บทที่ 703 ฉันจะจำมันไว้! "โอ้ เยี่ยมเลย มาถ่ายรูปกันเถอะ! พี่เหยาเหยา มาเร็ว!" อวี่ซูโบกมือเรียกเมิ่งเหยา เมิ่งเหยาไม่ได้อยากจะร่วมเฟรมถ่ายรูปสักเท่าไหร่ แต่เห็นว่าอวี่ซูตื่นเต้นมาก เธอจึงไม่ได้ปฏิเสธ เธอเดินลุกขึ้นไปยืนข้างๆ อวี่ซู โดยที่เธอไม่ได้เข้าไปยืนใกล้กับอันเจี้ยนเหวิน ทำเอาเขาแอบผิดหวังเล็กน้อย "พี่ชาย มาถ่ายด้วยกันสิ!" อวี่ซูโบกมือเรียกหลินอี้ "พี่โล่ นายควรมายืนข้างหลังฉันกับพี่เหยาเหยาเพื่อปกป้องพวกเรานะ!" "ฉันจะถ่ายรูปให้พวกเธอเอง" หลินอี้คิดว่าไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องไปถ่ายรูปคู่กับอันเจี้ยนเหวิน "ไม่เอาหรอก คนนอกคนเดียวที่อยู่ที่นี่ก็คือพี่หลิงซาน ให้เธอถ่ายให้สิ เร็วเข้า มานี่!" อวี่ซูเริ่มเล็งเป้าไปที่ซ่งหลิงซานอีกครั้ง ซ่งหลิงซานกำลังจะอ้าปากถามว่า ทำไมฉันต้องถ่ายรูปให้พวกเธอด้วย? ฉันเป็นตำรวจนะ ไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะต้องมาถ่ายรูปครอบครัวให้พวกเธอเสียหน่อย คนนอกแล้วยังไง? ฉันอยากจะเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของพวกเธอหรือไงกัน! แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร หลินอี้ก็ตอบกลับมาว่า "อ่า ได้สิ" พอกล่าวจบ เขาก็เดินเข้าไปยืนข้างหลังเฉินอวี่ซูและฉู่เมิ่งเหยา! ซ่งหลิงซานตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หลินอี้ไปยืนตรงนั้นแล้ว เธอควรจะถ่ายดีหรือไม่? "ฉันไม่มีกล้องนะ!" ซ่งหลิงซานรู้สึกเหมือนถูกรังแกจนเกียรติยศของเธอป่นปี้ "พี่หลิงซาน พี่มีมือถือและกล้องมันก็ชัดมากด้วย! รูปที่พี่ถ่ายให้ฉันที่ปราสาททรายสวยจะตาย!" ...ซ่งหลิงซานเดือดดาล ถ้าไม่ใช่เพราะหลินอี้ เธอจะว่างขนาดต้องมานั่งถ่ายรูปปราสาททรายให้หรือไง? เธอเป็นคนโง่หรือเปล่า? อ้อ... แต่หลินอี้ก็คิดว่าเธอเป็นพวกไร้สมองอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? "ไม่ใช่หน้าที่ฉัน!" ซ่งหลิงซานตอบกลับอย่างเย็นชา "พอได้แล้ว ซ่งหลิงซาน รีบๆ ถ่ายสักที" หลินอี้ขมวดคิ้ว ทุกคนเข้าที่กันหมดแล้วแต่เธอยังคอยหาข้ออ้างไม่หยุด ถึงแม้เฉินอวี่ซูจะมีเรื่องบาดหมางกับเธอก็เถอะ แต่เขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยเหมือนกัน! ซ่งหลิงซานสะดุ้งกับคำพูดของหลินอี้ จริงด้วย หลินอี้อยู่ที่นี่ ถ้าเธอไม่ถ่าย หลินอี้จะโกรธหรือเปล่านะ? จิตใจของซ่งหลิงซานฮึกเหิมขึ้นมาเล็กน้อยที่หลินอี้เรียกชื่อเธอ ไม่ใช่เรียก 'ยัยไร้สมอง' โชคดีที่หลินอี้ยังไว้หน้าเธอต่อหน้าทุกคน ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงของเธอคงหมดกัน! "โอเค!" ซ่งหลิงซานรีบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปทันที ความโกรธทำให้สมองของเธอเบลอจนเกือบจะหาเรื่องหลินอี้ไปเสียแล้ว! เฉินอวี่ซูพอใจเป็นอย่างมาก ดูเหมือนซ่งหลิงซานจะกลัวพี่โล่จริงๆ! สั่งอะไรก็ยอมทำตามหมด! เฉินอวี่เทียนยิ่งตกตะลึงหนักกว่าเดิม! ตอนที่หลินอี้ห้ามไม่ให้เขาเรียกหมอ เฉินอวี่เทียนคิดว่าซ่งหลิงซานไม่พูดอะไรเพราะยังไม่สนิทกันเลยไม่อยากโต้ตอบ แต่ตอนนี้มันต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง! ซ่งหลิงซานดูเชื่อฟังหลินอี้เอามากๆ ทันทีที่หลินอี้เอ่ยปาก ซ่งหลิงซานก็ทำตามคำสั่งทันที ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่? เจ้านายกับลูกน้องงั้นเหรอ? ถ้าไม่ใช่ แล้วซ่งหลิงซานที่มีบุคลิกแข็งกร้าวคนนี้เคยทำตัวว่าง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ซ่งหลิงซานถ่ายรูปเสร็จก็ส่งมือถือให้หลินอี้พร้อมรอยยิ้มสดใส "หลินอี้ คุณคิดว่ายังไงบ้าง?" "ก็โอเค" หลินอี้เหลือบมองแล้วพยักหน้า "งั้น... เดี๋ยวฉันส่งไปให้ตอนกลับไปนะ ที่อยู่อีเมลเดิมกับเมื่อคืนใช่ไหม?" ซ่งหลิงซานเกือบจะหลุดเรียกฉายาของเขาออกมา เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่กันสองคน จึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที "ได้" หลินอี้คุ้นเคยกับท่าทีของซ่งหลิงซานที่มีต่อเขาอยู่แล้วจึงไม่คิดว่ามันผิดปกติอะไร แต่เฉินอวี่เทียนกลับช็อกจนตาค้าง! ซ่งหลิงซานกำลังประจบ! เธอเคยพูดกับผู้ชายคนไหนด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรและอ่อนหวานแบบนี้บ้างตั้งแต่เมื่อไหร่? เธอใช้น้ำเสียงแบบนั้นคุยกับหลินอี้เนี่ยนะ? เฉินอวี่ซูและฉู่เมิ่งเหยาคิดว่าเป็นเรื่องปกติ พวกเธอรู้ว่าหลินอี้นั้นมีความสามารถและซ่งหลิงซานก็มักจะมาขอความช่วยเหลือจากหลินอี้อยู่บ่อยครั้ง ในอีกด้านหนึ่ง อันเจี้ยนเหวินไม่รู้มาก่อนเลยว่าหลินอี้จะสนิทกับซ่งหลิงซานขนาดนี้เป็นการส่วนตัว! ถ้ารู้เร็วกว่านี้ เขาคงไม่มีจุดจบแบบนี้แน่ถ้าปล่อยซ่งหลิงซานไป! ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไปหลังจากถ่ายรูปเสร็จ เฉินอวี่ซูมาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยอันเจี้ยนเหวิน และเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้วเธอก็จะกลับ "พี่เหยาเหยา ไปกันเถอะ เราถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกแล้ว และเราจะจดจำพี่เจี้ยนเหวินไว้..." เฉินอวี่ซูแกล้งเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ "จดจำไตของพี่เจี้ยนเหวินไว้น่ะ!" อันเจี้ยนเหวินสบถด่าในใจ เขาตายที่ไหนกันเล่าจะมาจำอะไรเขา? เขาเฝ้ารออยู่นาน และเขาก็รู้ว่าโดนหลอกอีกแล้วตอนที่เธอนึกถึงเรื่องไต คราวนี้ซ่งหลิงซานควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ เธอตัดสินใจที่จะทำตัวว่าง่ายในขณะที่หลินอี้อยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นคงไม่สนุกแน่หากหลินอี้เกิดโมโหขึ้นมา เฉินอวี่เทียนทำได้เพียงยิ้มขมขื่นให้ผู้เป็นน้องสาว เขาควบคุมเธอไม่ได้เลยเพราะเธอก็มักจะเป็นแบบนี้มาตลอด! แม้เขาอยากจะถามคำถามหลินอี้มากมาย แต่เขาก็รู้ดีว่าหลินอี้ไม่จำเป็นต้องตอบ หลินอี้บอกไว้ตั้งนานแล้วว่าเขาเป็นแค่ลูกน้องของน้องสาวเขาเท่านั้น! ลูกน้องของน้องสาวเขาเนี่ยนะ? น้องสาวเขานี่ก็เก่งเกินไปแล้ว! ฉู่เมิ่งเหยากับเฉินอวี่ซูกล่าวลาเฉินอวี่เทียนแล้วเดินออกจากห้องไป หลินอี้พยักหน้าให้เฉินอวี่เทียนและซ่งหลิงซานก่อนจะเดินตามทั้งสองคนออกไป ส่วนอันเจี้ยนเหวินนั้น หลินอี้เมินเฉยเขาไปเลย เฉินอวี่ซูระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันทีเมื่อเดินห่างจากห้องนั้นมาไกลพอสมควร "ฮ่าๆๆ สนุกจัง! พี่โล่จัดการยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนั้นเสียอยู่หมัดเลย รอดูสิว่าคราวหน้าเธอจะกล้าทำตัวหยิ่งผยองอีกไหม! ฮ่าๆๆๆ!" เฉินอวี่ซูเบิกบานใจเป็นอย่างมาก เธอเกลียดซ่งหลิงซานมาตั้งแต่เด็กเพราะรู้สึกว่าซ่งหลิงซานแย่งพี่ชายไปจากเธอ! แต่พอโตขึ้น เธอก็ได้รู้ความจริงว่าพี่ชายของเธอต่างหากที่เป็นฝ่ายตามตื้อซ่งหลิงซาน และซ่งหลิงซานก็ไม่ได้สนใจพี่ชายของเธอเลยสักนิด! ในใจเด็กสาวของเฉินอวี่ซู เธอคิดว่าพี่ชายของเธอคือเด็กหนุ่มที่โดดเด่นที่สุดในโลก ซ่งหลิงซานต่างหากที่ตาถั่ว! เธอคิดอย่างร้ายกาจว่า เมื่อไหร่ที่เธอมีแฟนในอนาคต เธอจะเอาซ่งหลิงซานมาเป็นคนรับใช้ที่คอยปรนนิบัติยามค่ำคืน จะได้สั่งซ้ายหันขวาหันได้ตามใจชอบ! ถึงเธอจะเป็นเมียน้อย แต่ก็ยังมีอำนาจมากพอที่จะทำแบบนั้นได้! ยังไงเธอก็เป็นภรรยาหลวงอยู่ดี ถึงสถานะจะต่ำกว่า แต่เธอก็ยังเป็นนายอยู่ดี โดยปกติแล้วเมียน้อยมักจะได้รับความรักและความโปรดปรานจากสามี แต่คนรับใช้น่ะมันคนละเรื่องกันเลย...