บทที่ 1572: พบกันอีกครั้ง ที่นั่งของหลินอี้อยู่ติดหน้าต่าง แสงสว่างและสภาพแวดล้อมถือว่าค่อนข้างดีทีเดียว ดูเหมือนว่าดวงของเขาจะค่อนข้างดีไม่น้อย แต่ในขณะที่เขากำลังจะนั่งลงนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อเขา! “หลินอี้?” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจและฟังดูคุ้นหูอย่างยิ่ง หลินอี้หันไปมองและต้องตกใจที่พบว่าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคือคนที่เขารู้จัก! “หวังซินเหยียน?” ผมรู้สึกว่าโลกนี้มันช่างกลมเหลือเกินที่มาเจอเธอที่นี่! จะว่าไปแล้วพวกเราสองคนนี่มีวาสนาต่อกันจริงๆ นะเนี่ย ตอนนั่งรถไฟก็นั่งข้างกัน ตอนขึ้นเครื่องบินก็นั่งข้างกัน แม้แต่ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังได้มานั่งข้างกันอีก! หวังซินเหยียนเองก็คงคิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน เธอแย้มยิ้มออกมา “ช่างบังเอิญจริงๆ เลยนะ” “นั่นสิ ไม่นึกเลยว่าเราจะถูกจัดให้มาสอบที่สนามสอบเดียวกัน!” ผมรู้สึกว่าโลกนี้มันจะแคบเกินไปแล้ว! ปกติแล้ว โอกาสที่จะได้เจอคนรู้จักในสนามสอบเดียวกันนั้นมีน้อยมาก และยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะถูกจัดให้นั่งในห้องสอบเดียวกัน แต่สำหรับหลินอี้กับซินเหยียนนั้น พวกเขาไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องกัน แถมยังมาจากคนละโรงเรียนด้วยซ้ำ “พยายามเข้านะ!” ซินเหยียนพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่เอียงอายเล็กน้อย “เธอด้วยเหมือนกัน!” พูดจบ หลินอี้ก็นั่งลงที่ที่นั่งของตัวเอง เนื่องจากยังไม่ถึงเวลาเริ่มสอบ แต่บรรยากาศในห้องเรียนก็เงียบสงบ หลินอี้จึงไม่อยากชวนคุยอะไรให้มากความ ... เขาวางอุปกรณ์เครื่องเขียนลงบนโต๊ะและรอเวลาเริ่มสอบ ครู่ต่อมา ก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากนอกห้องเรียน หลินอี้คิดว่าผู้คุมสอบกำลังจะมา แต่ปรากฏว่าไม่ใช่ กลับกลายเป็นชายหัวล้านคนหนึ่งที่คาบบุหรี่ไว้ในปาก โดยมีไอ้หนุ่มผมทองคนหนึ่งคอยช่วยถือกระเป๋าตามหลังมา! “คุณชายโย่ว เชิญครับ...” ชายผมทองทำท่าเชิญอย่างนอบน้อม พลางต้อนรับ ‘คุณชายโย่ว’ หัวล้านคนนั้นเข้ามาในห้องสอบ “ที่นี่มันที่เฮงซวยอะไรกันเนี่ย? ทำไมถึงจัดสนามสอบห่วยๆ แบบนี้ให้ฉันวะ?” ชายที่ชื่อคุณชายโย่วขมวดคิ้วด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ห้องเรียนที่เคยมีเสียงกระซิบกระซาบพลันเงียบกริบลงทันที นักเรียนบางคนแสดงสีหน้าพะอืดพะอม บางคนก็เฉยเมย ส่วนคนที่อยู่ใกล้ๆ พวกนั้นก็มีท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย “นั่นสิครับ ที่นี่ไม่มีแอร์ด้วย!” ไอ้ผมทองรีบพูดเสริม “แต่คุณชายโย่วครับ มันก็แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ทนๆ เอาหน่อยนะครับ” “ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านเน้นเรื่องคะแนนสอบ ฉันไม่มาเหยียบที่นี่หรอก!” คุณชายโย่วสบถพลางเดินเข้ามาในห้อง และตรงดิ่งมาทางหลินอี้ “ที่นี่แหละครับ!” ไอ้ผมทองเดินไปที่ที่นั่งด้านหลังซินเหยียนแล้วชี้ไปที่กระดาษบนโต๊ะ “คุณชายโย่ว