บทที่ 1550 - การมาเยือนอย่างกะทันหัน ว่าแล้วหยูซูก็วิ่งแจ้นไปอาบน้ำ เธอไม่ได้ตัวสกปรกหรอก เพียงแต่รู้สึกร้อนจนทนไม่ไหว เลยวิ่งออกจากห้องน้ำมาทั้งที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้า ร่างกายของเธอขาวราวกับหิมะ เธอเดินไปเดินมาต่อหน้าเหมิงเหยาและถังหยุน ยังไงพวกเธอก็นอนด้วยกันทุกวัน และการอาบน้ำด้วยกันก็เป็นเรื่องปกติ ดังนั้นหยูซูจึงไม่สนใจ การเดินเปลือยกายไปทั่วบ้านถือเป็นนิสัยหนึ่งของเธอ แต่เธอก็ปรับเปลี่ยนไปบ้างหลังจากที่หลินอี้เข้ามาอยู่ด้วย ทว่าตอนนี้อากาศมันร้อน เธอก็เลยกลับมาทำนิสัยเดิมอีกครั้ง “ซู เธอแก้ผ้าอีกแล้วเหรอ?” เหมิงเหยากล่าวอย่างจนใจ “ข้างล่างนั่นยังมีอู๋เฉินเทียนอยู่นะ เธอระวังตัวหน่อยไม่ได้หรือไง? ถ้ามีใครมาเห็นเข้า เธอไม่ขาดทุนแย่เหรอ?” “เขาไม่กล้าขึ้นมาหรอก!” หยูซูกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันร้อน ร้อนมาก ร้อนจนจะบ้าตายแล้ว! พี่เหยาเหยา ฉันรู้สึกร้อนอีกแล้ว ช่วยทำให้ฉันเย็นลงหน่อย!” พูดจบ หยูซูก็เอามือไปนาบหน้าเหมิงเหยา “เอาออกไปเลย เธอตัวร้อนเหมือนไฟอย่างกับจะเผาฉันให้ตาย!” เหมิงเหยากล่าวอย่างละเหี่ยใจพลางปัดมือหยูซูออก “พี่ถังหยุน พี่คงไม่รังเกียจซูหรอกใช่ไหม?” ฉู่เหมิงเหยาเมินเฉินหยูซูแล้วหันไปหาถังหยุนแทน ถังหยุนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากวางมือบนหน้าผากของหยูซู “แบบนี้พอไหม?” “มือพี่เย็นจัง พี่ถังหยุน ทำไมพี่ถึงไม่รู้สึกร้อนบ้างเลย?” เฉินหยูซูถามด้วยความอิจฉา “ใจสงบก็เย็นได้เองแหละ เธอเอาแต่วิ่งไปวิ่งมาในห้องแบบนี้ จะไม่ให้ร้อนได้ยังไง?” เหมิงเหยากล่าวอย่างหงุดหงิด “อย่าไปตามใจยัยนี่เลยถังหยุน เธอกำลังใช้พี่คลายร้อนอยู่นะ คราวก่อนฉันเกือบเป็นฮีทสโตรกเพราะเธอแล้วนะ!” “ฮ่าฮ่า... ไม่เป็นไรหรอก ฉันชินแล้ว ตอนเด็กๆ ฉันช่วยแม่ขายบาร์บีคิวตอนหน้าร้อน มันร้อนกว่านี้เยอะ” ถังหยุนส่ายหัวยิ้มๆ “ก็นะ พวกเด็กจนๆ อย่างเราสุขภาพดีกว่าอยู่แล้ว... แต่แม่เคยบอกไว้ว่าเด็กที่มือเย็นเพราะไม่มีใครรัก...” “ฉันไม่คิดแบบนั้นนะ? หลินอี้รักเธอมากแค่ไหนล่ะ? จริงๆ แล้วฉันอิจฉาเธอนะเนี่ย ฉันก็อยากทำอะไรบ้าง แต่ฉันอยู่ภายใต้ปีกของคุณพ่อมาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้ก็ยังต้องให้หลินอี้คอยปกป้อง ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์จัง ทำอะไรไม่ได้เลย...” เหมิงเหยาถอนหายใจ “อย่างน้อยเธอก็พยายามอย่างเต็มที่แล้ว...” “แต่ฉันว่าเธอทำได้ดีมากแล้วนะ!” ถังหยุนส่ายหัว “ฉันรู้สึกว่าเธอสองคนใช้ชีวิตอย่างสงบดีนะ ไม่ได้ถือตัวเหมือนคุณหนูรวยๆ คนอื่นที่ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย...” “ฟุ่มเฟือย?” หยูซูกะพริบตา “ว้าว พี่ถังหยุน พี่พยายามจะสื่อถึงอะไรหรือเปล่าเนี่ย?” “...” ถังหยุนพูดไม่ออก ส่วนฉู่เหมิงเหยาก็อดขำไม่ได้ ยัยซูนี่ชอบขัดจังหวะตลอดเลย อย่างไรก็ตาม หลังจากหัวเราะกันได้ไม่นานทุกคนก็เงียบลง! เมื่อพูดถึงหลินอี้ พวกเธอก็ตระหนักได้ว่าหลินอี้ไม่ได้ติดต่อมาครึ่งเดือนแล้ว พวกเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา และต่างก็รู้สึกกังวล... “พี่เหยาเหยา พี่โล่เป็นยังไงบ้าง?” หยูซูถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่รู้สิ...” ฉู่เหมิงเหยาถอนหายใจ “แต่หลินอี้เก่งจะตาย เขาไม่เป็นไรหรอก...” ถังหยุนเม้มปากไม่ได้พูดอะไร