Chapter 388 - Trinity - Anniversary (VOLUME3)

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 02:28

บทที่ 388 - ทรินิตี้ - วันครบรอบ (เล่ม 3) ~~ ทรินิตี้ ~~ ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ดูเหมือนเวลาจะผ่านไปเร็วเหลือเกิน จนตอนนี้ใกล้จะถึงวันครบรอบของฉันกับรีซแล้ว ฉันกำลังคุยเรื่องนี้ในระหว่างนัดรวมตัวให้เด็กๆ เล่นกันร่วมกับบรรดาแม่ๆ คนอื่นๆ ที่เพิ่งคลอดลูกกันไม่นานนี้ แม้แต่ชอนกับดีทริชก็มาด้วย ทั้งที่ลูกของพวกเขาเพิ่งจะมีอายุได้ไม่ถึงเดือนดี ทั้งสองคนเพิ่งกลับบ้านมาได้ราวหนึ่งสัปดาห์หลังจากวันวาเลนไทน์ ซึ่งบังเอิญเป็นวันที่ลูกๆ ของพวกเขา—ซึ่งมีทั้งหมดสี่คน—ลืมตาดูโลก ทั้งคู่เริ่มเจ็บท้องคลอดในวันเดียวกัน แต่มีเพียงพวกเราไม่กี่คนที่รู้ความจริงเรื่องนี้ ส่วนคนในฝูงต่างคิดว่าพวกเขาไปใช้บริการแม่อุ้มบุญที่เยอรมนีจึงได้หายหน้าไป พวเขาได้ลูกชายสองคนและลูกสาวสองคน คือ อเล็กซานเดรีย, อลิสซ่า, ลีวาย และลูก้า ทุกคนน่ารักมาก เด็กผู้หญิงเป็นฝาแฝดแท้ เช่นเดียวกับเด็กผู้ชาย อย่างไรก็ตาม แต่ละคู่ต่างมีทั้งลูกชายและลูกสาว ฉันล่ะชอบวิธีที่เวทมนตร์ทำงานจริงๆ อีกอย่าง คุณไม่มีทางดูออกเลยว่าพวกเขาเคยผ่านการตั้งครรภ์มา เพราะพวกเราทุกคนก็เป็นเหมือนกันหมด อคาเซียคลอดลูกแฝดสามแต่ไม่มีแม้แต่รอยแตกลายหรือไขมันส่วนเกินหลงเหลืออยู่เลยสักนิด คนเดียวที่ไม่ได้มาในวันนี้คือฟาลีน่าซึ่งเพิ่งคลอดลูกเมื่อสองสัปดาห์ก่อน และลาน่าที่ใกล้จะคลอดเต็มแก่แล้ว ส่วนเด็กอีกคนเดียวที่ยังไม่มาคือลูกของแจ็คสัน แต่ภรรยาของเขาที่เป็นมนุษย์หมาป่าหมีชื่อเมลิธานั้นมีกำหนดคลอดในเดือนมิถุนายน ปีที่ผ่านมามีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายถ้านับรวมลูกของโนอาห์แล้ว ก็มีเด็กๆ ที่เกิดมาแล้วหรือกำลังจะเกิดรวมทั้งหมดยี่สิบสองคน เพราะทั้งเมลิธาและเฮเธอร์ต่างมีกำหนดคลอดช่วงเดือนมิถุนายน นั่นหมายความว่าเด็กๆ ทุกคนเกิดห่างกันไม่ถึงหนึ่งปีเลยด้วยซ้ำ ฉันมีความรู้สึกว่าเทพธิดาคงมีแผนการบางอย่างสำหรับพวกเราทุกคน และนั่นคือเหตุผลที่มีเด็กๆ เกิดมามากมายขนาดนี้ เรื่องมันตลกดีตรงที่พอนับรวมทั้งเด็กที่เกิดมาแล้วและที่กำลังจะตามมา จำนวนของเด็กชายและเด็กหญิงนั้นแบ่งครึ่งกันพอดีเลย ถ้าถามฉันนะ มันน่าขำมาก “แล้วนี่ทรินิตี้ เธอจะทำอะไรฉลองวันครบรอบล่ะ?” ดีทริชถามฉันขณะที่เขากำลังอุ้มลูกชายทั้งสองคนไว้ในอ้อมแขนพร้อมกัน “ฉันยังไม่รู้เลย ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ” ฉันเริ่มรู้สึกถึงความกังวลที่ก่อตัวขึ้น “เดี๋ยวเธอก็คิดออกน่า ฉันมั่นใจว่ายังไงรีซก็ต้องวางแผนอะไรไว้ให้เธอแล้วล่ะ” จูนิเปอร์พูดให้กำลังใจฉันขณะที่เธอกำลังโยกเปลเด็กของลูกๆ ทั้งสองคนเบาๆ ตรงหน้า “นั่นสิ เธอรู้นี่ว่ารีซต้องเตรียมอะไรไว้แน่ๆ” อคาเซียเสริมขณะป้อนนมแอชลี่ “ฉันควรจะวางใจเรื่องนั้นเหรอ? ฉันหมายถึง ถ้าเขาไม่ได้เตรียมอะไรไว้ล่ะ?” ฉันกังวลเรื่องนี้มากเพราะมันเป็นวันครบรอบครั้งแรก