สู้ๆ นะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับไปที่สนามสอบของตัวเองก่อนนะครับ” ไอ้ผมทองคนนี้ไม่ได้สอบห้องนี้ เขาอยู่ห้องอื่น แต่แค่มาประจบประแจงรับใช้เท่านั้นเอง คุณชายโย่วพยักหน้าส่งๆ แต่เขากลับไม่ได้นั่งลงที่ที่นั่งของตัวเอง เขากลับไปยืนที่หน้าโต๊ะของหวังซินเหยียน หยิบบัตรประจำตัวสอบของเธอขึ้นมาดู แล้วพูดว่า “ไม่เลวนี่แม่สาวน้อย เธอมาจากโรงเรียนมัธยมปลายอันดับสอง แสดงว่าต้องเรียนเก่งแน่ๆ! พอสอบเสร็จแล้ว เขียนคำตอบลงในกระดาษแล้วส่งมาให้ฉันด้วยล่ะ!” โรงเรียนมัธยมปลายอันดับสองของเมืองซงซานเป็นโรงเรียนชื่อดังเช่นกัน แต่เป็นโรงเรียนรัฐบาล คุณภาพการศึกษาไม่ได้ด้อยไปกว่าโรงเรียนอันดับหนึ่งเลย แต่การจะเข้าที่นั่นได้นั้นยากกว่า เพราะนักเรียนทุกคนต้องผ่านการสอบคัดเลือกอย่างเข้มงวด เมื่อเทียบกับโรงเรียนเอกชนอย่างโรงเรียนอันดับหนึ่งแล้ว ที่นั่นไม่มีนักเรียนที่ใช้ทุนตัวเองเข้าเรียน แน่นอนว่ายังมีพวกนักเรียนย้ายมาเรียนชั่วคราว แต่พวกนั้นจะไม่มีใบรับรองจากโรงเรียนอันดับสอง เวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัย บัตรสอบจะระบุชื่อโรงเรียนเดิม ดังนั้นเมื่อคุณชายโย่วเห็นว่าหวังซินเหยียนเป็นนักเรียนจากโรงเรียนอันดับสอง เขาจึงรู้ทันทีว่าเธอต้องเป็นเด็กเรียนเก่งแน่นอน “คือว่า...” หวังซินเหยียนตกใจกับคำพูดของคุณชายโย่ว เธอจ้องมองชายหัวล้านตรงหน้าด้วยความกลัว ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี! หวังซินเหยียนย่อมไม่เต็มใจช่วยเขาโกงข้อสอบอยู่แล้ว ไม่เพียงเพราะเธอเกลียดการทุจริต แต่ถึงแม้เธอจะฝืนใจตกลง ถ้าผู้คุมสอบจับได้ตอนส่งคำตอบล่ะ? เธอไม่ซวยไปด้วยเหรอ? “จะทำได้หรือไม่ได้? พูดออกมาสิ!” คุณชายโย่วเห็นหวังซินเหยียนอึกอักอ้ำอึ้ง ก็เริ่มหมดความอดทน “หนอย อย่าให้ต้องใช้กำลังนะแม่สาวน้อย รู้ไหมว่าคุณชายโย่วเป็นใคร?” ไอ้ผมทองทุบโต๊ะของซินเหยียนเสียงดังปัง “ฉันเตือนเธอนะ ถ้าทำตามที่คุณชายโย่วสั่ง ทุกอย่างจะราบรื่น แต่ถ้าไม่ล่ะก็... ถ้าก้าวเท้าออกจากห้องสอบนี้ไปแล้วเกิดอะไรขึ้น ก็บอกไม่ได้นะ! ได้ข่าวว่าช่วงนี้มีโจรโรคจิตชอบดักปล้นแล้วก็ลวนลามสาวๆ ซะด้วยสิ!” “พรืด...” ผมที่นั่งฟังอยู่ถึงกับหลุดขำออกมา ตอนแรกก็นึกว่าคุณชายโย่วคนนี้โผล่มาจากไหน แต่พอได้ยินไอ้ผมทองวกเข้าเรื่อง ‘หลินอี้ตัวปลอม’ ผมก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่จริงๆ! ดูเหมือนว่าไอ้หมอนี่จะไม่รู้เลยว่าไอ้ตัวปลอมนั่นโดนรวบไปแล้ว ยังจะเอามาขู่คนอื่นเขาอีก! “ขำอะไรของแกวะ!” ไอ้ผมทองหาที่ลงไม่ได้พอดี เพราะซินเหยียนเป็นผู้หญิง เขาขู่ได้แต่จะให้ลงไม้ลงมือในห้องสอบก็กระไรอยู่ พอเห็น “ไอ้โง่” คนหนึ่งเสนอหน้าเข้ามาหาเรื่องเองแบบนี้ ไอ้ผมทองก็คึกขึ้นมาทันทีราวกับฉีดเลือดไก่เข้าไปในเส้นเลือด เขาหันมาชี้นิ้วใส่หลินอี้ “ลุกขึ้นมา! ขำหาอะไร? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม? เชื่อไหมว่าฉันฆ่าแกได้เลยนะ!” จะไปโทษว่าไอ้ผมทองยโสเกินไปก็ไม่ได้ เพราะคุณชายโย่วคนนี้มาจาก **ตระกูลโย่วเร้นลับ (Hidden House You)** ซึ่งเป็นหนึ่งในตระก