Chapter 531 - สยบความรุนแรงด้วยความรุนแรง เหล่ามังกรโลหิตสีม่วงที่กำลังเดือดดาลได้ล้อมซูผิงเอาไว้ ในขณะที่มังกรตัวอื่นๆ ยังคงถกเถียงกันไม่หยุด โฮก! มังกรโลหิตสีม่วงที่ยืนอยู่ใกล้ซูผิงที่สุดพุ่งเข้าใส่เขาด้วยพละกำลังมหาศาล ซูผิงขมวดคิ้ว เขายกกำปั้นขึ้นในทันทีพร้อมกับรีดเร้นพลังดาราอัดแน่นลงไปในแขน ‘หมัดผู้ปราบปีศาจ’ เปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้า ตูม!! มิติรอบข้างถูกอัดจนบิดเบี้ยวจนเป็นชั้นๆ เกิดช่องว่างสีเทาดำปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พลังงานมหาศาลถูกดูดกลืนเข้าไปในช่องว่างนั้น ก่อนจะปรากฏและเลือนหายไปอย่างต่อเนื่อง มังกรโลหิตสีม่วงที่กำลังพุ่งเข้าหาซูผิงถูกแรงปะทะกระแทกจนกระเด็นออกไป พวกมันไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดเพราะซูผิงได้ยั้งมือไว้ “หยุดก่อน ข้าไม่ใช่ศัตรูของพวกเจ้า” ซูผิงประกาศกร้าว เหล่ามังกรต่างตื่นตระหนกกับอานุภาพของหมัดนั้น “เขาสามารถบดขยี้ความว่างเปล่าได้! หรือว่าเขาอยู่ในระดับมังกรสวรรค์?” “จะเป็นไปได้อย่างไร? มันก็แค่สิ่งมีชีวิตที่น่าสมเพช!” “มันอ่อนแอ นั่นชัดเจนอยู่แล้ว…” เหล่ามังกรต่างวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความประหลาดใจ มังกรที่ถูกจัดว่าเป็นระดับมังกรสวรรค์คือเหล่านักล่าระดับสูงสุดในโลกมังกรแห่งนี้ “หึ ถึงจะเป็นอย่างนั้น พฤติกรรมของเจ้าก็ไม่อาจให้อภัยได้ สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำเช่นเจ้าบังอาจโหยหาต้นกำเนิดมังกรของพวกเรางั้นหรือ? เตรียมตัวตายซะ!” มังกรโลหิตสีม่วงร่างกำยำก้าวไปข้างหน้าและก้มมองซูผิงจากที่สูงอย่างเย็นชา พลังงานอันรุนแรงรอบกายมังกรตัวนั้นทำให้เกิดรอยแยกสีเทาจางๆ ขึ้นรอบตัว รอยแยกเหล่านั้นยืดขยายออกราวกับหนวดหลายเส้นที่กำลังกรีดฉีกมิติ มังกรตัวนี้สามารถบงการมิติได้เพียงแค่ปลดปล่อยพลังงานออกมา ซึ่งนั่นทำให้มังกรตัวอื่นๆ ถึงกับตะลึงงัน “ไปลงนรกซะ!” มังกรตัวนั้นไม่ได้ทำสิ่งใดมากไปกว่าการยกอุ้งเท้าขึ้น แต่ทว่ามิติกลับถูกบดขยี้ ในขณะเดียวกัน พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งทะลุผ่านความว่างเปล่าออกมา ซูผิงเฝ้าสังเกตการณ์ แม้เขาจะตรวจไม่พบพลังงานใดพุ่งตรงเข้ามา แต่ประสบการณ์การต่อสู้ที่โชกโชนบอกเขาว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา ซูผิงหายตัวไปจากจุดเดิมและปรากฏขึ้นอีกครั้งในระยะหลายร้อยเมตรถัดไป วินาทีต่อมา ภาพติดตาที่เขาหลงเหลือไว้ก็ถูกกรงเล็บของมังกรฉีกกระชากจนขาดวิ่น ไม่ใช่แค่ภาพติดตาเท่านั้นที่ถูกทำลาย มิติรอบๆ บริเวณนั้นก็พังทลายลงด้วยเช่นกัน มังกรตัวนั้นไม่พอใจที่ซูผิงหลบการโจมตีของมันได้ มันจึงปลดปล่อยพลังงานออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ฝ่ามือสีเขียวที่มีเฉดสีม่วงเข้มปรากฏขึ้น นั่นไม่ใช่ฝ่ามือของมังกร แต่เป็นของสิ่งมีชีวิตโบราณบางอย่าง ฝ่ามือนั้นมีความสูงกว่าร้อยเมตรและค่อยๆ เลือนหายไปในความว่างเปล่า