Chapter 1426 - การกลับมาของหลินอี้ เมื่อมองไปยังท่านนายพลเวยอู่และเจ้าหมูสกายโบลต์ที่อยู่ข้างๆ หลินอี้ถึงกับอยากจะร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด นี่นิสัยเจ้าสองตัวนี้มันชัดเจนเกินไปหน่อยไหม? หลินอี้ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่พาเจ้าหมูสกายโบลต์กลับบ้านไปด้วย อื้ม ตัดสินใจแบบนี้แหละ! เมื่อไม่ได้รับคำตอบใดๆ จากหลินอี้ โยวเสี่ยวเข่อก็รู้สึกถึงความว่างเปล่าในใจและความผิดหวังเล็กน้อย... เธอส่ายหน้า หันหลังกลับ และวิ่งตรงไปยังสถานี ความรู้สึกและอารมณ์ทั้งหมดถูกเก็บกดลงไปลึกสุดใจ เธอต้องกลับไปเป็นโยวเสี่ยวเข่อคนเดิมเมื่อถึงสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอต้องกลับไปต่อสู้เพื่อเด็กๆ อีกครั้ง! อื้ม... โยวเสี่ยวเข่อ เธอต้องพยายามเข้าไว้นะ! โยวเสี่ยวเข่อให้กำลังใจตัวเองพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา หลินอี้อาจจะดูเหมือนจากไปก่อนหน้าโยวเสี่ยวเข่อ แต่เขาก็เฝ้าสังเกตเธออยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งเธอขึ้นแท็กซี่ไปนั่นแหละ เขาถึงเริ่มออกตัววิ่งด้วยความเร็วสูงสุด เขามาที่ภูเขาลูกนี้ด้วยรถของเฉินอวี้เทียน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดจะกลับไปที่จุดตั้งแคมป์เพราะรู้ดีว่าอวี้เทียนคงจากไปนานแล้ว เขาถอดหน้ากากออกและโบกแท็กซี่มุ่งหน้ากลับสู่เมืองซงซาน เมื่อกลับมาถึงหน้าวิลล่าที่คุ้นเคย หลินอี้ยืดมือไปกดกริ่ง เขาเผลอลืมหยิบกุญแจมาตอนที่ออกจากบ้านไปในคราวนั้น ผ่านไปไม่นาน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินออกมาจากด้านใน หลินอี้แยกแยะเสียงฝีเท้าได้ทันทีว่าเป็นของเฉินอวี่ซู “พี่โล่ห์!” เฉินอวี่ซูเปิดประตูแล้วกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อเห็นหลินอี้ “พี่เหยาเหยา พี่โล่ห์กลับมาแล้ว!” หลังจากตะโกนจบ เธอก็รีบวิ่งมาหาหลินอี้ หน้าอกหน้าใจของเธอกระเพื่อมขึ้นลง ทำเอาหลินอี้ตื่นเต้นสุดๆ การได้กลับบ้านนี่มันดีจริงๆ อาหารตาชั้นเลิศเลย! เสียงฝีเท้าเล็กๆ เร่งรีบดังมาจากด้านในวิลล่า ฉู่เมิ่งเหยาเองก็กำลังออกมาต้อนรับการกลับมาของหลินอี้เช่นกัน ใบหน้าของเธอสดใสพร้อมรอยยิ้มกว้าง “หลินอี้ นายกลับมาแล้ว!” “อื้ม ฉันกลับมาแล้ว” หลินอี้พยักหน้าให้คุณหนู ช่วงนี้คุณหนูทำตัวดีกับเขาเหลือเกิน “พวกเธอสบายดีไหม? มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างที่ฉันไม่อยู่หรือเปล่า?” ใบหน้าของฉู่เมิ่งเหยาหม่นลงทันที “มีเรื่องเกิดขึ้น โจวเจียหมิงได้รับบาดเจ็บน่ะ ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดหรอก นายลองไปดูเขาหน่อยไหม? แล้วก็อู๋เฉิงเทียนก็บาดเจ็บสาหัสเหมือนกัน