Chapter 481 - Trinity - What Has Happened While We Weren’t Here Part 1 (VOLUME 3)

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 02:32

บทที่ 481 - ทรินิตี้ - เกิดอะไรขึ้นบ้างในตอนที่เราไม่อยู่ ภาคที่ 1 (เล่ม 3) ~~ ทรินิตี้ ~~ หลังจากความตื่นเต้นเริ่มจางหายไป ก็ถึงเวลาที่การประชุมจะเริ่มต้นขึ้น พวกเราทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่ในห้องด้วยที่นั่งแสนสบาย อะเธอร์ มอร์นั่งอยู่บนโซฟาคู่โดยมีดาเซียนาเคียงข้าง ส่วนท่านป้ากลอรีนั่งอยู่บนตักของเทรเวอร์บนเก้าอี้อาร์มแชร์ขนาดใหญ่ สมาชิกสภาที่เหลือต่างก็แยกย้ายกันนั่งบนเก้าอี้ตัวอื่นๆ ส่วนรีซกับผมนั่งอยู่บนโซฟาคู่เหมือนกับอะเธอร์ มอร์ บรรดาผู้ติดตามซึ่งก็คือพวกแกมม่าและคนอื่นๆ ที่ตามมาด้วยต่างยืนอยู่ด้านหลังสมาชิกสภาที่มาร่วมประชุมในครั้งนี้ กาเบรียลยืนอยู่ข้างหลังผมเช่นกัน เขาพร้อมที่จะให้คำปรึกษา แต่เขาก็ตั้งใจจะจดจำทุกสิ่งที่พูดคุยกันไว้เพื่อที่พวกเราจะได้นำข้อมูลเหล่านั้นกลับบ้านไปด้วยกันทีหลัง บรรดาองครักษ์ที่อยู่ในห้องต่างประจำจุดยุทธศาสตร์เพื่อปกป้องผมหากจำเป็น แต่พวกเราก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นในระหว่างที่อยู่ที่นี่ ส่วนเรแกนและริก้านั้นอยู่ในพื้นที่เล่นสนุกที่เนรมิตด้วยเวทมนตร์ ซึ่งท่านป้ากลอรีได้เตรียมไว้ให้พวกเขาล่วงหน้าแล้ว “อย่างที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเขาโตขึ้นมากขนาดนี้” เธอยิ้มกว้าง “พวกเขาตัวสูงขึ้นตั้งเยอะแล้วก็พูดจาเก่งขึ้นมากเลยตอนนี้” “จริงอย่างที่ว่าครับ” ผมมองดูพวกเขาด้วยความรัก “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเขาอายุสองขวบกันแล้ว เวลาผ่านไปอีกตั้งหนึ่งปีเต็มๆ” “และพวกเขาก็ยังจำฉันได้ด้วย” ท่านป้ากลอรีฉีกยิ้ม เธอหมายถึงหลังจากความวุ่นวายและความตื่นเต้นของการจับคู่ผ่านพ้นไป พวกเขาก็ตรงเข้าไปหาเธอและทักทายเธออย่างเป็นกันเอง “สวัสดีค่ะคุณป้ากลอรี” ริก้ายิ้มแฉ่งให้เธอด้วยน้ำเสียงเล็กๆ อันสดใส “คุณป้ากลอรี อาห์ เฮอร์ (เรแกน) พูดถึงคุณด้วย” “จริงเหรอจ๊ะ?” เธอมองหลานชายด้วยสายตาเปี่ยมรัก “พวกหลานอยากเล่นของเล่นไหม? ป้าจัดเตรียมไว้ให้พร้อมหมดแล้วนะ” “คุณป้ากลอรีใช้เวทมนตร์เหรอคะ?” ริก้าถามเธอ คำพูดของหนูชัดเจนขึ้นกว่าเมื่อปีที่แล้ว หรือแม้แต่หกเดือนก่อนมากนัก “หนูขอเห็นเวทมนตร์หน่อยได้ไหมคะ คุณป้ากลอรี? ได้โปรด?” เรแกนโพล่งขึ้นมาบ้าง “ไว้พวกเราค่อยดูเวทมนตร์กันทีหลังนะ” เธอยิ้มให้พวกเขา “เย้!” ฝาแฝดส่งเสียงเชียร์อย่างมีความสุขพลางปรบมือให้เธอ นั่นคือทั้งหมดที่ต้องทำเพื่อให้เธอมีความสุข เธอได้เรียนรู้ว่าพี่ชายของเธอยังคงเก็บรักษาภาพลักษณ์ของเธอไว้ในความทรงจำของลูกๆ และความจริงที่ว่าพวกเขาสามารถจำเธอได้ทันทีที่เห็นนั้นทำให้เธอมีความสุขที่สุด... อ้อ หรือต้องบอกว่ามีความสุขเป็นอันดับสอง เพราะช่วงเวลาที่เธอมีความสุขที่สุดในชีวิตคือตอนที่ได้พบกับเทรเวอร์ และตอนนี้เทรเวอร์ก็ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเช่นกัน มันเป็นเรื่องแปลกที่ได้เห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน เทรเวอร์ ชายหนุ่มจอมป่าเถื่อนผู้ชอบหยอกล้อแต่มีจิตใจดั่งทอง กับท่านป้ากลอรีผู้ร่าเริงของผม ผมไม่เคยนึกภาพคู่นี้ออกเลย ก็อย่างว่านะ ทั้งคู่อายุห่างกันมาก มากเสียจนน่าตกใจ ผมเป็นคนดึงประเด็นการสนทนาให้เบนเข็มออกจากการพูดคุยเรื่องครอบครัวและพันธะคู่ครองใหม่ แม้ว่าเรื่องเหล่านั้นจะทำให้ผมมีความสุขเพียงใด แต่ผมจำเป็นต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างกับทุกคนที่นี่ที่อาณาเขตของชาวแฟ “ท่านป้ากลอรีครับ” ผมกล่าวพลางละสายตาจากฝาแฝดแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาที่เป็นประกายของเธอ “ได้โปรดบอกผมทีว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง” “นั่นคือเหตุผลที่เรามาอยู่ที่นี่กัน ไม่ใช่เหรอ?” เธอยิ้มให้ผมแล้วมองข้ามไหล่ไปทางเทรเวอร์ที่กำลังยิ้มกว้างให้เธอ “ผมรู้ว่านั่นเป็นเหตุผลหลักที่ผมมาที่นี่” น้ำเสียงของเขาดูนุ่มนวลกว่าที่ผมเคยได้ยินมาตลอด “แต่พวกเราก็วอกแวกไปนิดหน่อย” “ก็สมควรอยู่นะ ฉันว่า” เธอส่งสายตาเจ้าชู้ให้เขาแล้วเอนหลังพิงอกของเขา “แต่ฉันว่าเราคงต้องเข้าเรื่องกันเสียที จริงไหม?” ท่านป้ากลอรีลุกออกจากตักของเทรเวอร์แล้วมายืนหน้าเตาผิง เธอจ้องมองพวกเราทุกคนด้วยใบหน้าจริงจัง เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังสวมวิญญาณราชินี ผมสังเกตเห็นประกายร้อนแรงบางอย่างในดวงตาของเทรเวอร์ตอนที่ผมเหลือบไปมองเขาในขณะนั้น “เอาล่ะ ฉันเข้าใจว่าพวกเธอทุกคนคงทราบเรื่องความพยายามแหกคุกเมื่อเดือนมกราคมแล้วนะ” เธอไม่ได้กำลังถาม แต่เธอกำลังบอกข้อเท็จจริง และมันก็เป็นเรื่องจริงที่พวกเราทุกคนรู้เรื่องนั้น อะเธอร์ มอร์ได้แบ่งปันข้อมูลนั้นกับพวกเราและก็น่าจะบอกเธอแล้วว่าเขาได้บอกพวกเราไปนั่นแหละ เป็นประโยคที่ซับซ้อนที่เพิ่งแล่นผ่านหัวผมไป แต่มันก็ได้ผลและเป็นเรื่องจริงทั้งหมด ผมพยักหน้าให้เธอเพื่อบอกให้รู้ว่าพวกเราทราบเรื่องเหตุการณ์นั้นแล้วจริงๆ “คือแบบนี้นะ สิ่งนั้นเป็นครั้งแรกที่เราค้นพบว่ามีคนถูกควบคุมอยู่” “ท่านมั่นใจไหมครับ มั่นใจแบบไม่มีข้อกังขาเลยหรือเปล่าว่าพวกเขาถูกควบคุมและถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ทำลงไป?” รีซถามคำถามนี้ก่อนหน้าผมเพียงเสี้ยววินาที “ฉันมั่นใจ ฉันตรวจสอบหญิงคนนั้นและความทรงจำของเธอด้วยตัวเอง ฉันสัมผัสได้ถึงร่องรอยของเวทมนตร์ภายในจิตใจของเธอ และฉันสัมผัสได้ถึงความอาฆาตและชั่วร้ายที่แตะต้องตัวเธอเพียงแค่การได้อยู่ในห้องเดียวกันกับเธอ ฟรีด้าไม่เคยเป็นคนแบบนั้นมาก่อน เธอรักในสิ่งที่สถานการณ์เป็นอยู่และพยายามห้ามสามีไม่ให้ก่ออาชญากรรมต่อหน้าสภาทั้งสภา” “ผมจำได้ครับ” ผมพยักหน้าตอบท่านป้ากลอรี “เป็นไปได้ไหมครับว่ากริเออร์ก็ถูกบงการเช่นกัน? เป็นไปได้ไหมว่าเรื่องทั้งหมดนี้ย้อนกลับไปก่อนที่ผมจะมาเยือนอาณาจักรแฟครั้งแรกเสียอีก?” “ฉันไม่เคยคิดเลยว่ากริเออร์จะเป็นคนประเภทนั้น เขาเป็นคนโง่เขลานั่นเป็นที่รู้กันทั่วไป