ทันใดนั้น ซูผิงรู้สึกว่ามิติรอบตัวเขาแข็งตัว ราวกับอากาศเปลี่ยนสภาพกลายเป็นปูนซีเมนต์ เขากลายเป็นเป้านิ่งที่ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ในขณะเดียวกัน ความว่างเปล่ารอบตัวเขาก็แตกออก ฝ่ามือยักษ์ที่เลือนหายไปกลับมาปรากฏอีกครั้ง และเขาก็อยู่ตรงกลางฝ่ามือนั้นพอดี นิ้วทั้งหลายค่อยๆ บีบตัวเข้าหากัน หวังจะบดขยี้ซูผิงให้แหลกคามือ ซูผิงปลดปล่อยพลังดาราออกมา ‘เขตแดนพลัง’ ปรากฏขึ้นที่เบื้องหลังของเขา ภายในนั้นเต็มไปด้วยภูตผีและปีศาจร้าย ทันใดนั้น ปีศาจสองตนก็หลุดพ้นจากพันธนาการที่ไม่อาจบรรยายได้ พวกมันกระโจนเข้าหาซูผิงและคว้าไหล่เขาเพื่อฉุดดึงตัวเองออกมา ด้วยความช่วยเหลือจากปีศาจทั้งสอง แสงสีแดงในดวงตาของซูผิงก็เจิดจ้าขึ้นอย่างรุนแรง เขามีพลังเพิ่มขึ้นมหาศาล ซูผิงแผดเสียงตะโกน หลุดพ้นจากการกุมขังของฝ่ามือนั้น และพุ่งเข้าใส่มังกรโลหิตสีม่วง “รับนี่ไปซะ!!” ซูผิงคำราม ตูม!! แสงจากกำปั้นสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ มังกรโลหิตสีม่วงถึงกับผงะ หมัดของซูผิงนั้นรวดเร็วและร้ายกาจเกินไปจนมิติพังทลายลง มังกรตัวนั้นไม่คิดว่ามันจะรับมือการโจมตีนี้ได้ ถึงอย่างนั้น ด้วยสัญชาตญาณ มังกรตัวนั้นก็ยกแขนขึ้นตั้งรับพร้อมใช้ทักษะป้องกันสายเลือด เกิดเสียงดังสนั่นและแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งขุนเขา ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายบดบังวิสัยทัศน์ของทุกคนก่อนจะถูกสายลมพัดหายไป ซูผิงกำลังหอบหายใจขณะลอยตัวอยู่กลางอากาศ เบื้องหน้าของเขาคือมังกรโลหิตสีม่วงที่ยังคงไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ทว่าข้างกายมันกลับปรากฏหลุมลึกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยเมตร “ข้ามาที่นี่เพื่อต้นกำเนิดมังกร ไม่ได้มาเพื่อเป็นศัตรูกับพวกเจ้า” ซูผิงพูดพลางหอบหายใจ เขาแสดงความเมตตาอีกครั้ง มังกรโลหิตสีม่วงยืนนิ่งงัน หลุมขนาดใหญ่ข้างกายมันเป็นสิ่งที่ขัดตาเป็นอย่างยิ่ง มังกรตัวใหญ่ถอยหลังไปสองสามก้าว ซูผิงกำลังจะเริ่มการเจรจาที่เขาคิดว่าจะเกิดขึ้น ทว่าเขากลับได้ยินเสียงมังกรโลหิตสีม่วงแผดเสียง “ตั้งขบวน! ฆ่ามัน!” “ฆ่ามัน!!” มังกรโลหิตสีม่วงตัวอื่นๆ ต่างแผดเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียง เหล่ามังกรโลหิตสีม่วงเริ่มปลดปล่อยออร่าสีม่วงออกมา ซึ่งเชื่อมต่อกันจนกลายเป็นขบวนค่ายกลโบราณบางอย่าง มังกรตัวที่สามารถสร้างออร่าสีม่วงได้เข้มข้นที่สุดคือตัวที่โจมตีซูผิง มันประจำการอยู่ใจกลางค่ายกล รวบรวมพลังได้มากกว่าเดิมหลายเท่า “เจ้าต้องการต้นกำเนิดมังกรน่ะหรือ? บังอาจนัก!” “ไปลงนรกซะ!!” มังกรโลหิตสีม่วงตัวนั้นตะโกน ออร่าสีม่วงทั้งหมดไหลย้อนกลับเข้าไปในตัวมังกร ทำให้ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนมีความสูงเกือบห้าร้อยเมตร มังกรตัวนั้นสะบัดอุ้งเท้าขณะพลังงานรวมตัวกันที่หน้าอก ฝ่ามือสีม่วงเข้มนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เห็นไปถึงช่วงแขน