในกระดูกของเธอเลยทีเดียว เย่จั๋วยิ้มแล้วพูดว่า “ดูสิว่าเธอขี้ขลาดขนาดไหน! ไม่ว่าซ่งสืออวี่จะน่ากลัวแค่ไหน เขาก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่งนั่นแหละ เขาไม่กินเธอเข้าไปหรอก” “ยังไงฉันก็ไม่ไปอยู่ดี” ยินเวยพูดต่อ “ไม่ต้องมาพยายามยั่วโมโหกันเลย” เย่จั๋วพูดต่อ “งั้นเธอก็ไปดูไฟที่เตาให้หน่อย ฉันเพิ่งต้มเกาลัดไว้ ตอนนี้เกือบน่าจะสุกแล้วล่ะ ถ้าน้ำในหม้อแห้งก็ให้เติมน้ำลงไป อย่าปล่อยให้มันไหม้นะ” “โอเค เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ” ยินเวยรีบวิ่งไปทางห้องครัวทันที เย่จั๋วถือขวดยาเดินไปยังที่พักของซ่งเฉินอวี่ เมื่อยืนอยู่ข้างนอก เธอได้ยินเสียงของซ่งเฉินอวี่แว่วออกมาจากข้างใน “พี่สาม ทำไมพี่ไม่บอกฉันล่วงหน้าว่าจะมาหาล่ะคะ? ฉันจะได้จัดเตรียมให้ผู้ช่วยไปรับพี่ที่สนามบินก่อน” น้ำเสียงของซ่งสืออวี่ดูเย็นชา “ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นหรอก” เย่จั๋วไม่มีนิสัยชอบแอบฟังคนอื่นคุยกัน เธอจึงยื่นมือออกไปเคาะประตู “ใครคะ?” ซ่งเฉินอวี่ถาม “ฉันเองค่ะ” เย่จั๋วอีกแล้วเหรอ แววตาของซ่งเฉินอวี่เต็มไปด้วยความรังเกียจ เย่จั๋วมาทำไมที่นี่? คงไม่ใช่ว่าเธอกำลังพยายามจะยั่วยวนซ่งสืออวี่หรอกนะ มันช่างน่าสะอิดสะเอียนเกินไปจริงๆ! ซ่งเฉินอวี่ปั้นสีหน้าใหม่แล้วยิ้มออกมาเมื่อยืนอยู่หลังบานประตู “เย่จื่อ มีธุระอะไรเหรอจ๊ะ?” เย่จั๋วหยิบขวดยาออกมา “นี่คือยาสำหรับช่วยให้เลือดหมุนเวียนดีและลดรอยฟกช้ำค่ะ รบกวนช่วยส่งต่อให้พี่ซ่งด้วยนะคะ”