Chapter 396 - Trinity - Journals Part 2 (VOLUME 3)

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 02:28

บทที่ 396 - ทรินิตี้ - บันทึกส่วนที่ 2 (เล่ม 3) ทรินิตี้ 10 เมษายน 1513 ฉันพยายามหลบหน้าท่านผู้บัญชาการ แต่ก็ไร้ผล ดูเหมือนเขาจะตามฉันไปได้ทุกที่ และฉันเองก็สลัดเขาออกไปจากหัวไม่ได้เช่นกัน ดวงตาของเขาราวกับมหาสมุทร ยามที่ฉันเหม่อมองออกไปเพื่อขบคิดถึงชีวิตของตนเอง ภายนอกนั้นคือสีน้ำเงินเข้มเกือบดำของทะเลที่บ้าคลั่ง ถัดเข้ามาคือวงแหวนสีน้ำเงินไพลินที่เป็นดั่งผืนน้ำยามสงบภายใต้แสงแดด ส่วนสีชั้นในสุดของดวงตานั้นสว่างสดใสจนแทบจะเป็นสีขาวก่อนจะตัดเข้าสู่ความมืดมิดของรูม่านตา วิธีที่เขาจ้องมองมาทำให้ฉันรู้สึกเวียนหัวยามที่สบตา และโอ้ ผมของเขาก็มีเอกลักษณ์ไม่แพ้กัน สีน้ำเงินที่ประกอบขึ้นเป็นสีผมนั้นล้วนเป็นเฉดสีที่แตกต่างกันของผืนน้ำในมหาสมุทร เขาดูเป็นคนที่มีความสามารถและเด็ดเดี่ยว มีบุคลิกที่สูงส่งและเปี่ยมไปด้วยพลังล้นเหลือ... ฉันละสายตาจากเขาไม่ได้เลยยามที่เราเคลื่อนพลไปตามสนามรบ เขารวดเร็ว เก่งกาจ และฉลาดหลักแหลม ฉันกำลังเรียนรู้ว่าไม่ใช่เพราะพวกภูตรับมือกับภัยคุกคามไม่ได้ แต่เป็นเพราะฝูงสัตว์ร้ายที่พวกเขาสู้ด้วยนั้นดูเหมือนจะไม่มีวันจบสิ้นและจู่โจมเข้ามาแทบจะตลอดเวลา ฉันคิดผิดไป ฉันได้รับข้อมูลมาผิดๆ และตัดสินเขาอย่างไม่เป็นธรรมเลย ฉันคิดผิดเกี่ยวกับไรนัมตั้งแต่แรก เขาเป็นบุรุษที่ยอดเยี่ยม และฉันก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าตนเองกำลังค่อยๆ ตกหลุมรักเขาเสียแล้ว 20 เมษายน 1513 เราต้องพัวพันอยู่กับการสู้รบอย่างต่อเนื่องตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา สถานการณ์นั้นยากลำบากมาก ฝูงสัตว์ร้ายไม่เคยหยุดที่จะไล่ล่าพวกเรา ในที่สุดเราก็พอจะมีช่วงเวลาพักรบสั้นๆ และกำลังพักผ่อนกันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ มีนักรบหลายคนกำลังผลัดกันหลับนอนในขณะนี้ เพื่อที่เราจะได้ไม่ถูกซุ่มโจมตีในยามค่ำคืน ฉันได้รับเชิญไปทานอาหารเย็นกับไรนัมก่อนที่คืนนี้จะจบลง นี่จะเป็นครั้งแรกๆ ที่เราได้อยู่ด้วยกันตามลำพังจริงๆ ตั้งแต่เขาจุมพิตฉันในครั้งแรก แน่นอนว่าหลังจากนั้นเขาได้จุมพิตฉันอีกหลายครั้ง เขามักจะถือโอกาสจุมพิตฉันก่อนเริ่มการต่อสู้แต่ละครั้งเสมอ แต่เขาก็ปกป้องเกียรติของฉันด้วยการไม่ทำเช่นนั้นต่อหน้าผู้อื่น ฉันเกือบจะบอกเขาไปแล้วว่าช่างหัวเกียรติยศพวกนั้นเถอะ ฉันต้องการความรักต่างหาก 21 เมษายน 1513 ฉันไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ดี เมื่อฉันไปทานอาหารเย็นกับไรนัม ฉันกลับได้อยู่กับเขาตลอดทั้งคืน ฉันไม่ใช่หญิงสาวผู้ไร้เดียงตาอย่างที่พ่อของฉันมักจะเรียกอีกต่อไปแล้ว ฉันสูญเสียความไร้เดียงสานั้นให้กับเขาเมื่อคืนนี้ และฉันก็รู้สึกดีกับมันมากจริงๆ ฉันรู้ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่อาจจะ หรือควรจะรู้สึกแย่กับเรื่องนี้ แต่ฉันไม่รู้สึกแย่เลย ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะรู้สึกแย่กับมันได้ลง อีกอย่าง ไรนัมบอกฉันว่าเขารักฉัน ฉันรู้ว่ามันเร็วเกินไป แต่ฉันก็รู้สึกแบบเดียวกัน เขาให้แหวนกับฉันและขอให้ฉันกลับไปที่แดนภูตพร้อมกับเขาเมื่อสงครามสิ้นสุดลง