Chapter 4783: ค่ายกลเหนือฟ้าดิน "กระดานหมากนี้ช่างแปลกประหลาดนัก" "หากมันถูกสร้างขึ้นจากกฎแห่งสากลทั่วไป ข้าคงไม่มีทางมองไม่เห็น แต่นี่... กฎเกณฑ์ภายในหมากกระดานนี้ ดูเหมือนจะดำรงอยู่และไม่ดำรงอยู่ในเวลาเดียวกัน" นับตั้งแต่ที่หลินโม่หยูเริ่มวางค่ายกล เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ‘หมากกระดานสรรพชีวิต’ ดูเหมือนจะมีกฎเกณฑ์อิสระเป็นของตนเอง ซึ่งไม่ใช่กฎแห่งสากลทั่วไป ระดับของมันสูงกว่ากฎแห่งสากลเสียจนแม้แต่ ‘วิชาชะตาเก้าสวรรค์’ ก็ไม่สามารถบงการมันได้ แม้เขาจะพยายามเพ่งมองกฎเหล่านี้ ก็ยากจะมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน เพียงแค่จุดนี้จุดเดียว ก็ทำให้หลินโม่หยูตระหนักได้ว่าหมากกระดานสรรพชีวิตนี้ไม่ธรรมดาเลย ภายในตารางหมาก พลังของเขาถูกจำกัดจนไม่สามารถลงไปในสนามได้โดยง่าย ไม่ใช่แค่เขากับจักรพรรดิสวรรค์ทลายหรือท่านผู้รู้แจ้งเท่านั้นที่ตกอยู่ในสถานการณ์นี้ แต่กฎนี้ดูเหมือนจะออกมาจากตัวกระดานหมากเอง "หมากกระดานสรรพชีวิตนี้ชวนให้ขนลุกชอบกล ข้าคงต้องหาเวลาถามเรื่องนี้ให้ละเอียดในภายหลัง" หลินโม่หยูไม่ได้คิดฟุ้งซ่านต่อ ไม่ว่าเขาจะคาดเดาไปอย่างไร สู้รอถามเอาทีหลังยังดีเสียกว่า ในตอนนี้เมื่อเขาอยู่ภายในกระดานหมากแล้ว สิ่งที่ควรทำคือมุ่งเน้นไปที่การเล่นเกมนี้ "เจ็ด หก สาม" พลังของเขาถูกจำกัด และค่ายกลก็มีพฤติกรรมแปลกไป ค่ายกลที่เขาเคยใช้อย่างคล่องแคล่วในยามปกติ แม้จะยังวางโครงสร้างได้ แต่พลังกลับลดฮวบลงจนเหลือไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของปกติ กฎเกณฑ์เหล่านี้ไม่ชัดเจน และเขาก็ไม่มีเวลามานั่งทำความเข้าใจมันอย่างช้าๆ ปีกแห่งฟ้าดินกางสยายออกพร้อมเสียงหวีดหวิว แสงสีรุ้งกระจายตัวออกส่องสว่างไปทั่วอาณาบริเวณ ในเมื่อมองเห็นกฎเกณฑ์ไม่ชัดเจน เขาก็จะเลิกพยายามมองมัน แล้วหันไปใช้วิธีสั่งการแทน "จงบัญชา!" ปีกแห่งฟ้าดินสั่นสะท้าน ไม่ว่าแสงสีรุ้งจะทอดผ่านไปที่ใด มันจะเข้าควบคุมกฎเกณฑ์ในพื้นที่นั้นทันที ทว่าหลังจากนั้นเพียงครู่เดียว แรงสะท้อนกลับอันมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่ แสงสีรุ้งของปีกแห่งฟ้าดินถูกบีบอัดอย่างรุนแรงจนต้องหดกลับเข้าสู่ตัวปีก "ปีกแห่งฟ้าดินถูกกดทับ... กฎที่นี่อยู่เหนือฟ้าดินจริงๆ สินะ" แม้แต่ในจักรวาลเก้าวัฏจักร ปีกแห่งฟ้าดินก็ยังสามารถบัญชากฎเกณฑ์ได้เสมอ ระดับของจักรวาลที่ต่างกันมีผลเพียงแค่ขอบเขตของการสั่งการเท่านั้น ไม่เคยถูกขัดขวางหรือกดทับมาก่อนเลย ใครจะไปคิดว่ากฎภายในหมากกระดานสรรพชีวิตนี้จะสามารถกดทับปีกแห่งฟ้าดินได้? เพียงเท่านี้ก็พิสูจน์ได้ว่ากฎของกระดานนี้อยู่เหนือกว่ากฎของจักรวาลทั้งปวง "นี่อาจเป็นกฎของจักรวาลหงเหมิง? หรือจะเป็นสิ่งที่เหนือกว่านั้นกันแน่?" เมื่อปีกแห่งฟ้าดินไร้ผล หลินโม่หยูก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย เขายังคงสั่งการกองทัพไปพร้อมกับสังเกตและศึกษาฎเกณฑ์ภายในกระดานไปด้วย กฎเหล่านี้เลือนรางและพร่ามัวเกินกว่าจะมองเห็นชัด ทำได้เพียงสัมผัสถึงมันอย่างคลุมเครือ ระดับการบ่มเพาะของเขาถูกกดทับอย่างหนักจนไร้หนทางต่อต้าน ค่ายกลก็ถูกจำกัดเช่นกัน แต่ต่างจากระดับพลังตรงที่มันเพียงแค่ถูกทำให้อ่อนแอลง ไม่ได้ถูกปิดผนึกจนหมดสิ้น นั่นหมายความว่าการใช้ค่ายกลภายในกระดานหมากยังคงทำได้ ถ้าเช่นนั้น ตราบใดที่ค่ายกลนั้นทรงพลังมากพอ แม้จะถูกทำให้ลดทอนพลังลงไป แต่มันก็ยังคงสร้างผลลัพธ์มหาศาลได้ แล้วเขาจะสร้างค่ายกลที่ทรงพลังเพียงพอได้อย่างไร? จากความรู้เรื่องค่ายกลของหลินโม่หยูในปัจจุบัน มันแบ่งออกได้เป็นสองประเภท คือค่ายกลที่อยู่ภายใต้ฟ้าดิน และค่ายกลที่อยู่เหนือฟ้าดิน ค่ายกลภายใต้ฟ้าดินคือค่ายกลที่พึ่งพากฎแห่งสากล เมื่อถูกนำออกจากจักรวาลของตนหรือเคลื่อนย้ายไปสู่ที่แปลกถิ่น ค่ายกลเหล่านั้นก็จะถูกจำกัดหรือไร้ผล ส่วนอีกประเภทคือค่ายกลเหนือฟ้าดิน ซึ่งไม่ได้พึ่งพากฎแห่งสากลอีกต่อไป แต่ตัวมันเองนั่นแหละที่กลายเป็นกฎเกณฑ์ ในวินาทีนั้น หลินโม่หยูก็เกิดความกระจ่างขึ้นมา หมากกระดานสรรพชีวิตนี้เองก็มีกฎเกณฑ์ในตัวเองเช่นกัน ตัวกระดานคือตัวกฎเกณฑ์ที่แยกตัวออกมาจากจักรวาลทั้งปวง ดำรงอยู่อย่างเป็นอิสระ "เริ่มเข้าใจแล้วสิ" หลินโม่หยูเริ่มตระหนัก หากต้องการให้ค่ายกลของเขาสำแดงพลังได้เต็มที่ มันต้องเป็นอิสระ ไม่ต้องพึ่งพากฎใดๆ ที่มีอยู่ กล่าวคือต้องเป็นค่ายกลที่อยู่นอกเหนือฟ้าดิน ตามที่เขาเคยคิดไว้ก่อนหน้านี้ "ถึงเวลาลองดูแล้ว" เขาสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วเริ่มวาดอักขระ ทะเลอักขระถูกสร้างขึ้นและจางหายไปทีละตัว ในขณะที่หลินโม่หยูทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตราบใดที่อักขระตัวใดถูกกฎของกระดานกดทับ แสดงว่าตัวนั้นยังไม่ผ่านเกณฑ์ การสร้างค่ายกลที่อยู่นอกเหนือฟ้าดิน อักขระที่ใช้ต้องแยกตัวออกจากจักรวาลก่อน ในอดีตเขาเคยสามารถวางค่ายกลในจักรวาลต่างๆ ได้ เพราะเขาสามารถเข้าใจกฎของแต่ละที่ได้อย่างรวดเร็ว อักขระที่เขาสร้างจึงปรับตัวเข้ากับกฎที่แตกต่างกันไปได้ ทว่าอักขระของเขายังไม่เคยอยู่เหนือฟ้าดินจริงๆ แต่คราวนี้เป้าหมายของเขาคือการเพิกเฉยต่อกฎแห่งสากลโดยสิ้นเชิง และทำให้ค่ายกลกลายเป็นจักรวาลของตัวมันเอง เขาเพียรพยายามไม่หยุดหย่อน พลังวิญญาณถูกใช้ไปมหาศาล แต่ต้นไม้เล็กก็คอยเติมเต็มให้เขาอยู่ตลอด