อีกอย่างฉันจะสามารถทำอะไรได้จริงๆ หรือเปล่า? ก็เรามีเด็กๆ ที่ฉันต้องคอยดูแลอยู่นี่นา “เดี๋ยวนะ ไลล่าเคยให้การ์ดเราตอนคริสต์มาสที่เขียนประมาณว่า ‘คืนแห่งการพักผ่อน’ มันสำหรับการฉลองวันครบรอบของเราไม่ใช่เหรอ” “นั่นไง ก็แก้ปัญหาได้แล้ว” “งั้นก็เรียบร้อย” “ช่างรอบคอบจริงๆ เลยนะเนี่ย” “ถือเป็นข่าวดีเลย” อคาเซีย, จูนิเปอร์, ดีทริช และชอน ตอบรับกันเป็นทอดๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูห้องเล่นเกมที่พวกเราใช้ให้เด็กๆ อยู่ ฉันดูออกเลยว่าเป็นเชน “เข้ามาเลย” ฉันบอกเขา “สวัสดีทรินิตี้” เขายิ้มให้ฉัน เขาอารมณ์ดีมาตลอดตั้งแต่วูกชายของเขาเกิด “ชอน ฉันเห็นนายยังคงลางานอยู่นะ นายจะกลับไปรับผิดชอบงานเมื่อไหร่เนี่ย?” ชอนก้มมองลูกสาวตัวน้อยสองคนที่อยู่ในอ้อมแขนและลูกชายอีกสองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของคู่ครอง ก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชาย “ฉันนึกว่าฉันกำลังดูแลหน้าที่ของฉันอยู่เสียอีก อีกอย่าง ถึงฉันจะพาลูกๆ มาด้วย แต่ฉันก็ยังปกป้องลูน่าได้นะ ยังไงฉันก็ต้องคอยกันคนร้ายเพื่อรักษาความปลอดภัยให้เธอหรือลูกๆ ของฉันอยู่ดี” “จ้าๆ” เชนหัวเราะ เขาแค่ล้อเล่นและพวกเรารู้กันดี “เด็กๆ น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ แล้วก็น่าตลกดีที่หน้าตาพวกเขาไม่เหมือนแม่อุ้มบุญเลยสักนิด สิ่งที่ฉันเห็นในตัวเด็กๆ ก็มีแค่หน้านายกับดีทริชเท่านั้นเอง ยอดเยี่ยมไปเลย” เชนยิ้มกว้างและหัวเราะ “ฉันดีใจนะที่ลูกๆ ของเราอายุใกล้เคียงกัน เคเดนคงจะมีเพื่อนวัยเดียวกันให้เล่นด้วยเยอะเลย แค่จากลูกของนายกับดีทริชก็เหลือเฟือแล้ว” “มีอะไรหรือเปล่าเชน?” ฉันถามเขาด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นการทะเลาะกันของคู่แฝด “อ้อ ใช่ ขอโทษทีทรินิตี้ รีซอยากจะคุยกับเธอหน่อย ถ้าเธอสะดวกขึ้นไปชั้นบน เราไปหาเขากันตอนนี้เลยก็ได้นะ” “ได้สิ ฉันว่าเราพอแค่นี้สำหรับวันนี้เถอะนะ บางทีครั้งหน้าฟาลีน่าอาจจะมาด้วย” ฉันยิ้มให้เชน แล้วเขาก็พยักหน้า “แน่นอน เธอแค่อยากรอให้เคเดนโตกว่านี้อีกนิดน่ะ” ฉันอุ้มเด็กๆ ทั้งสองคนไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินตามเชนออกจากห้องไป การอุ้มทั้งคู่พร้อมกันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเพราะพวกเขาเริ่มดิ้นและอยากทำอะไรตรงข้ามกันตลอดเวลา พวกเขาเหมือนกับคู่แฝดที่มีจังหวะชีวิตสอดคล้องกันไม่มีผิด ฉันตามเชนไปจนถึงห้องทำงานที่ในทางเทคนิคแล้วฉันใช้ร่วมกับรีซ แม้ว่าฉันจะไม่ได้เข้าไปข้างในมานานมากแล้ว เมื่อถึงหน้าประตูเชนก็เปิดเข้าไปทันที พอเข้าไปในห้อง ฉันเห็นรีซนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังทำเอกสารด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉัน เขาก็ยิ้มอย่างมีความสุขและลุกขึ้นยืน “เฮ้ ที่รัก” เขาเดินเข้ามาหาฉันแล้วหอมแก้มพร้อมกับรับตัวรีแกนไปจากอ้อมแขนของฉัน