Chapter 1294 - The Superstar’s Request

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 21:27

บทที่ 1294 - คำขอของซูเปอร์สตาร์ อันที่จริง สวี่ซือหานรู้ดีว่าหลินอี้ไม่ได้มีความสนใจในตัวเธอเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของหลินอี้ เธอไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าข้างถนน ดังนั้นต่อให้หลินอี้ไม่ช่วยเธอไว้ มันก็เป็นเรื่องปกติ แล้วเธอจะมีสิทธิ์พิเศษอะไรที่จะได้รับความช่วยเหลือจากหลินอี้กันล่ะ? สวี่ซือหานจึงไม่ได้รู้สึกแย่อะไรเมื่อหลินอี้พูดความจริงออกมา “เหนือชั้นงั้นเหรอ? อาจจะใช่ แต่คนเรามันมีขีดจำกัด ไม่ว่าคนคนนั้นจะเก่งแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันสมบูรณ์แบบ เราไม่ใช่ผู้มีอำนาจล้นฟ้า!” หลินอี้ส่ายหัวขณะนึกถึงอาการของเสี่ยวเซี่ยวด้วยความเศร้าใจ “มันต้องใช้สมุนไพรหายากชนิดหนึ่งสำหรับอาการของเธอ แต่สมุนไพรที่ว่านี่มันหายากสุดๆ...” “ใช่ เราไม่ใช่ผู้มีอำนาจล้นฟ้า!” สวี่ซือหานพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันเข้าใจแล้ว เธอคนนี้ดูน่ารักดีนะ...” “ดังนั้นถ้าวิธีคิดของเธออาจจะดูแปลกไปบ้าง ผมหวังว่าคุณจะไม่ถือสา ความปรารถนาอย่างหนึ่งของเธอคือถ้าเกิดมาเป็นผู้ชาย เธอคงจะปล้ำคุณไปแล้ว... แต่ในเมื่อเธอเป็นผู้หญิง เธอเลยอยากจะทำ 3P... ซึ่งมันก็เท่ากับปล้ำคุณเหมือนกันนั่นแหละ...” หลินอี้ช่วยอธิบายแทนเสี่ยวเซี่ยว ไม่เช่นนั้นสวี่ซือหานคงเข้าใจเจตนาของเสี่ยวเซี่ยวผิดไป ส่วนตัวหลินอี้นั้นเขาไม่คิดมากอยู่แล้ว ต่อให้สวี่ซือหานจะเข้าใจผิดไปจริงๆ เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย “ห๊ะ?” สวี่ซือหานชะงักไป “เอ่อ... แฟนของคุณมีวิธีคิดของเธอเองจริงๆ ด้วยนะ...” “ใช่ครับ เธอรู้ตัวมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าจะอยู่ได้ไม่เกินยี่สิบปี ความคิดของเธอเลยอาจจะต่างจากคนทั่วไป...” หลินอี้พูดต่อ “ดังนั้นคุณสวี่ ผมหวังว่าคุณจะช่วยอยู่เป็นเพื่อนเธอหน่อยนะครับ หวังว่าคุณจะทำตามคำขอของผมข้อนี้” “แน่นอน ไม่มีปัญหาค่ะ” สวี่ซือหานตอบรับโดยไม่ต้องคิด ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด และหลังจากฟังคำอธิบายของหลินอี้ เธอก็รู้สึกเห็นใจในอาการของเสี่ยวเซี่ยวขึ้นมา เมื่อก่อนสวี่ซือหานเคยคิดว่าตัวเองโชคร้ายที่ต้องเจอเรื่องสะเทือนใจตั้งแต่อายุยังน้อย อยู่ดีๆ ก็มีอาการปวดหัวงี่เง่านี่ที่อาจจะทำให้สมองเธอระเบิดออกมาได้ แต่พอเทียบกับเสี่ยวเซี่ยวแล้ว เธอก็ตระหนักได้ว่าเรื่องราวของเธอนั้นเทียบกันไม่ได้เลย! ไม่นานนัก เสี่ยวเซี่ยวก็จัดแจงตัวเองแล้วกลับเข้ามาในห้อง ในเวลาเดียวกันหลินอี้ก็อธิบายจบและเดินเลี่ยงไปอีกทาง