Chapter 220 - การเดินทางที่ฟรี สีหน้าของ โจวเทียนตี้ ดูมืดมนลงเมื่อเห็นท่าทีนิ่งเฉยของผู้อำนวยการโรงพยาบาล “ในซงซานนี้มีไม่กี่คนหรอกที่กล้าหือกับผม คุณกำลังทำให้ผมขายหน้านะ คุณหม่า” “ประธานโจว...” ผู้อำนวยการรู้สึกลำบากใจ ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีความสนิทสนมเป็นการส่วนตัวกับ โจวเทียนตี้ แต่เขาก็เคยได้ยินชื่อเสียงของอีกฝ่ายมาบ้าง โจวเทียนตี้เป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งซงซาน เขาเริ่มสร้างตัวจากจุดที่ต่ำต้อยจนสามารถสร้างอาณาจักรธุรกิจคาราโอเกะขนาดใหญ่ได้สำเร็จ ทำให้เขามีเครือข่ายความสัมพันธ์ที่กว้างขวางไม่น้อย “เลิกพูดจาไร้สาระพวกนี้เสียที ผมไม่มีทางออกจากห้องนี้ ใครจะทำไม?” เทียนตี้ไม่คิดจะเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปเฉยๆ แบบนั้นหรอก สำหรับเขาแล้ว เรื่องห้องพักไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่สุดอีกต่อไป แต่เป็นชื่อเสียงของเขาในซงซานต่างหากที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย หากเขายอมทำตามคำสั่งแบบนี้ วันรุ่งขึ้นเขาคงตกเป็นตัวตลกของทุกคนแน่นอน อีกอย่าง เขามั่นใจว่าเหตุผลอยู่ข้างเขา เพราะ จ้าวตงตง ได้จ่ายค่าห้องอย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว มีทั้งใบเสร็จและทุกอย่างครบถ้วน แล้วคนพวกนี้เป็นใครกันถึงกล้ามาไล่เขาออกไป? “ไม่ยอมย้ายงั้นเหรอ? งั้นผมจะช่วยคุณเอง” หลินอี้กล่าวโดยไม่คิดจะเสียเวลากับชายคนนี้อีก เพราะเฟินกำลังรอพวกเขาอยู่! ว่าแล้วเขาก็เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อเทียนตี้แล้วเหวี่ยงออกไปนอกประตูทันที โดยที่สายน้ำเกลือยังคงติดตัวชายคนนั้นอยู่ ร่างของเทียนตี้ลอยละลิ่วไปกระแทกเข้ากับม้านั่งยาวนอกห้องอย่างจัง ในขณะที่สายน้ำเกลือยังคงห้อยติดอยู่กับราวแขวนเสื้อผ้าหลังม้านั่งอย่างปาฏิหาริย์ หลินอี้ถือว่าใจดีพอที่ปล่อยให้เขาตกลงบนม้านั่ง หากเขาต้องการจริงๆ จะเหวี่ยงให้ร่างนั้นไปกองอยู่ใต้ที่นั่งเลยก็ได้ เทียนตี้ไม่ได้คาดคิดเลยว่าหลินอี้จะกล้าทำแบบนั้นในตอนที่เขากำลังเดินเข้าไปโดยที่ชูมือขึ้นมาด้วยท่าทีท้าทาย หมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? มีชีวิตเบื่อโลกหรือไงถึงกล้าลงมือกับคนระดับเขาแบบนี้? เขายังคงรู้สึกเหมือนตัวลอยอยู่กลางอากาศห้าฟุตก่อนที่จะอ้าปากค้าง เมื่อพบว่าเสี้ยววินาทีต่อมาตัวเองกลับไปนั่งอยู่บนม้านั่งด้านนอกเรียบร้อยแล้ว ในทางกลับกัน ผู้อำนวยการก็ไม่ได้คาดคิดเช่นกันว่าหลินอี้จะลงมือรุนแรงขนาดนี้ โดยการเหวี่ยงอีกฝ่ายออกไปตรงๆ โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาได้แต่ยิ้มแหยให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีกต่อไปแล้ว ตงตงเองก็ตกตะลึงเช่นกัน