ตอนนี้เขาอยู่กับโจวเจียหมิงในห้องของนาย พักฟื้นอยู่...” “อู๋เฉิงเทียน?” หลินอี้ชะงัก “เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ไม่มีใครโทษหลินอี้ได้ที่รู้สึกประหลาดใจ เพราะยังไงเสียเขากับอู๋เฉิงเทียนก็ไม่ถูกกันมาตั้งแต่แรก แม้จะไม่ได้เป็นศัตรูคู่อาฆาต แต่เจ้าหมอนั่นมักมองว่าเขาเป็นคู่แข่งหัวใจ แล้วทำไมถึงมานอนพักฟื้นในห้องของเขาได้ล่ะ? “เรื่องนี้... มันซับซ้อนน่ะ” ฉู่เมิ่งเหยาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร “นายลองไปถามโจวเจียหมิงดูเถอะ” “ได้!” หลินอี้ไม่ได้สนใจนักหรอกว่าอู๋เฉิงเทียนจะบาดเจ็บหรือไม่ แต่ประเด็นสำคัญคือโจวเจียหมิงก็บาดเจ็บเช่นกัน เขาจึงรีบเดินไปที่ห้องของตัวเองโดยทิ้งเจ้าหมูสกายโบลต์ไว้กับท่านนายพลเวยอู่ เขาเชื่อว่าท่านนายพลเวยอู่จะพาเจ้าหมูไปอยู่ในที่ที่มันควรอยู่เอง “โอ้ นั่นตัวอะไรน่ะ? ทำไมมันน่ารักจังเลย?” เฉินอวี่ซูประหลาดใจที่เห็นสิ่งมีชีวิตตามหลังหลินอี้มา “แค่ลูกหมูน่ะ” หลินอี้ตอบ “มันชื่อหมูสกายโบลต์ ฉันต้องให้มันช่วยตามหาผลไม้จิตวิญญาณอัคคี!” “ลูกหมูน่ารักจัง!” เฉินอวี่ซูอยากจะเข้าไปสัมผัสเจ้าหมูสกายโบลต์ “จริงสิ พวกเรามัวแต่ยุ่งกับเรื่องของโจวเจียหมิง มีข่าวคราวเกี่ยวกับผลไม้จิตวิญญาณอัคคีบ้างไหม?” ฉู่เมิ่งเหยาถามด้วยความกังวล “ในสุสานไม่พบอะไรเลย แต่ก็พอมีเบาะแสอยู่บ้าง เดี๋ยวฉันไปดูอาการเอ้อร์โก่วตั้นก่อน เรื่องผลไม้ค่อยคุยกันทีหลัง” หลินอี้ถลึงตาใส่เจ้าหมูสกายโบลต์ “ดูเอาไว้ให้ดี ใครคือมิตร ใครคือศัตรู คนพวกนี้คือคนของฉัน ถ้าแกกล้าไปแตะต้องเธอ ฉันจะอัดแกให้ยับเลยคอยดู!” “จี๊ จี๊...” เจ้าหมูสกายโบลต์พยักหน้าอย่างว่าง่าย เฉินอวี่ซูและฉู่เมิ่งเหยาเริ่มวิเคราะห์เจ้าหมูสกายโบลต์ ในขณะที่หลินอี้ตรงดิ่งเข้าไปในห้องของเขา เอ้อร์โก่วตั้นได้ยินเสียงของหลินอี้จากห้องนั่งเล่น แต่เขาหมดแรงเกินกว่าจะขยับตัวได้ ทำได้เพียงส่งเสียงพูดออกมาเท่านั้น ในขณะที่อู๋เฉิงเทียนแย่ยิ่งกว่าเขาเสียอีก เส้นชีพจรทั้งหมดขาดสะบั้น และอวัยวะภายในเคลื่อนที่ไปหมดแล้ว! “ลูกพี่ นายกลับมาแล้ว!” เอ้อร์โก่วตั้นผ่อนคลายลงและยิ้มเมื่อเห็นหลินอี้ “โชคดีจริงๆ ที่ฉันรอจนนายกลับมา!” “นายไปโดนอะไรมา? ไม่อยู่แป๊บเดียว สภาพถึงได้สาหัสขนาดพูดได้แค่นี้เองรึ!” เมื่อเห็นสภาพของเอ้อร์โก่วตั้น หลินอี้ก็รู้ทันทีว่าอาการเขาหนักหนาแค่ไหน “ใช้พลังมากเกินไปงั้นเหรอ?” “อื้ม...” เอ้อร์โก่วตั้นพยักหน้า “ไม่เป็นไรหรอก ฉันยังทนไหว!” “ลูกพี่ใหญ่ ดีใจที่ได้เห็นคุณครับ!” อู๋เฉิงเทียนมีความกังวลใจ หลังจากเคยมีเรื่องบาดหมางกับหลินอี้มาก่อน เขากลัวว่าหลินอี้จะไม่ยอมรับเขาในฐานะผู้ติดตามของลูกน้อง ซึ่งนั่นจะเป็นเรื่องแย่สุดๆ! แถมเขายังบาดเจ็บสาหัสอีกต่างหาก