ในขณะเดียวกันเธอก็เชื่อมั่นว่าหลินอี้จะกลับมาอย่างปลอดภัย! ทั้งสามคนกำลังคุยกันอยู่ เสียงกริ่งหน้าวิลล่าก็ดังขึ้นกะทันหัน “โอ๊ะ? พี่โล่กลับมาแล้วเหรอ?” เฉินหยูซูได้ยินเสียงกริ่งก็ตื่นเต้น เธออยากจะวิ่งลงบันไดไปทันที! หลินอี้ออกไปกับเซียวเซียว และถังหยุนก็อยู่ที่นี่ ดังนั้นคนในวิลล่าจึงไม่ค่อยเยอะ แถมตอนไปหลินอี้ก็ไม่ได้พกกุญแจไปด้วย หยูซูเลยคิดว่าหลินอี้กลับมาแล้ว “ซู ไปใส่เสื้อผ้าซะ!” ฉู่เหมิงเหวี่ยงคว้าตัวหยูซูไว้แล้วเตือน “อ๊ะ? อ๋อๆๆ!” เฉินหยูซูรีบวิ่งกลับไปใส่เสื้อผ้าพลางพึมพำกับตัวเอง “ถ้าเป็นพี่โล่คนเดียว เราก็ไม่จำเป็นต้องใส่หรอก—เขาก็เห็นหมดแล้ว ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ถึงยังไงเราก็ต้องให้เขาเห็นตอนเป็นเมียน้อยอยู่ดี แต่ไอ้อู๋เฉินเทียนนั่นสิที่เกะกะ!” “ฮ่าฮ่า...” ถังหยุนอดหัวเราะไม่ได้ “แต่เธอจะแก้ผ้าตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ เผื่อหลินอี้เบื่อเธอขึ้นมาล่ะ?” “อืม... จริงด้วย! ขอบคุณที่เตือนนะพี่ถังหยุน!” เฉินหยูซูพยักหน้า คิดว่าก็มีเหตุผล ทั้งกลุ่มพากันลงมาข้างล่าง โดยเฉินเทียนกำลังเดินไปเปิดประตู ทว่าข้างนอกวิลล่านั้นมีแขกไม่ได้รับเชิญสามคน และเฉินเทียนก็ไม่กล้าตัดสินใจเอง—เขาต้องถามเหมิงเหยาก่อน ยังไงเฉินเทียนก็มาจากตระกูลชั้นสูง หลิงซานคงทำอะไรเขาไม่ได้ “ยัยจิ้งจอก?” เฉินหยูซูเห็นว่าคนที่อยู่หน้าวิลล่าเป็นกลุ่มของซ่งหลิงซานไม่ใช่หลินอี้ เธอก็เริ่มไม่พอใจ “พวกเธอมาทำอะไรที่นี่? แล้วสองคนนั้นเป็นใคร?” “คุณหนู โปรดระวังคำพูดด้วย เรามาที่นี่เพื่อสืบคดี อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย!” หวังเหอถานเตือน “สืบคดี? คดีอะไร?” หยูซูขมวดคิ้ว “พวกเรากำลังทบทวนบทเรียนกันอยู่ ไม่มีเวลาหรอกนะ!” “เธอ...” เหอถานโกรธจัดที่โดนหยูซูยอกย้อน เขาชี้หน้าเธอแล้วพูดว่า “ดู... ดูสิ คนพวกนี้เป็นคนยังไง? ฉันบอกแล้วไงว่าพวกเธอต้องสมคบคิดกับผู้ต้องสงสัยแน่ๆ!” “แกนั่นแหละผู้ต้องสงสัย!” เฉินหยูซูถลึงตาใส่หวังเหอถาน “พอเถอะ ซู!” ฉู่เหมิงเหยาไม่อยากต่อปากต่อคำกับซ่งหลิงซาน เธอรู้สึกว่าที่ซ่งหลิงซานมาเวลานี้ต้องมีธุระอะไรแน่ๆ... เกี่ยวกับหลินอี้หรือเปล่านะ? ใจของเหมิงเหยาเต้นรัวเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ “เจ้าหน้าที่ซ่ง มีธุระอะไรหรือคะ?” “เราเข้าไปคุยข้างในกันได้ไหม?” หลิงซานพยักหน้า “ได้ค่ะ” เหมิงเหยาส่งสัญญาณให้เฉินเทียนเปิดประตูแล้วปล่อยให้ทั้งสามคนเข้ามา หลิงซานไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของเหอถานเท่าไหร่นัก พวกเขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าหลินอี้เป็นผู้ต้องสงสัยหรือไม่ แล้วนี่เขากลับมาทำตัวกร่างใส่คนสนิทของผู้ต้องสงสัยเนี่ยนะ? ไม่รู้หรือไงว่ากำลังยุ่งกับใครอยู่? พวกเขามาจากตระกูลเฉินและตระกูลอู๋ หากทำให้พวกเขาโกรธเข้าจริงๆ แล้วพวกเขาจะปล่อยไปได้ยังไง? เมื่อเข้ามาในห้องนั่งเล่น ซ่งหลิงซานและหลิวหวังลี่นั่งลงบนโซฟาอย่างเป็นกันเอง ส่วนหวังเหอถานกลับนั่งแหมะตรงกลางโซฟาเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน! “เจ้าหน้าที่ซ่ง ไม่ทราบว่าการมาเยือนกะทันหันของคุณในครั้งนี้มีธุระอะไรหรือคะ?” เหมิงเหยาเป็นเจ้าของวิลล่า จึงเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดในการเป็นตัวแทนพูดคุย