เขาอยากให้ฉันแต่งงานกับเขา และเขาไม่สนใจเลยว่าครอบครัวของเขาหรือครอบครัวของฉันจะว่าอย่างไร ฉันตอบตกลงไปว่าฉันจะไป ฉันเองก็อยากแต่งงานกับเขาเช่นกัน 29 เมษายน 1513 ฝูงสัตว์ร้ายหายไปหมดแล้ว ตอนนี้เรากำลังรุกคืบเข้าหาศัตรู เราหวังว่าจะไปถึงป้อมปราการในวันพรุ่งนี้ มีโอกาสที่เรื่องทั้งหมดนี้อาจจะจบลงในอีกวันหรือสองวันข้างหน้า จากนั้นฉันก็จะได้ทำในสิ่งที่เคยคิดว่าจะไม่มีวันได้ทำ ฉันจะได้ไปกับไรนัมที่บ้านของเขา ฉันจะได้แต่งงานกับเขา และได้อยู่กับเขาตลอดไป 1 พฤษภาคม 1513 ฉันหลงทาง ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือสำหรับฉันอีกแล้ว ฉันตกอยู่ในอันตรายระหว่างการสู้รบเมื่อวานนี้ เราไปถึงโถงด้านในของป้อมปราการและสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งได้หลุดออกมาจากกลุ่มแล้วตรงเข้าทำร้ายฉัน ไรนัมเห็นเหตุการณ์นั้นจึงรีบพุ่งเข้ามาเคียงข้างฉัน เขาจัดการสังหารสัตว์ร้ายตัวนั้นได้ แต่ตัวเขากลับได้รับบาดเจ็บสาหัส ไรนัมสิ้นใจในอ้อมแขนของฉัน ฉันกอดเขาไว้ในยามที่เขาสูดลมหายใจเฮือกสุดท้าย หลังจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้มากนัก ฉันคลุ้มคลั่งและสังหารศัตรูทุกตัวที่เหลืออยู่ ฉันฆ่าพวกมันจนหมดสิ้น ฉันยุติสงครามนี้ได้สำเร็จ แต่ต้องแลกมาด้วยอะไรกัน? คู่ครองของฉันจากไปแล้ว และฉันก็ไม่เหลือเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป 5 พฤษภาคม 1513 พวกเขาต้องการให้ฉันไปที่แดนภูตเพื่อเฉลิมฉลอง พวกเขาต้องการบอกฉันว่าพวกเขาซาบซึ้งกับการมีส่วนร่วมของฉัน พวกเขาต้องการขอบคุณที่ฉันแก้แค้นให้กับท่านผู้บัญชาการ แต่ฉันปฏิเสธ ฉันไม่อยากไปเพราะพวกเขาคงไม่รู้และคงไม่เข้าใจว่าฉันเคยตกหลุมรักท่านผู้บัญชาการ พวกเขาไม่มีวันเข้าใจว่าไรนัมคือคู่ครองของฉัน 10 พฤษภาคม 1513 ฉันทิ้งเหล่านักรบไว้ที่ทางเข้าแดนภูต ฉันละจากพวกเขาและเริ่มออกเดินไปโดยไร้จุดหมาย ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปไหน ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอย่างไรต่อไป แต่ในวันนี้ฉันได้รับรู้ว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์ ค่ำคืนนั้น ครั้งหนึ่งที่ได้อยู่กับไรนัมได้ก่อให้เกิดชีวิตที่เป็นดั่งตัวแทนของเราทั้งสอง ฉันเคยอยากจะยอมแพ้ ฉันเคยอยากจะติดตามคู่ครองของฉันไปสู่อีกโลกหนึ่ง แต่ตอนนี้ฉันทำเช่นนั้นไม่ได้แล้ว ฉันต้องอยู่ที่นี่เพื่อเลี้ยงดูลูกของเขา ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อลูกของฉัน และฉันจะไม่คิดถึงเรื่องการจากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควรอีกต่อไป ฉันอ่านมาถึงตรงท้ายย่อหน้าและต้องหยุดชะงัก ความสูญเสียและความเจ็บปวดที่เอลลิเรียต้องเผชิญนั้นช่างมากมายเหลือเกิน ฉันนึกไม่ออกเลยว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นคู่ครองสิ้นใจในอ้อมแขน และชั่วขณะหนึ่งฉันก็นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินเมื่อได้นึกถึงเรื่องนี้ ฉันไม่แม้แต่อยากจะลองคิดถึงความเป็นไปได้ที่วันหนึ่งรีซอาจจะจากไป และทิ้งให้ฉันต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว เทพเจ้าทรงทราบดีว่าเราไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยนักเลย

React

พูดคุย