สวี่ซือหานมีช่างภาพมืออาชีพติดตามอยู่ตลอด ช่างภาพคนนั้นเข้ามาหลังจากได้รับเรียกจากพี่หวัง หลังจากทราบเรื่องราวของเสี่ยวเซี่ยว สวี่ซือหานก็มีความอดทนและตั้งใจในการถ่ายภาพเป็นพิเศษ ไม่มีความรังเกียจเจือปนเลยแม้แต่นิดเดียว “ว้าว ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวันนี้จะมีจริง ฉันได้ถ่ายรูปกับสวี่ซือหานเยอะขนาดนี้! หลินอี้ที่รัก ทำไมไม่มาเข้าเฟรมด้วยกันล่ะ?” เสี่ยวเซี่ยวโบกมือเรียกหลินอี้ เชิญชวนให้เขาเข้ามาร่วมเฟรม “ไม่ล่ะ พวกคุณสนุกกันไปเถอะ ผมไม่ชอบถ่ายรูป!” หลินอี้ปฏิเสธอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องถ่ายรูปกับดาราดังเลยจริงๆ “มาเถอะน่า หลินอี้ที่รัก มาเป็นเพื่อนฉันหน่อย!” เสี่ยวเซี่ยวคะยั้นคะยอ “โอเคๆ รูปเดียวพอนะ!” หลินอี้อมยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะเดินเข้าไป สวี่ซือหานโกรธจัด! ถึงยังไงเธอก็เป็นถึงซูเปอร์สตาร์นะ! มีคนตั้งเท่าไหร่ที่แย่งกันอยากถ่ายรูปกับเธอ แล้วไอ้หลินอี้นี่กลับไม่ชอบถ่ายรูปงั้นเหรอ? นายคิดจริงๆ เหรอว่าฉันอยากจะถ่ายรูปกับนายนักน่ะ! หึ ถ้าไม่ใช่เพราะนายช่วยฉันไว้และถ้าเสี่ยวเซี่ยวไม่น่าสงสารขนาดนี้ คิดว่าฉันจะมีเวลาว่างมาให้พวกนายเหรอ? ฉันดูว่างมากสำหรับพวกนายหรือไง? อย่างไรก็ตาม คำพูดพวกนั้นถูกเก็บไว้ข้างใน เธอสาปแช่งหลินอี้อยู่ในใจไปนับพันครั้ง หลินอี้ยืนอยู่ข้างเสี่ยวเซี่ยว พลางดันตัวเธอไปไว้ตรงกลางและดันสวี่ซือหานไปไว้ด้านข้าง สวี่ซือหานเริ่มหงุดหงิด ปกติแล้วคนอื่นจะต้องให้เธออยู่ตรงกลางแล้วยืนขนาบข้าง แต่นี่เธอกลับถูกผลักไปไว้ด้านข้างเหมือนตัวประกอบซะงั้น! ด้วยเหตุนี้ ในรูปถ่ายใบนั้น สวี่ซือหานจึงไม่ได้ยิ้ม แต่เธอกลับทำหน้ามุ่ยราวกับว่ากำลังถูกรังแก หลังจากถ่ายรูปเสร็จ พวกเขาก็เตรียมตัวออกจากสนามเพื่อไปร่วมงานเลี้ยงฉลองของสวี่ซือหาน ในขณะเดียวกันเสี่ยวเซี่ยวก็พอใจแล้ว เธอจึงไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนสวี่ซือหานอีก เตรียมตัวจะพาหลินอี้กลับ “คุณสวี่ ขอบคุณมากครับ” หลินอี้พยักหน้าให้สวี่ซือหาน ไม่ว่าอย่างไรก็ตามวันนี้เสี่ยวเซี่ยวมีความสุขมาก ความประทับใจที่เขามีต่อสวี่ซือหานดีขึ้นมากทีเดียว “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ไม่ได้ทำอะไรมากเลย” สวี่ซือหานส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม “ถ้าไม่รบกวนเกินไป พวกเราขอตัวก่อนนะครับ ผมเห็นว่าพวกคุณยังมีงานอื่นต้องทำต่อใช่ไหม งานเลี้ยงฉลองรึเปล่านะ? ลาก่อนครับ ส่วนรูปกับเพื่อนคนอื่นๆ ของผม เอาไว้ค่อยว่ากันอีกที” หลินอี้ไม่อยากจะรบกวนสวี่ซือหานไปมากกว่านี้ ถึงยังไงพวกเขาก็ใช้เวลาของเธอไปเยอะแล้ว