บทที่ 3420: ให้เวลาเป็นผู้ตัดสินชะตากรรมของพวกเขา หลินโม่หยุนึกถึงเหล่าผู้กลับชาติมาเกิดทั้งหมดที่ย้อนเวลากลับมาพร้อมกับเขา จากนั้นเขาก็หลอมจานอาคมระดับห้า ‘อาคมผนึก’ ออกมาอย่างไม่เร่งรีบ เขากระตุ้นการทำงานของจานอาคม ใช้ ‘อาคมผนึก’ ห่อหุ้มตัวเขาไว้ภายใน อาคมผนึกระดับห้านั้นไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่มันก็เพียงพอที่จะปกปิดกลิ่นอายของหลินโม่วและเสี่ยวเหมยได้ จากนั้นหลินโม่วก็พาเสี่ยวเหมยร่อนลงสู่เทือกเขาถามเต๋า ในขณะที่อยู่บนอากาศ เขาได้สังเกตขอบเขตของอาคมป้องกันของนิกายถามเต๋าไว้เรียบร้อยแล้ว จุดที่เขาลงจอดนั้นห่างจากอาคมป้องกันของนิกายถามเต๋าอยู่หลายร้อยไมล์ หลินโม่ววัดระยะพื้นดิน แล้วโยนผลึกต้นกำเนิดออกมา บางส่วนฝังลงใต้ดิน บางส่วนฝังไว้ในต้นไม้โบราณ ในเวลาเดียวกัน มือของเขาก็วาดอักขระเต๋าควบคู่ไปกับการผสานเข้ากับผลึกต้นกำเนิด ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลินโม่วได้แบ่งสมาธิไปศึกษาเรื่องยันต์เทพ แม้ว่าเขาจะยังไม่สามารถใช้ยันต์เทพมาสร้างอาคมระดับสูงได้ แต่เมื่อความเข้าใจในยันต์เทพของเขาลึกซึ้งขึ้น หลินโม่วก็ค่อยๆ เข้าใจว่าเหล่าผู้ทรงอิทธิพลจากยุคบรรพกาลสร้างและวางค่ายกลกันอย่างไร ทีละน้อย เขาก็ได้รับความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับค่ายกลโดยสิ้นเชิง ในตอนนี้ หลินโม่วได้ก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ค่ายกลระดับแปดอย่างเต็มตัว กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกลที่คล่องแคล่วที่สุด หลินโม่วตวงวัดพื้นดินขณะวางค่ายกล เขาจำเป็นต้องหลบเลี่ยงอาคมป้องกันของนิกายถามเต๋าอย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะเดียวกันก็ต้องครอบคลุมอาคมของเขาให้กินพื้นที่ทั่วนิกายถามเต๋า ความยากนั้นถือว่าสูงมาก ปรมาจารย์ค่ายกลระดับแปดคนอื่นๆ ไม่สามารถทำภารกิจนี้ให้สำเร็จได้ แต่หลินโม่วมีความมั่นใจในตัวเอง ในหัวของเขาได้ร่างรูปแบบที่สมบูรณ์ของค่ายกลไว้แล้ว ตอนนี้เขาแค่ต้องการตรวจสอบมันเท่านั้น เสี่ยวเหมยเดินตามหลังหลินโม่ว คอยเฝ้ามองเขาจัดวางค่ายกลโดยไม่เอ่ยขัด เธอเข้าใจดีว่าสิ่งที่หลินโม่วกำลังทำอยู่นั้นยากลำบากเพียงใด เสี่ยวเหมยจดจำทุกเทคนิคของหลินโม่วอย่างตั้งใจ พยายามเรียนรู้อย่างสุดความสามารถ ถึงตอนนี้เธออาจจะยังไม่เข้าใจ แต่มันจะกลายเป็นทรัพย์สมบัติอันล้ำค่าของเธอในอนาคตอย่างแน่นอน เสี่ยวเหมยรู้ดีว่าเธอไม่มีพรสวรรค์ด้านค่ายกลเหมือนหลินโม่ว แต่หลินโม่วเคยบอกไว้ว่า ตราบใดที่เธอพยายามมากพอ การจะเป็นปรมาจารย์ค่ายกลระดับแปดก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น เวลาล่วงเลยไปวันแล้ววันเล่า หลินโม่วใช้เวลามากมายในการวางค่ายกลนี้ เนื่องจากขอบเขตมันกว้างเกินไป ครอบคลุมพื้นที่หลายแสนไมล์ มีจุดที่ต้องใส่ใจมากมายเหลือเกินสำหรับค่ายกลนี้ หลังจากผ่านไปสิบวันเต็ม ในที่สุดค่ายกลของหลินโม่วก็เสร็จสมบูรณ์ ในดินแดนของพันธมิตรร้อยสมุนไพรในอดีต ผู้อาวุโสโรยราและเฟื่องฟูต้องใช้เวลานานกว่าพันปีในการสร้างค่ายกลนั้น แต่หลินโม่วใช้เวลาเพียงสิบวัน แม้ว่าขอบเขตจะลดลงไปหลายเท่า แต่ความยากนั้นกลับเพิ่มขึ้น ไม่ได้ลดลงเลย เมื่อหลินโม่วทำเสร็จสมบูรณ์ เสี่ยวเหมยจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "อาจารย์ คราวนี้ท่านวางค่ายกลอะไรหรือคะ?" หลินโม่วกล่าวว่า "ค่ายกลนี้เรียกว่า ‘ค่ายกลวารีสวรรค์’ มันเป็นแขนงหนึ่งของค่ายกลห้าธาตุ มันสามารถดึงพลังแห่งมหาเต๋าวารีมาเรียกน้ำจากสวรรค์เพื่อสังหารศัตรูได้" เสี่ยวเหมยครุ่นคิดครู่หนึ่ง "หนูจำได้ว่าค่ายกลวารีสวรรค์เป็นค่ายกลระดับหกใช่ไหมคะ?" หลินโม่วพยักหน้า "ถูกต้อง มันเป็นเพียงค่ายกลระดับหก อาจารย์ของเจ้าใช้วิธีผสานอักขระเต๋าเพื่อสร้างค่ายกลนี้ขึ้นมา ซึ่งแตะขอบเขตของค่ายกลระดับเจ็ดได้แบบเฉียดฉิว แม้อานุภาพจะไม่รุนแรงนัก แต่มันมีคุณสมบัติพิเศษอย่างหนึ่ง" เสี่ยวเหมยรู้ว่าหลินโม่วกำลังทดสอบเธอ แต่เธอนึกอยู่นานก็ไม่เข้าใจว่าคุณสมบัติพิเศษนั้นคืออะไร "หนูไม่ทราบค่ะ โปรดชี้แนะด้วยค่ะอาจารย์" หลินโม่วยิ้มและอธิบายว่า "อาคมป้องกันของนิกายถามเต๋าเรียกว่า ‘มหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์’ พลังของมันอยู่ในธาตุไฟของห้าธาตุ เป็นค่ายกลระดับเจ็ดชั้นยอด การยืมพลังจากเส้นชีพจรวิญญาณต้นกำเนิดทำให้อานุภาพของมันเทียบเท่าค่ายกลระดับแปด และสามารถต้านทานผู้บรรลุเต๋าระดับเก้าได้หลายคน" "ห้าธาตุต่างเกื้อหนุนและข่มกัน ในบรรดานั้น น้ำไม่สามารถดับไฟได้ และไฟก็สามารถทำให้ระเหยได้ แต่ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ น้ำและไฟไม่ลงรอยกัน" ดวงตาของเสี่ยวเหมยเป็นประกาย "อาจารย์วางแผนจะใช้ค่ายกลวารีสวรรค์เพื่อจุดชนวนมหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์ของนิกายถามเต๋าหรือคะ?" หลินโม่วกล่าวว่า "ไม่เชิงว่าเป็นการจุดชนวน แต่ก็น่าจะสร้างความเสียหายหนักให้กับมหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์ได้ เสี่ยวเหมย เจ้าต้องจำไว้ว่าไม่มีค่ายกลใดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก มีเพียงค่ายกลที่เหมาะสมที่สุดเท่านั้น ค่ายกลต้องสอดคล้องกับสถานที่ ปรมาจารย์ค่ายกลที่ยอดเยี่ยมต้องรู้จักความยืดหยุ่นและการปรับตัว" เสี่ยวเหมยพยักหน้า "หนูจดจำคำสอนของอาจารย์ไว้แล้วค่ะ" หลินโม่วกล่าวว่า "วางค่ายกลเสร็จแล้ว ถึงเวลาสำหรับขั้นตอนต่อไป" เขาสะบัดนิ้ว ผู้คนจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้น คนเหล่านี้คือศิษย์และผู้อาวุโสของนิกายถามเต๋าในยามที่มีชีวิต แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดคือผู้กลับชาติมาเกิด พวกเขายังคงสวมชุดของนิกายถามเต๋าและแผ่กลิ่นอายของนิกายถามเต๋าออกมา ยากจะแยกแยะได้ แม้แต่อาคมของนิกายถามเต๋าก็ยังไม่อาจตรวจพบได้ว่าตัวตนของพวกเขาเปลี่ยนไปแล้ว หลังจากพวกเขาเข้าไปในนิกายถามเต๋าได้ครึ่งวัน กลิ่นอายอันทรงพลังก็พลุ่งพล่านขึ้นภายในนิกาย ราวกับระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวน พลังอันมหาศาลปกคลุมทั่วนิกายถามเต๋าทันที ความโกลาหลขนาดใหญ่เกิดขึ้นในหลายจุดของนิกาย ผู้คนกว่าหนึ่งแสนคนทำตามคำสั่งของหลินโม่ว เข้าไปในนิกายถามเต๋าเป็นกลุ่มกลุ่มละเจ็ดถึงแปดคน จากนั้นกระจายตัวออกและลงมือพร้อมกัน ในฐานะที่เป็นผู้กลับชาติมาเกิดเหมือนกัน พวกเขาลงมือได้อย่างสอดประสานสมบูรณ์แบบ แทบไม่มีความแตกต่างของเวลาเลยแม้แต่น้อย หลินโม่วหัวเราะเบาๆ "เราเริ่มกันได้เลย กระตุ้นค่ายกล!" เขากระทืบเท้าลงบนพื้น ค่ายกลก็แผดเสียงคำรามและเริ่มทำงาน หลินโม่วพาเสี่ยวเหมยถอยออกมาทันที ออกห่างจากขอบเขตของนิกายถามเต๋า เขารู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น