บทที่ 687 พี่ชายสายเย็นชา แพทย์ที่โรงพยาบาลระบุไว้อย่างชัดเจนว่าอาการป่วยทางจิตของเฟินมีสาเหตุมาจากสิ่งที่กดทับอยู่ในใจ หากเธอปล่อยวางมันลงได้ อาการก็จะหายขาด โรงพยาบาลทำได้เพียงแค่ควบคุมช่วงเวลาที่อาการกำเริบเท่านั้น การรักษาให้ผลไม่มากนัก การปรากฏตัวของคังเสี่ยวโปเปรียบเสมือนแสงสว่างสำหรับพ่อแม่ของเฟิน อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ยังคงกังวล ถึงแม้คังเสี่ยวโปจะชอบลูกสาวของพวกเขา แต่พ่อแม่ของคังเสี่ยวโปจะยอมรับลูกสาวของพวกเขาได้หรือไม่? แน่นอนว่าก่อนจะเกิดอุบัติเหตุกับลูกสาว เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร ถึงพวกเขาจะไม่รวย แต่ลูกสาวของเขาก็สวย ครอบครัวของคังเสี่ยวโปเองก็ไม่ใช่ตระกูลขุนนางร่ำรวยอะไร ดังนั้นพวกเขาก็ถือเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดี! แต่ในตอนนี้ ลูกสาวของพวกเขาเป็นดั่งดอกไม้ที่แตกสลาย เธอมีปัญหาเรื่องขาและเท้า แม้สภาพจิตใจจะดีขึ้นแล้ว แต่ก็ยังมีประวัติการป่วยทางจิตติดตัว แม้ว่าโรคทางจิตประเภทนี้จะเกิดจากบาดแผลทางอารมณ์ไม่ใช่กรรมพันธุ์ แต่ครอบครัวของคังเสี่ยวโปอาจจะไม่คิดเช่นนั้น จะทำอย่างไรหากพวกเขาปฏิเสธเธอ? ครอบครัวของเฟินรู้สึกกังวล แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าหวังว่าคังเสี่ยวโปจะรับมือกับครอบครัวของเขาได้ ทว่าพ่อแม่ของเฟินไม่เคยคิดเลยว่าคังเสี่ยวโปจะพาเฟินไปร่วมงานวันเกิดของคุณหมอมหัศจรรย์คัง เธอไม่ได้เพียงแค่เห็นคังจ้าวหมิงต่อหน้าต่อตาเท่านั้น แต่ยังได้เจอพ่อแม่ของคังเสี่ยวโปอีกด้วย! เรื่องนี้ทำให้พ่อแม่ของเฟินรู้สึกประหม่าและวิตกกังวล พวกเขากลัวว่าพ่อแม่ของคังเสี่ยวโปจะมาที่บ้าน และกลัวว่าพ่อแม่ของเขาจะแยกคนทั้งคู่จากกัน แม้จะรออยู่หลายวันแต่พ่อแม่ของคังเสี่ยวโปก็ไม่ได้มาหา และคังเสี่ยวโปก็ยังคงแวะมาเยี่ยมเฟินเหมือนเดิม สิ่งนี้ทำให้พ่อแม่ของเฟินถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากถามลูกสาว พวกเขาก็พบว่าความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่คิด! ตอนแรกพ่อแม่ของคังเสี่ยวโปคัดค้านเรื่องที่ทั้งคู่คบกัน แต่เพราะหลินอี้คอยช่วยไกล่เกลี่ย พ่อแม่ของคังเสี่ยวโปจึงยอมตกลง! ไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากการที่หลินอี้มอบโอกาสให้คังเสี่ยวโปได้เฉิดฉาย ทำให้เขามีความมั่นใจและมีแหล่งสนับสนุนต่อหน้าพ่อแม่ของเขา ท้ายที่สุดคังเสี่ยวโปสามารถบอกได้ว่าเขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้วและสามารถจัดการเรื่องต่าง ๆ ด้วยตัวเองได้ ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ เขาก็สามารถจัดการได้อย่างเหมาะสม เมื่อพ่อแม่ของเฟินเห็นคังเสี่ยวโป ถังอวิ๋น และหลิวซินเหวินมาที่หน้าประตูด้วยกัน พวกเขาก็เอ่ยถาม "วันนี้พวกเธอไม่มีเรียนกันเหรอ? ทำไมถึงมากันเช้านักล่ะ?" "วันนี้หยุดเรียนครับ ผมเลยคิดว่าจะพาเฟินไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลสักหน่อย" คังเสี่ยวโปยิ้มทักทายพ่อแม่ของเฟิน "อื้อ ฉันอยากไปเยี่ยมคุณลุงถังอยู่พอดีเลยค่ะ อยากไปมานานแล้ว แต่ร่างกายไม่เอื้ออำนวยให้เดินทาง แถมพ่อแม่ก็ไม่ยอมให้ฉันไปคนเดียวด้วย" เฟินรู้สึกดีใจหลังจากได้ยินข้อเสนอของคังเสี่ยวโป เฟินกับถังอวิ๋นเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก เธอแวะไปกินข้าวที่บ้านของถังอวิ๋นอยู่บ่อยครั้งและสนิทกับพ่อแม่ของถังอวิ๋นมาก ตอนนี้เมื่อถังจวี้เฉิงต้องเข้าโรงพยาบาล เธอจึงต้องไปเยี่ยมเป็นธรรมดา "นั่นสิ เราเองก็อยากไปเยี่ยมตาถังเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าบริษัทฉีปิงเรียลเอสเตทจะเข้ามาไล่ที่เมื่อไหร่ เรากลัวจนไม่กล้าออกไปไหนเลย เกิดออกไปแล้วพวกมันเอารถแบคโฮมาไถบ้านทิ้งทันทีจะทำยังไง?" พ่อของเฟินถอนหายใจ "คนพวกนี้ไม่มีศีลธรรมเอาเสียเลย ผมก็จนปัญญา..." "อะไรนะ? เป็นไปได้ไง? พวกมันกล้าขนาดนั้นเลยเหรอ?" คังเสี่ยวโปตกใจ "นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่แย่ที่สุดนะ! ที่บ้านของถังอวิ๋นยังมีคนอยู่แท้ๆ พวกมันยังไถบ้านทิ้งเลย ไม่ต้องพูดถึงพวกบ้านร้างเลย!" พ่อของเฟินเดือดดาล "บ้านของตาหนิวที่อยู่ข้างหน้าก็โดนไถทิ้งตอนแกไม่อยู่ พวกเขาไม่มีที่ให้ไปร้องเรียนแถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปอยู่ที่ไหนกัน?" "พวกมันทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ?" คังเสี่ยวโปกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น ทว่าเขารู้ดีว่าตนเองไม่มีอำนาจและเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ "ถ้าเจ้านายยอมยื่นมือเข้ามาช่วยก็คงจะดี!" เขานึกขึ้นได้ว่าหลินอี้กล้าถึงขนาดบุกไปทำลายตึกระฟ้าของจ้าวฉีปิงและอัดจนอีกฝ่ายพิการ! มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุด! สิ่งที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าคือทำไมจ้าวฉีปิงถึงไม่คิดจะแก้แค้น? จ้าวฉีปิงน่ะเหรอที่ยอมสยบให้คนอ่อนแอกว่า! อันที่จริงคังเสี่ยวโปไม่รู้หรอกว่าจ้าวฉีปิงพยายามจะแก้แค้น เขาพยายามแก้แค้นชูเผิงจ้าน แต่ก็ถูกหลินอี้จัดการได้อีกครั้ง! "ช่างเถอะ เรามันก็แค่ชาวบ้านธรรมดา พวกนั้นมันยิ่งกว่าพวกนักเลงหัวไม้ซะอีก เราจะไปกล้าทำอะไรพวกมันได้?" พ่อของเฟินส่ายหัว "หลินอี้จะเอาเวลาที่ไหนมาจัดการเรื่องพวกนี้? อย่าไปเพิ่มภาระให้เขาเลย!" ไม่ใช่ว่าพ่อแม่ของเฟินไม่อยากให้หลินอี้ไปคุยกับจ้าวฉีปิงเพื่อเรียกร้องค่าชดเชยให้ครอบครัว แต่หลินอี้จะมาช่วยพวกเขาทำไมในเรื่องแบบนี้? หลินอี้คงไม่สนใจเรื่องเงินหรอก เขาไม่จำเป็นต้องใช้เงิน แต่อยากจะระบายความโกรธแค้นมากกว่า คังเสี่ยวโปไม่กล้าตกลงในทันที เขาทำได้เพียงรอจนกว่าจะได้พบหลินอี้อีกครั้งเพื่อคุยเรื่องนี้ แม้เขาจะไม่ขอให้หลินอี้จัดการทุกอย่าง แต่เขาก็อยากช่วยครอบครัวของเฟินให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท้ายที่สุดเฟินก็เป็นแฟนของเขา คังเสี่ยวโปพาเฟิน ถังอวิ๋น และหลิวซินเหวินออกจากย่านสลัมแล้วเรียกแท็กซี่ ทั้งสี่คนรีบมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล ทางด้านคังจ้าวหมิงที่กำลังสั่นงกอยู่ในลานสเก็ตน้ำแข็งโดยไม่สนสายตาคนรอบข้างที่มองเขาเหมือนคนบ้า ในที่สุดเขาก็รู้สึกว่ามาถึงขีดจำกัดแล้ว ร่างกายเขาทั้งหนาวและร้อน มีน้ำมูกไหลและน้ำตาคลอเบ้า เขาจึงเอ่ยปากพูดกับจูเสี่ยวจางที่อยู่ข้างๆ ในขณะที่เกือบจะหมดสติ "เสี่ยวจาง เอามือมาแตะหน้าผากฉันหน่อย ฉันมีไข้หรือยัง?" จูเสี่ยวจางรีบแตะหน้าผากของคังจ้าวหมิงแล้วสะดุ้ง "นายน้อยหมิง หน้าผากคุณร้อนจนต้มน้ำได้เลยครับ!" "จริงเหรอ? เยี่ยมมาก ไปกันเถอะ!" คังจ้าวหมิงกัดฟันแน่นพลางหัวเราะอย่างสมเพช "ใช่ครับ ในที่สุดเราก็ทำสำเร็จ!" หวังซูบินก็ดีใจสุดขีด เขายังสั่นไปทั้งตัวแม้จะสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนาอยู่ก็ตาม เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อไปอีกแล้ว "ฮ่าฮ่า ในที่สุดฉันก็เป็นหวัดแล้ว!" คังจ้าวหมิงทรมานอย่างมีความสุข เขาลุกขึ้นยืนแล้วโซเซไปทางทางออก ทุกคนในลานสเก็ตน้ำแข็งต่างตกตะลึง คนคนนั้นเป็นคนบ้าหรือเปล่า? ในที่สุดก็เป็นหวัด? เขามาที่นี่เพื่อจะเป็นหวัดเหรอ? เขาป่วยทางจิตหรือไง? หญิงสาวที่เคยถ่ายรูปเขาไว้ก่อนหน้านี้บันทึกฉากนี้เอาไว้ เธอเตรียมที่จะอัปโหลดมันลงอินเทอร์เน็ตโดยตรง เพราะเขาคือ "พี่ชายสายเย็นชา"! หลังจากคังจ้าวหมิง จูเสี่ยวจาง และหวังซูบินออกจากลานสเก็ตน้ำแข็ง พวกเขาก็ขับรถปอร์เช่ คาเยนน์ กลับไปที่โรงพยาบาล เพราะเขารีบไปรับการรักษาต่อจากกวนซิน! อากาศข้างนอกร้อนระอุแต่คังจ้าวหมิงก็ยังอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน แต่เขากลัวว่าตัวเองจะหายใจไม่ทัน จึงสั่งให้หวังซูบินคนขับรถเปิดแอร์แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผลสุดท้ายหวังซูบินและจูเสี่ยวจางก็ต้องรับกรรมไปกับเขาด้วย อากาศข้างนอกยิ่งร้อนขนาดนี้ จะมาเปิดแอร์เย็นสุดขั้วแบบนี้ได้ยังไง? ไม่หนาวตายกันหมดเหรอ?