มีลวดลายลึกลับสลักอยู่บนนั้น ฝ่ามือนั้นดูทรงพลังราวกับจะคว่ำฟ้าได้ มันกำลังกดทับลงมายังซูผิง ซูผิงพูดไม่ออก เขายั้งมือไปถึงสองครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้รับโอกาสในการเจรจาอย่างสันติ ซูผิงกำหมัดแน่นในขณะที่จ้องมองฝ่ามือทรงพลังที่กำลังกดทับลงมา เขาเข้าใจแล้วว่าการเจรจานั้นเป็นไปไม่ได้ ทางเดียวที่จะรอดไปได้คือ… ใช้ความรุนแรง! เขาจะใช้ความรุนแรงให้มากพอจนมังกรพวกนี้ต้องคุกเข่าต่อหน้าเขา!! “อ๊าก…!” ซูผิงพุ่งตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า ตะโกนก้องพร้อมเผาผลาญโลหิตเพื่อปลดปล่อยพลังมหาศาล เบื้องหลังของเขา ปีศาจตนที่สามปีนขึ้นมาจากเขตแดนพลัง ตูม! ปีศาจตนนั้นเติมพลังให้กับซูผิงมากขึ้นไปอีก เขาส่งเสียงคำรามขณะพุ่งเข้าใส่ฝ่ามือนั้น ตูม!! ฝ่ามือยักษ์กดทับลงมาเพื่อบดขยี้ซูผิง ทว่าซูผิงกลับพุ่งตัวเข้าใส่ฝ่ามือนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ‘หมัดผู้ปราบปีศาจ’ หุ้มด้วยแสงสีทองปะทะเข้ากับฝ่ามือ ฝ่ามือนั้นแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ แม้จะชะลอความเร็วลงด้วยหมัดของซูผิง แต่ฝ่ามือก็ยังคงกดทับลงมา มิติรอบข้างแข็งตัวในทุกที่ที่ฝ่ามือผ่านไป ซูผิงรู้สึกว่าพลังของเขากำลังถูกสูบออกไป แม้ความรู้สึกนั้นจะเบาบาง แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าเวลาของเขากำลังถูกขโมยไป นั่นคือทักษะระดับดารา! ตูม! ซูผิงพุ่งเข้าชนฝ่ามือนั้นอย่างจัง ร่างกายของเขาถูกบดขยี้จนกลายเป็นหมอกเลือดอย่างไม่ต้องสงสัย โครงกระดูกน้อยที่เขาผสานร่างด้วยก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปคือโครงกระดูกน้อยยังคงรอดชีวิต มันคืนชีพขึ้นมาใหม่ในความว่างเปล่า ในเวลาเดียวกัน ซูผิงก็กลับมาปรากฏตัวที่จุดเดิมอีกครั้ง ฝ่ามือนั้นเคลื่อนผ่านพื้นที่ไปแล้วในตอนที่เขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง มันพุ่งลงสู่พื้นดินเบื้องหลังซูผิง ซูผิงไม่แม้แต่จะหันไปมองฝ่ามือนั้น เขาเรียกโครงกระดูกน้อยออกมา ในขณะที่กระดูกสีขาวพันธนาการรอบตัวเขา เขาก็สามารถเผาผลาญโลหิตได้อีกครั้ง พลังงานพุ่งพล่านออกจากร่างราวกับไม่มีวันหมดสิ้น “เข้ามา!!!” ซูผิงคำรามขณะพุ่งเข้าหามังกรโลหิตสีม่วง รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของมังกรสีม่วงเลือนหายไปทันทีเมื่อเห็นซูผิงปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งกลางอากาศ สิ่งนี้ทำให้มังกรตัวนั้นตื่นตะลึงจนถึงขีดสุด มังกรตัวอื่นๆ ต่างจ้องมองด้วยความมึนงง การสั่นไหวของเกล็ดบ่งบอกถึงความหวาดกลัวของพวกมัน นั่นมัน… ย้อนเวลากลับมางั้นหรือ? แต่ความสามารถในการบงการเวลาเป็นสิ่งที่ทำได้เพียงสิ่งมีชีวิตระดับดาราเท่านั้น! ตูม! ซูผิงฉวยโอกาสในช่วงเวลาที่มังกรสีม่วงกำลังตกตะลึง พุ่งเข้าไปประชิดตัวและซัดหมัดเข้าที่จุดอ่อนระหว่างกรามกับคอของมัน เกล็ดมังกรร่วงหล่น เผยให้เห็นบาดแผลลึกที่อาบไปด้วยเลือดสดๆ