มหาเต๋าปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า พลังของมหาเต๋ากลายเป็นน้ำสวรรค์ที่ไร้ขอบเขตซัดสาดลงมา ราวกับจะกลืนกินนิกายถามเต๋าให้จมหายไป อาคมป้องกันของนิกายถามเต๋าทำงานทันที เปลวเพลิงที่เดือดดาลประทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด พุ่งทะยานขึ้นสู่เก้าชั้นฟ้า เข้าปะทะกับน้ำสวรรค์ ตูม! ฟ้าดินสั่นสะเทือน พลังอันน่าสะพรึงกลัวกวาดไปทั่วเทือกเขาถามเต๋า ภูเขาภายนอกค่ายกลวารีสวรรค์ถูกทำลายลงทันที ป่าโบราณนับไม่ถ้วนถูกราบเป็นหน้ากลอง ท่ามกลางแรงระเบิด น้ำสวรรค์ยังคงเทลงมาราวกับน้ำตกจากเก้าชั้นฟ้า ไม่ใช่แค่สายเดียว แต่เป็นหลายร้อยหลายพันสาย มหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์ของนิกายถามเต๋าก็พ่นเปลวเพลิงไม่รู้จบออกมา เปลี่ยนให้กลายเป็นทะเลเพลิงเพื่อต้านทานน้ำสวรรค์ น้ำและไฟไม่ลงรอยกัน เข้าปะทะกันอย่างต่อเนื่อง มหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์นั้นแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งกว่าค่ายกลวารีสวรรค์มากนัก แต่หลินโม่ววางค่ายกลไว้อย่างชาญฉลาด เขาใช้แรงกระแทกที่เกิดจากการระเบิดเพื่อส่งผลกระทบและสั่นคลอนมหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์อย่างต่อเนื่อง แรงระเบิดเกือบทั้งหมดเกิดขึ้นเหนือมหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์ ซึ่งเป็นจุดที่รับแรงปะทะโดยตรง จากการระเบิดรุนแรงต่อเนื่อง มหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์ก็เริ่มสั่นคลอน หลินโม่วเฝ้ามองทุกอย่างด้วยรอยยิ้ม "อีกไม่นาน มหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์ก็จะพังทลายลง" เสี่ยวเหมยถามอย่างสงสัย "ไม่มีใครคอยควบคุมค่ายกลอยู่หรือคะ?" หลินโม่วกล่าวว่า "มีแน่นอน แต่เมื่อเผชิญกับการโจมตีของค่ายกลวารีสวรรค์ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตั้งรับ เพราะพวกเขาสูญเสียความได้เปรียบไปแล้ว วิธีที่ดีที่สุดตอนนี้คือการทำลายค่ายกลวารีสวรรค์ ดังนั้นอาจารย์ของเจ้าจึงยุให้เกิดความโกลาหลจากภายในนิกายถามเต๋าก่อน เพื่อขัดขวางไม่ให้พวกเขาลงมือ" เสี่ยวเหมยพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น หลังจากมหาค่ายกลเพลิงพิโรธเก้าสวรรค์พังทลาย อาจารย์วางแผนจะสังหารคนในนิกายถามเต๋าหรือคะ?" หลินโม่วส่ายหัว "ไม่ นิกายถามเต๋าจะถูกทำลายตอนนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหลายคนจะแย่งชิงดินแดนของมันจนก่อให้เกิดความเดือดร้อนเป็นวงกว้าง กรรมเหล่านั้นทั้งหมดจะตกมาอยู่ที่อาจารย์ของเจ้า" "ครั้งนี้มาเพื่อตัดกรรม ไม่ใช่สร้างกรรมใหม่" "การสังหารผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกรรมก็เพียงพอแล้ว ส่วนนิกายถามเต๋านั้น ให้เวลาเป็นผู้ตัดสินชะตากรรมของพวกเขาเองเถิด" ในที่สุดก็มีบางคนพุ่งตัวออกมาจากนิกายถามเต๋า พยายามทำลายค่ายกลวารีสวรรค์ พวกเขาต้องทนต่อแรงสั่นสะเทือนจากการระเบิด เพื่อค้นหาจุดศูนย์กลางของค่ายกลวารีสวรรค์ ค่ายกลวารีสวรรค์นั้นไม่ได้แข็งแกร่งนัก เป็นเพียงค่ายกลระดับหก สำหรับปรมาจารย์ค่ายกลผู้ทรงพลัง การหาจุดศูนย์กลางค่ายกลไม่ใช่เรื่องยาก และนิกายถามเต๋าก็ไม่ขาดแคลนปรมาจารย์ค่ายกลแน่นอน แต่เมื่อพวกเขาพบจุดศูนย์กลางของค่ายกล สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือซูผู