Chapter 778: การเรียกกำลังเสริม "โอ้? แกคือหัวหน้าลำดับที่สองขององค์กรขโมยงั้นเหรอ?" หลินอี้ได้ยินชื่อ 'แบล็กเบิร์ด' แล้วก็ชะงักไป ยัยสมองกลวง เธอไปเอาความโชคดีแบบนี้มาจากไหนกันนะ? หลินอี้หัวเราะในใจ ความโชคดีของเธอเพิ่มขึ้นหลังจากเจอฉันสินะ สิ่งที่เธอกำลังตามหา ดันวิ่งเข้ามาหาถึงที่แบบนี้! ก่อนหน้านี้ ซ่งหลิงซานเคยโทรหาหลินอี้เพื่อขอให้เขาช่วยจับตาดูองค์กรขโมยในซ่งซาน หลินอี้ตอบตกลงไปเพื่อให้เธอเลิกเซ้าซี้ ทั้งที่ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรเลย หลินอี้เองก็ยุ่งจนหัวหมุนอยู่แล้ว และไม่มีเวลาว่างไปตามล่าองค์กรอะไรให้ซ่งหลิงซานหรอก ทว่า หลินอี้ไม่คิดเลยว่าหัวหน้าลำดับที่สองขององค์กรจะโผล่มาหาเขาถึงที่ภายในวันเดียว! เมื่อหัวหน้าลำดับที่สองมาอยู่ที่นี่แล้ว แบบนี้เขาก็มีโอกาสล่อพวกที่เหลือออกมาได้น่ะสิ ในเมื่อหลินอี้บังเอิญมาเจอเข้าพอดี เขาจึงตัดสินใจจะสะสางปัญหาเรื่องนี้ให้ซ่งหลิงซานเสียเลย ถือว่าตอบแทนที่แม่สาวน้อยซ่งช่วงนี้ทำตัวว่านอนสอนง่าย หลินอี้ตัดสินใจว่าจะให้รางวัลเธอเพิ่มสักหน่อย! "ฮ่าๆ กลัวแล้วล่ะสิ?" แบล็กเบิร์ดเห็นสีหน้าของหลินอี้แล้วก็ลำพองใจ "บอกไว้ก่อนนะ ถึงพวกเราจะไม่โหดเหี้ยมเท่ามาเฟีย แต่นักเรียนกระจอกๆ จากสำนักเฟยเยี่ยนอย่างแกไม่มีปัญญามาต่อกรกับเราหรอก! หลี่ฉือหัว รู้จักพี่ฉือหัวไหม?" "รู้จัก" หลินอี้พยักหน้า หลี่ฉือหัวยังติดหนี้ค่าซ่อมรถฉันอยู่ 300,000 หยวนเลย จะไม่ให้รู้จักได้ยังไง? หลินอี้คิดในใจ "พี่ฉือหัวหนุนหลังพวกเราอยู่ เพราะงั้นแกก็คงรู้นะว่าต้องทำยังไง?" แบล็กเบิร์ดเห็นว่าหลินอี้รู้จักหลี่ฉือหัวก็คิดไปเองว่าคงไม่ต้องเสียเวลาอธิบายให้มากความ ในเมื่อหลินอี้รู้จักตัวตนของหลี่ฉือหัวแล้ว ย่อมไม่มีทางโง่หาเรื่องสู้กับพวกเขาแน่ "ต้องทำยังไงล่ะ? พวกมันเริ่มลงมือก่อน ฉันยังไม่ได้แตะต้องพวกมันเลยสักนิด" หลินอี้ไหวไหล่พลางตอบด้วยสีหน้าซื่อๆ "บัดซบ!" แบล็กเบิร์ดนึกขึ้นได้ว่ามันก็จริงอย่างที่หลินอี้ว่า หลินอี้ยืนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ขยับไปไหน แต่ลูกน้องของเขาต่างหากที่พุ่งเข้าไปหาหลินอี้ก่อน! ในกรณีนี้ คนที่ผิดไม่ใช่หลินอี้ แต่เป็นลูกน้องของเขาที่ดันประมาทจนได้รับบาดเจ็บไปเอง "ใครใช้ให้แกฝึกวิชา 'เกราะป้อมปราการ' กันวะ!" แบล็กเบิร์ดเริ่มมั่นใจขึ้นหลังจากเอ่ยชื่อหลี่ฉือหัว เขาไม่คิดว่าหลินอี้จะกล้าขยับตัวทำอะไรอีกหลังได้ยินชื่อนั้น "ฉันจะให้ทางเลือกแกสองทาง ทางเลือกแรก ขอโทษพวกเรา เลี้ยงข้าวพวกเราสักมื้อ แล้วก็จ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลูกน้องฉัน 800,000 หยวน แค่นี้เรื่องก็จบ!" "ฉันไม่มีเงินหรอก แล้วนี่ก็ไม่ใช่ความผิดฉันด้วย ร่างกายฉันมันเป็นแบบนี้เอง ถ้าจะโทษก็โทษที่พวกมันใช้กำปั้นชกฉันแทนที่จะใช้มีดหรืออาวุธอย่างอื่น!" หลินอี้ฉีกยิ้มพลางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แล้วทางเลือกที่สองล่ะ?" "ทางเลือกที่สองคือฉันจะโทรเรียกพวกลิ่วล้อขโมยที่ถือมีดมาสับแกให้เป็นชิ้นๆ! ต่อให้แกจะฝึกวิชาเกราะป้อมปราการมาก็เถอะ สุดท้ายแกก็ต้องตายอยู่ดี!" แบล็กเบิร์ดขู่ อวี่เสี่ยวเข่อตกใจมาก ทำไมหลินอี้ถึงเปิดเผยจุดอ่อนของตัวเองออกมาแบบนั้น? เธอไม่อยากจะเชื่อเลย เธอคิดว่าหลินอี้เป็นคนฉลาดเสียอีก ขนาดเธอยังเคยโดนเขาหลอกมาหลายครั้ง แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมาบอกจุดอ่อนกับแบล็กเบิร์ดแบบนี้ล่ะ? ในสายตาของอวี่เสี่ยวเข่อ สิ่งที่เรียกว่าวิชาเกราะป้อมปราการนั่นมันเป็นเรื่องไร้สาระทั้งเพ แบล็กเบิร์ดติดกับดักของหลินอี้ตั้งแต่แรกแล้ว หลินอี้ทำให้เขาเชื่อไปเองว่าหลินอี้ใช้ร่างกายสะท้อนการโจมตีกลับจนลูกน้องบาดเจ็บ แต่อวี่เสี่ยวเข่อไม่เชื่อว่ามันจะเป็นความจริง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าหลินอี้ทำได้อย่างไร แต่อวี่เสี่ยวเข่อเชื่อว่าหลินอี้ต้องแอบทำอะไรบางอย่างกับพวกนั้นแน่ๆ! "อ่า... กลัวจังเลย..." หลินอี้แสร้งทำเป็นหวาดกลัว "แต่ฉันไม่มีเงินจริงๆ นะ จะให้ทำยังไงดีล่ะ?" หลินอี้หันไปหาอวี่เสี่ยวเข่อ "ที่รัก เราเหลือเงินเท่าไหร่กันนะ?" "เงินเหรอ? เราใช้หมดไปตั้งนานแล้ว!" อวี่เสี่ยวเข่อไม่คิดว่าหลินอี้จะถามเธอ แต่เธอก็เล่นตามน้ำได้ทันที แต่มันก็ชัดเจนแล้วว่าคราวนี้แบล็กเบิร์ดโชคร้ายแน่! อวี่เสี่ยวเข่อไม่คิดว่าหลินอี้จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ ตอนที่เธอขโมยกระเป๋าตังค์เขาครั้งก่อน เขาก็ขโมยคืนจากเธอเช่นกัน แบล็กเบิร์ดกล้ามาหาเรื่องหลินอี้ขนาดนี้ มีหรือที่เขาจะปล่อยไปง่ายๆ? "เห็นไหมล่ะ แม้แต่เมียผมยังบอกว่าเราไม่มีเงิน" หลินอี้หันไปบอกแบล็กเบิร์ดอย่างจนใจ "บัดซบ! ฉันว่าพวกแกสองคนคงไม่ยอมคายความจริงออกมาถ้าไม่เห็นโลงศพตัวเองสินะ" แน่นอนว่าแบล็กเบิร์ดไม่เชื่อคำพูดของอวี่เสี่ยวเข่อ เพราะแค่อวี่เสี่ยวเข่อขโมยเงินจากคนพวกนั้นไปก็ไม่ต่ำกว่า 100,000 หยวนแล้ว แถมที่เธอก่อเรื่องมาก่อนหน้านี้อีก รวมๆ แล้วก็ต้องมีไม่ต่ำกว่าล้าน! ในเมื่อจับตัวได้แล้ว แบล็กเบิร์ดมีหรือจะปล่อยไปง่ายๆ? อวี่เสี่ยวเข่อเชี่ยวชาญวิชาตัวเบา เขาไม่มั่นใจเลยว่าจะจับตัวเธอได้อีกรอบ ส่วนหลินอี้ก็ประหลาดเกินไป ถ้าปล่อยไปตอนนี้ คงยากที่จะจับตัวได้อีก! "พี่แบล็กเบิร์ด พวกเราไม่มีเงินจริงๆ!" หลินอี้ไหวไหล่ "ถ้ามีเงินพวกเราก็คงไม่มาเป็นขโมยหรอก จริงไหมจ๊ะที่รัก?" "ใช่เลย! เราต้องมาขโมยเพราะไม่มีเงินต่างหากล่ะ! ถ้าเรารวยจะมาเป็นขโมยทำไม? อาชีพนี้มันออกจะแย่ ใครจะไปอยากเป็นโจรกันล่ะ?" อวี่เสี่ยวเข่อพยักหน้าเห็นด้วย "อะไรวะ?! แกจะบอกว่าฉันเป็นคนเลวรึไง!" แบล็กเบิร์ดเดือดจัดทันที "ได้! ถ้าแน่จริงก็อย่าไปไหน! อยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวฉันจะจัดการแกเอง!" แบล็กเบิร์ดหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก "พี่กวางยักษ์ครับ ผมแบล็กเบิร์ดเอง! ผมอยู่ที่ตรอกเหลาเถา เจอตัวอวี่เสี่ยวเข่อจากสำนักเฟยเยี่ยนกับผัวของมัน! ผัวมันท่าทางจะรับมือยากหน่อย รบกวนพี่ส่งคนถือมีดมาสักสิบคนด้วยครับ!" แบล็กเบิร์ดวางสายแล้วหันมามองหลินอี้อย่างเหี้ยมเกรียม "คราวนี้กลัวแล้วล่ะสิ? ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ! อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้ ซ่งซานคืออาณาเขตของพี่ฉือหัว แกไม่มีทางหนีพ้นหรอก ถ้าวันนี้ไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็อย่าหวังจะได้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองนี้อีกเลย!" "โอ้ โทรเรียกคนมาเลยสิ! ดีเหมือนกัน สำนักเฟยเยี่ยนก็มีพวกพ้องเหมือนกัน!" หลินอี้ไม่เพียงไม่ถอย แต่ยังถือโอกาสนี้ข่มขวัญกลับ "สำนักเฟยเยี่ยนกับองค์กรของพวกแกเป็นศัตรูกันมานาน วันนี้แหละคือเวลาสะสางความแค้น! มาดูกันว่าฝ่ายไหนจะเรียกพวกมาได้มากกว่ากัน!"