รีแกนตัวโตกว่าเลยมีน้ำหนักมากกว่าอีกคนหนึ่ง “คุณอยากคุยอะไรกับฉันเหรอ?” ฉันเลิกคิ้วถามเขา “ใช่ ไปเถอะ ไปที่ห้องเด็กกัน ฉันเดาว่าพวกเขาคงหิวแล้วล่ะ” เขาพูดถูก ตอนนี้ได้เวลาอาหารของเด็กๆ แล้ว ตอนนี้ฉันกำลังเดินตามรีซไปที่ห้องเด็กเพื่อที่ฉันจะได้ป้อนนมเด็กคนหนึ่ง ในขณะที่เขาจะใช้ขวดนมป้อนอีกคน เมื่อเรานั่งเรียบร้อย รีซก็เริ่มเข้าเรื่อง “อาทิตย์หน้าเธอมีแผนอะไรหรือยัง?” อ้อ นี่คือเรื่องวันครบรอบของเราสินะ “ยังเลยค่ะ ฉันปล่อยให้มันผ่านไปจนลืมไปเลย” ฉันรู้สึกอายเล็กน้อย ปกติฉันเป็นคนรอบคอบเรื่องนี้แท้ๆ “งั้นเราไปทริปที่แม่ให้มากันเถอะ ฉันคิดว่าเราควรไป อย่างที่ท่านบอก เธอปั๊มนมทิ้งไว้ให้เด็กๆ กินได้พออยู่แล้ว และถ้าแย่ที่สุดจริงๆ ก็ยังให้นมผงเสริมได้” “แต่พวกเขาไม่เคยกินนมผงเลยนะ” ความคิดนี้ดูจะเป็นเรื่องใหญ่เกินไปสำหรับฉันในตอนนี้ “ฉันรู้ แต่ฉันหมายถึงให้เป็นทางเลือกสุดท้ายน่ะ ฉันคิดว่ามีพอแน่ๆ ตอนนี้เธอก็ปั๊มนมเก็บสำรองไว้ได้ล่วงหน้าตั้งไม่กี่วันแล้ว เราน่าจะไปพักผ่อนสักคืนได้นะ” “ฉัน...ฉันรู้ค่ะ ฉันก็เพิ่งคิดเรื่องนี้เมื่อกี้เอง ฉันว่าเราไปกันเถอะ” ฉันยิ้มให้เขา ในดวงตาของเขามีแต่ความปิติสุขอย่างที่สุดเมื่อได้ยินคำตอบนั้น เขาดีใจเหลือเกินที่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูด และฉันต้องยอมรับเลยว่า มันคงจะดีไม่น้อยถ้าได้อยู่กันสองต่อสองกับรีซ แต่ฉันควรจะตื่นเต้นกับเรื่องนี้จริงๆ หรือเปล่านะ? ฉันกำลังจะทิ้งลูกๆ ไว้ข้างหลังหนึ่งคืน นั่นจะเป็นเรื่องดีหรือเปล่านะ? หลังจากเด็กๆ กินนมและเปลี่ยนผ้าอ้อมเสร็จ ฉันก็ปั๊มนมเพิ่มเพื่อเริ่มเก็บสต็อกสำรองให้ไลล่าไว้ใช้ดูแลเด็กๆ ฉันยังบอกตัวเองให้คิดถึงเรื่องดีๆ ที่จะเกิดขึ้นจากการออกไปพักผ่อนกับรีซหนึ่งคืน ในเมื่อเด็กๆ เกือบจะสี่เดือนแล้ว พวกเขาก็เริ่มทำอะไรได้มากขึ้นและสามารถห่างจากเราได้นานขึ้นแล้ว พวกเขาใกล้จะนั่งได้แล้วและกำลังสนุกกับการฝึกนอนคว่ำ และก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะทำอะไรที่ฉันพลาดไปเสียเมื่อไหร่ พวกเขายังไม่ถึงวัยหัดคลาน เดิน หรือพูดเสียหน่อย ไม่ ฉันต้องเลิกถกเถียงกับตัวเองได้แล้ว ฉันจำเป็นต้องมีคืนนี้ ฉันไม่ได้ทำอะไรพิเศษเพื่อวันครบรอบมานานเพราะมัวแต่ยุ่งกับการสร้างครอบครัว ฉันจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับรีซบ้าง ไม่ใช่แค่ลูกๆ ฉันต้องทุ่มเทความพยายามให้กับเรื่องนี้เหมือนที่เคยทำตอนไปฮันนีมูน ฉันต้องเป็นทั้งภรรยาที่ดีและแม่ที่ดี เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ฉันก็เริ่มปล่อยใจให้ตื่นเต้นกับค่ำคืนที่จะมาถึง ฉันเริ่มวางแผนว่าจะใส่ชุดอะไรและเราจะทำอะไรกันบ้าง สถานที่ที่เราจะไปบอกว่ามีบริการนวดและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ ที่ไลล่าจ่ายเงินเพิ่มให้ฉันแทบจะรอให้ถึงวันเดินทางไม่ไหวแล้ว ฉันเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาจริงๆ เสียที

React

พูดคุย