และหลินอี้เองก็รู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย “คุณหลิน อย่าเพิ่งไปเลยค่ะ...” สวี่ซือหานครุ่นคิด “ใช่ค่ะ เรากำลังจะไปงานเลี้ยงฉลองกันต่อ ถ้ายังไง คุณกับคุณเฟิงมาร่วมงานกับเราด้วยดีไหมคะ?” สวี่ซือหานไม่อยากให้เขาไปตอนนี้ เธอมีเหตุผลของตัวเอง อย่างแรกคือเธออยากถามหลินอี้เรื่องอาการป่วยของเธอ อาการปวดหัวเล่นงานเธอมาตลอด ถ้ามีโอกาส เธอก็จะไม่ปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ อย่างที่สอง สวี่ซือหานรู้สึกสงสารอาการของเสี่ยวเซี่ยว การพาเธอไปร่วมงานเลี้ยงฉลองอาจถือเป็นการใช้เวลาอยู่กับเธอมากขึ้น “ให้ไปร่วมงานเลี้ยงงั้นเหรอ?” หลินอี้ขมวดคิ้ว เขาเริ่มระแวงถึงเจตนาที่แท้จริงของเธอ แม้ว่าเขาจะเคยช่วยชีวิตเธอไว้ แต่มันก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องเชิญเขาไปงานเลี้ยง ในเมื่อเธอก็ตอบแทนเขาด้วยการถ่ายรูปกับเสี่ยวเซี่ยวไปแล้ว พวกเขาต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างอะไรกันแล้ว ทำไมสวี่ซือหานต้องเชิญทั้งคู่ไปงานเลี้ยงด้วยล่ะ? นี่มันเกินไปหรือเปล่า! หรือว่าเธอจะมีเหตุผลอื่น? หลินอี้ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าสวี่ซือหานต้องอยากถามเรื่องสภาพร่างกายของเธอแน่ๆ ใช่ เขาเคยรักษาอาการปวดหัวให้เธอก่อนหน้านี้ แต่นั่นเป็นแค่การระงับความเจ็บปวดชั่วคราวเท่านั้น ไม่มีอะไรการันตีว่ามันจะไม่กลับมาอีก นอกเหนือจากเหตุผลนี้ หลินอี้ก็นึกเหตุผลอื่นที่เหมาะสมกับการเชิญของสวี่ซือหานไม่ออกแล้ว “คุณหลิน พูดตรงๆ นะคะ” สวี่ซือหานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและไม่ได้ปิดบัง “อย่างแรก ฉันรู้สึกว่าคุณเสี่ยวเซี่ยวเป็นคนที่เข้าถึงง่ายมาก เราเข้ากันได้ดีอย่างเป็นธรรมชาติ ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ เลยอยากให้เสี่ยวเซี่ยวมาเป็นเพื่อนกับฉัน อย่างที่สองคือเรื่องสภาพร่างกายของฉันค่ะ ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณหลิน!” “หึ—” หลินอี้ประหลาดใจกับความตรงไปตรงมาของสวี่ซือหาน แต่ภาพลักษณ์ของเธอในสายตาเขาก็ยิ่งดีขึ้นไปอีก “เดี๋ยวต้องดูว่าเสี่ยวเซี่ยวเขาอยากไปไหมนะครับ” หลินอี้ไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของสวี่ซือหาน แต่เขาเลือกที่จะถามความสมัครใจของเสี่ยวเซี่ยว หากเสี่ยวเซี่ยวตกลง มันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร เป้าหมายเดียวของหลินอี้ในตอนนี้คือทำให้เสี่ยวเซี่ยวมีความสุข ถ้าเธอมีความสุข ทุกอย่างก็เป็นไปได้ทั้งนั้น อาการป่วยของสวี่ซือหานเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ถ้าเสี่ยวเซี่ยวมีความสุข หลินอี้ก็ยินดีที่จะช่วยสวี่ซือหานอยู่แล้ว

React

พูดคุย