หมอนี่มันเป็นใครกันแน่? พูดผิดหูประโยคเดียวถึงกับเหวี่ยงคนออกจากห้องเลยงั้นเหรอ? แต่ตงตงไม่มีความกล้าพอที่จะลุกขึ้นโต้ตอบหรือพูดอะไรกับหลินอี้ ด้วยนิสัยขี้ขลาดของเขา ตงตงรีบวิ่งออกจากห้องพักเพื่อไปดูอาการเจ้านายของตนทันทีที่เห็นร่างนั้นปลิวออกไป “ประธานโจว ท่านเป็นอะไรไหมครับ?” ตงตงถามด้วยใบหน้าซีดเผือดขณะวิ่งไปถึงตัวเจ้านายที่ทางเดิน เทียนตี้ไม่ได้เป็นอะไรมาก เขาแค่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ใครจะไม่ตกใจบ้างล่ะถ้าโดนเหวี่ยงออกมาแบบนั้น? โดยเฉพาะกับคนที่มีอายุอย่างเทียนตี้ เขารู้สึกเหมือนหัวใจแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ “ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียวนะ ถ้าพวกแกกล้าอยู่ในห้องนั้นต่อไปล่ะก็... แต่ถ้าไม่ ก็ออกไปภายในชั่วโมงนี้!” เทียนตี้สูดหายใจสั้นๆ แล้วขู่คนในห้องต่อ “ถ้าแกยังดื้อดึงจะอยู่ต่อ ฉันจะทำให้แน่ใจว่าพวกแกจะไม่ได้อยู่ในห้องนั้นนานเกิน...” ปัง! หลินอี้กระแทกประตูห้องปิดลงก่อนที่เทียนตี้จะพล่ามจบ “แก...” เทียนตี้โกรธจนแทบขาดใจ “ได้! ในเมื่อแกเลือกทางนี้เอง ตงตง โทรหา รั่วกวง บอกให้มันพาคนมาเดี๋ยวนี้!” เทียนตี้สั่งพร้อมกับบุ้ยปากให้ตงตงรีบโทร “ได้ครับ ประธานโจว” ถึงแม้ จ้าวตงตง จะคิดเรื่องโทรหารั่วกวงไว้อยู่แล้ว แต่เขาก็รอคำสั่งจากเจ้านาย เพราะไม่อยากทำอะไรนอกเหนือจากที่อีกฝ่ายต้องการ เมื่อรัั่วกวงมาถึง คนพวกนั้นในห้องต้องจบสิ้นแน่! จ้าวตงตงแสยะยิ้มอยู่ในใจ ถังอิน มักจะไม่สนับสนุนการใช้ความรุนแรง แต่ครั้งนี้เป็นข้อยกเว้น เธอแอบหัวเราะเบาๆ กับสิ่งที่หลินอี้ทำกับเทียนตี้ หลินอี้มักจะบ้าระห่ำแบบนี้เสมอ เหมือนกับวันที่เขาพังร้านบาร์บีคิวของ จางเปียวกัน อย่างที่หลินอี้ชอบพูดเสมอว่า “คนต่างประเภทก็ต้องรับมือด้วยวิธีที่ต่างกัน เมื่อต้องจัดการกับคนถ่อย ความรุนแรงก็คือคำตอบที่ถูกต้องที่สุด” “หลินอี้ คนที่คุณเพิ่งมีเรื่องด้วย... เขามีเส้นสายกับคนที่มีอิทธิพลมากทีเดียว... คราวหน้าคุณควรระวังตัวให้มากกว่านี้นะ” ผู้อำนวยการหม่าเตือนด้วยความเป็นห่วงหลินอี้ เขาถึงกับเสนอให้โทรเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาด้วยซ้ำ “ขอบคุณครับคุณหม่า แต่ผมคิดว่าผมรับมือไหว แต่อาจจะต้องรบกวนให้คุณเรียกกุมารแพทย์ให้เตรียมตัวไว้หน่อยนะครับ” หลินอี้กล่าวอย่างมั่นใจ “หือ?” ผู้อำนวยการทำหน้าฉงน แต่เมื่อลองคิดทบทวนดู เขาก็สงสัยว่าหลินอี้กำลังจะบอกเป็นนัยว่า หลังจากลูกน้องของ โจวเทียนตี้ มาถึง เขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องพึ่งพาการรักษาจากกุมารแพทย์อย่างนั้นหรือ? แต่จะทำไปเพื่ออะไร? ทำไมเขาถึงอยากโดนซ้อมขนาดนั้น? ผู้อำนวยการยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่ แต่ในเมื่อหลินอี้พูดแบบนั้น เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตกลงและหาทางแก้ขัดไปก่อน “เสี่ยวโป นายกับคุณซ่งไปรับเฟินมานะ เดี๋ยวฉันกับถังอินจะรออยู่ที่ห้องนี้เอง” หลินอี้สั่ง “โจวเทียนตี้คงไม่ยอมถอยไปง่ายๆ หรอก และถ้าเราต้องเผชิญหน้ากับมัน เราก็จัดการให้จบภายในวันนี้เลยดีกว่า” หลินอี้ไม่เคยกลัวการต่อสู้ เรื่องของเทียนตี้ไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านแม้แต่น้อย คังเสี่ยวโป รู้ดีถึงความสามารถของหลินอี้ เขาจึงไม่รู้สึกกังวลเลยสักนิด เขามีความเชื่อมั่นประหลาดๆ ในตัวหลินอี้ ไม่ว่าเจ้านายจะทำอะไร เขาก็มักจะคิดว่าเจ้านายของเขาทำได้ดีที่สุดเสมอ ในทางกลับกัน ซ่งฮุ่ยผิงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี เธอรู้จากคังเสี่ยวโปว่าหลินอี้เป็นคนดุดัน ดังนั้นสิ่งที่หลินอี้กำลังทำอยู่นี้ เธอไม่รู้ว่าจะเข้าไปช่วยได้อย่างไร เธอจึงทำได้เพียงยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ถ้าเป็นเวลาปกติ เธอคงไม่กล้ามีเรื่องกับผู้มีอิทธิพลอย่าง โจวเทียนตี้ แน่ แต่ครั้งนี้มีหลินอี้อยู่ด้วย และเธอก็ไม่มีวันขัดขวางไม่ให้หลินอี้จัดการกับเทียนตี้อย่างแน่นอน ในตอนนี้ เธอทำได้เพียงคล้อยตามคังเสี่ยวโป ทั้งสองจึงเดินกลับไปยังห้องเดิมที่เฟินพักอยู่ เมื่อทั้งสองจากไป ในห้องก็เหลือเพียงถังอินกับหลินอี้เท่านั้น ตอนที่หลินอี้บอกให้เธอรออยู่ในห้องกับเขา เธอไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าเธอดูไม่เป็นธรรมชาติและเหมือนจะไม่เห็นด้วยนัก “พูดตามตรงนะ เราไม่เห็นจำเป็นต้องเปลี่ยนห้องเลย เรื่องวุ่นวายทั้งหมดเพื่อห้องใหม่... ฉันว่ามันไม่คุ้มเลย” ถังอินกล่าว “เรื่องวุ่นวายตรงไหน?” หลินอี้ถามพร้อมรอยยิ้ม “ไอ้คนหน้าห้องนั่น แค่สบตายังไม่กล้าเลย ถ้ามันอยากสู้ล่ะก็ รับรองว่าได้สู้สมใจแน่” เมื่อได้ยินดังนั้น ถังอินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ทำไมถึงชอบโม้จังนะ? ต่อให้คุณจะเป็นนายน้อยจากไหนมา แต่เขาก็ยังเป็นคนที่มีอิทธิพลมากนะ” “ฮะ...” หลินอี้หัวเราะในลำคอ เมื่อคุณรู้ว่าคุณกุมชีวิตของใครบางคนเอาไว้ อาชีพหรือสถานะของคนคนนั้นก็ดูไม่สำคัญอีกต่อไป นับตั้งแต่ภารกิจเดี่ยวของหลินอี้ตั้งแต่อายุสิบขวบ เขาเคยมองเป้าหมายเป็นเพียงแค่เป้าหมายเท่านั้น ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นมหาเศรษฐีหรือหัวหน้าแก๊งมาเฟียก็ตาม “คุณกับเสียงหัวเราะกวนประสาทของคุณนี่...” เมื่อเห็นว่าหลินอี้ไม่คิดจะตอบโต้คำพูดของเธอ เธอจึงหันหลังให้เขาอย่างโกรธเคืองพร้อมกับทำเมินใส่ “ถ้าฉันบอกว่าที่ช่วยเฟินเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนเธอ เธอจะเชื่อไหม?” ถังอินกำลังแกล้งทำเป็นโกรธ และหลินอี้ก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อเธอเล็กน้อย