บทที่ 224 - แปลกประหลาด “งั้นก็ให้ลุงเหยียนจัดการเถอะครับพ่อ... ผมกลับไปไม่ได้แล้ว” รั่วกวงพูดด้วยความหวาดกลัวหลินอี้จับใจ—เทียนตี้พูดถูก รั่วหมิงน่ะใจกล้ากว่าเขาเสียอีก “ไอ้สอยเก้อ!! ความสัมพันธ์ของฉันกับเล่าเหยียนน่ะมันคือน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า เขาช่วยฉันเพราะฉันช่วยเขา! ถ้าเขาทำให้ฉันครั้งหนึ่ง ฉันก็ต้องติดค้างบุญคุณเขา! แล้วเรื่องขี้ผงแค่นี้จะให้ฉันไปรบกวนเขาทำไม?” เทียนตี้ไม่อยากจะเชื่อเลย ทำไมลูกชายคนนี้ถึงได้ปอดแหกขนาดนี้ “ถ้ามันเป็นเรื่องขี้ผง งั้นก็ช่างมันเถอะครับ...” รั่วกวงพูดเสียงอ่อย “พุทโธ่เอ๊ย เอ้อ! งั้นแกก็ไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้ ไสหัวไป!” เทียนตี้สะบัดมือไล่—ลูกชายคนนี้ไม่มีอะไรเหมือนเขาตอนหนุ่มๆ เลยสักนิด! รั่วกวงหันหลังเดินกลับห้อง ทิ้งให้โจวเทียนตี้ยืนหัวเสียอยู่ในห้องนั่งเล่นคนเดียว ในขณะเดียวกัน รั่วหมิงก็ได้ยินทุกอย่าง—เขายังเห็นแผลที่มือของพี่ชายตัวเองด้วย แม้จะน่าหงุดหงิด แต่มันดูเหมือนว่าเขาจำเป็นต้องเลื่อนแผนการออกไปก่อน... มือสภาพนั้นพี่ชายเขาจะไปทำอะไรได้? เรื่องแบบนี้จำเป็นต้องทำในที่ลับตา และเขาคงไม่ไว้ใจถ้าไม่ใช่พี่ชายตัวเองที่เป็นคนช่วย แต่การที่จงผิ่นเหลียงเรียกเขาออกไปพบในเช้าวันจันทร์ก็ไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเลย “พี่หมิง เตรียมการไปถึงไหนแล้วครับ? ไอ้แผนที่ผมบอกวันก่อนน่ะ” ผิ่นเหลียงพูดพลางยื่นบุหรี่ให้รั่วหมิง “อย่าไปพูดถึงมันเลย...” รั่วหมิงโบกมือ “เกิดเรื่องกับพี่ชายฉันนิดหน่อย เขาช่วยอะไรไม่ได้แล้ว—เนี่ย ฉันก็กำลังกลุ้มใจอยู่! ดูเหมือนว่าต้องเลื่อนเรื่องนั้นออกไปก่อนว่ะ” ผิ่นเหลียงดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อได้ยินข่าว! เขาตั้งใจจะให้เฮยเป้าช่วยรั่วหมิงจับตัวถังอวิ๋นมา แล้วใช้เธอเป็นเหยื่อล่อหลินอี้ออกมาเพื่อฆ่าให้ตาย... ถ้ามีรั่วหมิงอยู่ด้วยจริงๆ มันคงจะทำงานลำบาก แต่ผิ่นเหลียงก็โพล่งออกมาตรงๆ ไม่ได้ เพราะการบอกว่าจะหาตัวถังอวิ๋นมาให้ดื้อๆ อาจทำให้หมอนี่สงสัยเอาได้ “พี่หมิง เรื่องนี้ต้องรีบทำนะ! ถ้าหลินอี้คาบไปรับประทานก่อนจะแย่เอา!” ผิ่นเหลียงพูดชี้นำแผนการที่เตรียมไว้ในใจ “นายพูดถูก... แม่งเอ๊ย แต่เรื่องนี้ฉันลงมือคนเดียวไม่ได้!” รั่วหมิงสบถ “อาเหลียง นายพอจะมีใครที่ทำงานนี้ได้ไหม?” “ผมเหรอ? พี่ไม่ได้จะให้ผมช่วยลักพาตัวหรอกนะ? พ่อฆ่าผมตายแน่ถ้าท่านรู้เข้า!” ผิ่นเหลียงทำท่าเหมือนลำบากใจ “พี่ก็รู้ใช่ไหม เรื่องไอ้เฮย