และเขาก็มีความคิดเห็นที่แข็งกร้าว แต่นั่นไม่ใช่ประเภทที่จะมาสร้างความวุ่นวาย ดังนั้นเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะเป็นหนึ่งในเหยื่อ แต่ผู้บงการ ซึ่งก็คือชาวแฟที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ ยังคงไม่ถูกระบุตัว” “ผมก็คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นครับ” ผมทำหน้าเบ้แล้วส่ายหัว ผมไม่ได้คาดหวังอะไรกับเรื่องนี้อยู่แล้ว “แล้วมีอะไรเกิดขึ้นอีกไหมครับ?” ผมมองเธอด้วยสายตาที่หวังว่าจะกระตุ้นให้เธอเล่าต่อ “มีการพูดคุยกันถึงการก่อรัฐประหาร การปฏิวัติ หรืออะไรทำนองนั้น ความขัดแย้งกำลังลุกลามไปทั่วอาณาจักร มีเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในปีนี้ หรือจะให้พูดก็คือ ไม่เคยเกิดขึ้นเลยในรอบกว่าห้าร้อยปี มีการกระทำที่แสดงความเกลียดชังต่อชาวแฟระดับล่าง พวกที่มีเวทมนตร์น้อยหรือไม่สามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์ มันเริ่มจากการจู่โจมแบบสุ่มที่ทิ้งให้ใครบางคนได้รับบาดเจ็บ แต่พวกเขาก็ยังฟื้นตัวได้ ปัญหาคือฉันหาไม่เจอว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้” กลอรีส่ายหัว “ฉันเกลียดที่ต้องสงสัยคนของตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะมีข้อแก้ตัวสำหรับเหตุการณ์โจมตีเหล่านี้” “ท่านป้ากลอรีครับ” ผมเรียกชื่อเธอเพื่อให้เธอหันมามอง “ท่านบอกว่ามันเริ่มแบบนั้น แล้วมันพัฒนาไปถึงขั้นไหนครับ?” “หูไวดีนี่ ทรินิตี้” เธอถอนหายใจพลางมองขึ้นมาที่ผม “เหตุการณ์โจมตีครึ่งโหลหลังมานี้ทิ้งให้ชาวแฟระดับล่างที่ตกเป็นเหยื่อได้รับบาดเจ็บถาวรหรือไม่ก็เสียชีวิต พวกมันเริ่มเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ แล้ว” “เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นที่ไหนครับ?” รีซถามเพื่อขอรายละเอียดเพิ่มเติม “ส่วนใหญ่ก็ในที่โล่งแจ้ง พวกชาวแฟระดับล่างกำลังจะไปตลาดหรือแม่น้ำ แล้วสิ่งที่เราเห็นต่อมาคือพวกเขาลงไปนอนจมกองเลือด” ผมเห็นความโกรธในดวงตาของกลอรีแล้วตอนนี้ เธออยู่ในโหมดราชินีเต็มตัว ดังนั้นผมจึงต้องเลิกคิดว่าเธอคือญาติ และเริ่มคิดว่าเธอคือเพื่อนร่วมตำแหน่งราชินีด้วยกัน “มีใครที่ท่านสงสัยว่าเป็นคนทำเรื่องนี้ไหมครับ?” เทรเวอร์ถามเธอพลางลุกขึ้นยืน ผมดูออกว่าเขาอยากจะเข้าไปปลอบเธอเหลือเกินในตอนนั้น “ทุกคนและไม่มีใครเลย ฉันมีความรู้สึกว่าใครก็ตามที่ทำเรื่องนี้จริงๆ แล้วเขาก็อยู่ในอาณาจักรของฉันนี่แหละ แต่เวลาที่ฉันเรียกมาสอบปากคำก็ไม่มีใครที่ดูน่าสงสัยในสายตาองครักษ์เลย และเมื่อฉันสอบปากคำด้วยตัวเอง ฉันก็ได้ผลลัพธ์เหมือนกัน” “งั้นท่านก็สอบปากคำพวกเขาด้วยตัวเองเลยเหรอครับ?” แลนดอนเป็นคนพูดขึ้นมาในที่สุด “เธอสอบปากคำหลังจากที่องครักษ์ทุกคนทำแล้ว และฉันก็ทำแล้ว กลอรีเป็นหนทางสุดท้ายที่เรามีเพื่อพยายามหาตัวคนร้าย” ผมสัมผัสได้ว่าพวกเขารู้สึกหนักใจแค่ไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ผมก็ต้องถามอีกครั้ง ผมจำเป็นต้องรู้ “มีอะไรอย่างอื่นเกิดขึ้นอีกไหมครับ?”

React