สิ่งที่เขาไม่กลัวที่สุดคือการสูญเสียพลังวิญญาณ ตราบใดที่ไม่หมดเกลี้ยงในชั่วพริบตา ต้นไม้เล็กก็สามารถชดเชยพลังที่หายไปให้เขาทันเวลาเสมอ เขาปรับแต่งรายละเอียดของอักขระอย่างประณีต ทำให้มันปรับตัวเข้ากับกฎของหมากกระดานสรรพชีวิต และในขณะเดียวกันก็ผลักดันให้มันก้าวข้ามฟ้าดิน ยกระดับของพวกมันให้สูงขึ้นไปอีก ในกระบวนการนี้ ความเข้าใจเรื่องค่ายกลของหลินโม่หยูก็พัฒนาขึ้นไปอีกขั้น พรสวรรค์เรื่องอักขระค่ายกลของเขาดูเหมือนจะไร้ขีดจำกัด ตราบใดที่มีเป้าหมายชัดเจน เขาก็สามารถพัฒนาตนเองได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด หมากกระดานยังคงดำเนินต่อไป กองกำลังของจักรพรรดิสวรรค์ทลายและท่านผู้รู้แจ้งขยายตัวอย่างรวดเร็ว พวกเขายึดครองเมืองและดินแดน กอบโกยทรัพยากร และเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนเอง กองกำลังของหลินโม่หยูผ่านช่วงเริ่มต้นของเกมมาแล้ว เขาไม่ได้ควบคุมโดยตรงมากนัก ปล่อยให้พวกมันพัฒนาไปเองตามธรรมชาติ อัตราการเติบโตของกองทัพเขาไม่เร็วเท่าไหร่และด้อยกว่าฝั่งของจักรพรรดิสวรรค์ทลายและท่านผู้รู้แจ้งอย่างเห็นได้ชัด ไม่นานนัก ฝั่งของเขาก็ปะทะกับกองกำลังใกล้เคียง และการต่อสู้ที่ดุเดือดก็ปะทุขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า กองกำลังของหลินโม่หยูถูกตีถอยร่นซ้ำๆ ทำได้เพียงตั้งรับ แทบไม่มีโอกาสได้บุก เมื่อไร้ทรัพยากร การพัฒนาก็หยุดชะงัก ทว่าหลินโม่หยูกลับไม่สนใจ เขายังคงขัดเกลาอักขระของตนต่อไป ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นเพียงแค่เกม ชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ไม่ได้ส่งผลต่อโลกภายนอก หากเขาได้ความลี้ลับของอักขระจากสิ่งนี้ นั่นถือเป็นกำไรที่แท้จริง กองกำลังของเขาถูกบีบ ดินแดนถูกยึด ทรัพยากรลดน้อยลงจนเหลือเพียงการตั้งรับ แต่หลินโม่หยูกลับไม่สะทกสะท้าน เขายังคงสร้างอักขระเหล่านั้น และหลังจากทดลองนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดเขาก็เห็นความคืบหน้า ณ จุดหนึ่ง แสงสีม่วงจางๆ ปรากฏขึ้นภายในอักขระของเขา แสงสีม่วงนั้นเปรียบเสมือนกฎเกณฑ์ และตัวอักขระเองก็มีกฎบรรจุอยู่ภายใน ทำให้แรงกดทับจากหมากกระดานสรรพชีวิตลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด "สำเร็จ" ความปีติปรากฏในใจของหลินโม่หยู หลังจากการปรับแต่งอย่างละเอียดนับไม่ถ้วน ในที่สุดอักขระของเขาก็พบทิศทางที่ถูกต้องและเริ่มก้าวข้ามฟ้าดิน แม้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่เมื่อพบเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว ที่เหลือก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป เมื่อได้สติกลับมา หลินโม่หยูก็สังเกตเห็นว่ากองกำลังของเขาลดลงเหลือไม่ถึงหนึ่งในสามแล้ว ดินแดนของเขากำลังถูกล้อมโดยกองกำลังใกล้เคียงหลายกลุ่มและหดหายไปเหลือเพียงหนึ่งในสามของพื้นที่เดิม ทรัพยากรใกล้จะหมดเกลี้ยง และเขากำลังจะถูกคัดออกจากเกม แม้การถูกคัดออกจะไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงจัง แต่หลินโม่หยูก็ไม่อยากจบเกมแบบนี้ เพียงแค่เปลี่ยนความคิด อักขระสีม่วงจำนวนมหาศาลก็พุ่งทะยานออกไปประกอบกันเป็นค่ายกลขนาดใหญ่ เนื่องจากอักขระที่ใช้คราวนี้ถูกกฎของกระดานหมากกดทับน้อยลง ค่ายกลที่เสร็จสมบูรณ์จึงถูกจำกัดน้อยลงตามไปด้วย ภายในค่ายกล กฎเกณฑ์กำเนิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ สามารถปรับเปลี่ยนการทำงานของค่ายกลได้ตามเจตจำนงของหลินโม่หยู จะสังหารหรือจะกักขัง ล้วนขึ้นอยู่กับเขา แรงกดทับของกระดานหมากต่อค่ายกลก็ลดลงอย่างมาก ทำให้พลังของมันแสดงออกมาได้มากกว่าครึ่งหนึ่งของศักยภาพที่แท้จริง ค่ายกลนั้นแข็งแกร่งขึ้น สกัดกั้นการโจมตีให้กับกองทัพและเปิดโอกาสให้พวกเขาได้หายใจ แต่นั่นยังไม่เพียงพอ นับตั้งแต่ที่หลินโม่หยูเริ่มลงมือ เขาก็ไม่เคยคิดจะหยุด ค่ายกลแล้วค่ายกลเล่าถูกวางลง ทั้งค่ายกลสังหาร ค่ายกลกับดัก ค่ายกลเขาวงกต และค่ายกลสารพัดชนิดถูกนำออกมาใช้อย่างไม่รู้จบ เขาใช้ค่ายกลแทนกำลังทหาร ขยายดินแดนและโค่นล้มศัตรู ภายในหมากกระดานสรรพชีวิต เดิมทีหลินโม่หยูควรจะเป็นเพียงแม่ทัพที่คอยชี้แนะให้กองกำลังพัฒนาไป แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นดั่ง ‘ผู้ควบคุมเกม’ เขาใช้ค่ายกลเป็นเบี้ยตัวเดิน และเข้ายึดครองสถานการณ์ทั้งหมดไว้ในมือ ภายใต้การระดมโจมตีของค่ายกลเหล่านั้น กองกำลังฝ่ายตรงข้ามก็แตกพ่ายอย่างรวดเร็ว ดินแดนของหลินโม่หยูขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทรัพยากรที่ได้รับก็เพิ่มพูนอย่างไม่มีสิ้นสุด ความสูญเสียก่อนหน้านี้ถูกชดเชยอย่างรวดเร็ว และไม่นานเขาก็แซงหน้าจุดสูงสุดเดิมไปไกล พร้อมกับรุกคืบออกไปจากพื้นที่เดิมมากขึ้นเรื่อยๆ หลินโม่หยูเบิกทางด้วยค่ายกลของเขา เปลี่ยนมันให้กลายเป็นคมดาบที่เฉียบคมเพื่อถากถางดินแดนใหม่ให้กับตนเอง เขาไม่จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรหรือกำลังทหาร ตราบใดที่พลังวิญญาณไม่เหือดแห้ง ค่ายกลเหล่านั้นจะไม่มีวันหยุดทำงาน ดินแดนของเขาเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ในชั่วพริบตา เขาก็ยึดครองมุมหนึ่งของกระดานหมากได้สำเร็จและยังคงขยายออกไปไม่หยุด จนกระทั่งในที่สุด เขาก็ปะทะเข้ากับเขตแดนของท่านผู้รู้แจ้ง