เขาสร้างศัตรูไว้กับตระกูลขุนนางมากมาย ถ้าเรื่องนี้ไม่จบลงด้วยดี ตระกูลอู๋คงถึงคราวล่มสลายแน่ “อู๋เฉิงเทียน ฉันไปเป็นลูกพี่ใหญ่ของนายตอนไหน?” หลินอี้ชะงักและมองไปที่อู๋เฉิงเทียน “ลูกพี่ ให้ผมช่วยพูดเถอะครับ! อู๋เฉิงเทียนช่วยผมไว้เยอะมากตอนที่ผมบาดเจ็บ เขาทำงานให้ผมอย่างซื่อสัตย์และเต็มใจ ความพยายามของเขาไม่อาจมองข้ามได้!” เอ้อร์โก่วตั้นยอมรับอู๋เฉิงเทียนไปแล้ว แน่นอนว่าเขาอยากให้หลินอรี่ยอมรับเขาด้วยเช่นกัน! จากนั้น เอ้อร์โก่วตั้นก็เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงที่หลินอี้ไม่อยู่ให้ฟัง รวมถึงตอนที่เขาฆ่าปรมาจารย์สองคนจากตระกูลผี จากนั้นต่อยจินอู๋ตี้ตายในหมัดเดียว จนถึงเรื่องที่จ้าวฟาฟาพาคุณลุงจูมารังควานถังหยุนและอู๋เฉิงเทียนยอมเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องเธอ... “งั้นเหรอ?” หลินอี้รู้สึกประทับใจในตัวอู๋เฉิงเทียน เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหมอนี่จะเปลี่ยนไปจนกลายเป็นผู้ติดตามของเอ้อร์โก่วตั้น! “ลูกพี่ใหญ่ สบายใจได้ครับ ผมจะไม่คิดเรื่องซุนจิงอี๋อีกแล้ว ต่อไปนี้เธอจะเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของผม ผมจะปกป้องเธอเหมือนที่ผมปกป้องถังหยุน!” อู๋เฉิงเทียนกลัวว่าหลินอี้จะหาเรื่องเขาเพราะเรื่องที่เป็นคู่แข่งหัวใจ จึงรีบอธิบายออกไป “เรื่องซุนจิงอี๋กับฉัน... จริงๆ แล้วเราไม่ได้มีอะไรกันหรอก...” หลินอี้ยิ้มแห้งๆ เมื่อได้ยินอู๋เฉิงเทียนพูดแบบนั้น “ผมไม่สนหรอกครับว่าพวกคุณจะมีอะไรกันหรือไม่ แต่ผมตัดสินใจแล้วว่าจะรับใช้ลูกพี่และลูกพี่ใหญ่เพียงผู้เดียว หวังว่าพวกคุณจะช่วยสอนวิทยายุทธ์ให้ผมด้วย ผมหวังจริงๆ ว่าลูกพี่กับลูกพี่ใหญ่จะไม่รังเกียจและทอดทิ้งผม!” อู๋เฉิงเทียนรีบแสดงความจำนงของเขาอย่างชัดเจนและเด็ดขาด! “เขา... เอาเถอะ เรารับนายไว้ก็ได้” หลินอี้สัมผัสได้ว่าอู๋เฉิงเทียนจริงใจ เขาไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกับคนผู้นี้มาตั้งแต่แรก การที่ไม่ยอมรับเขาก็เป็นเพราะเรื่องซุนจิงอี๋ และเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็เอาแต่ใจตัวเอง อีกอย่างหมอนี่ก็ได้ปกป้องถังหยุนจนบาดเจ็บจริงๆ เขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ! ยิ่งไปกว่านั้น ในระหว่างที่หลินอี้ออกตามหาผลไม้ ก็จำเป็นต้องมีคนคอยคุ้มครองฉู่เมิ่งเหยา, เฉินอวี่ซู และถังหยุน ในขณะที่เอ้อร์โก่วตั้นใช้พลังไปจนหมดสิ้น เขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้แล้ว หนทางเดียวที่จะฟื้นฟูพลังคือต้องกลับไปที่หมู่บ้านดาวตะวันตกและดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์นั่นเท่านั้น